Ο Ted Nugent, ο υπερσυντηρητικός ρόκερ, μπλέκει πολιτική με μουσική, βαθμολογεί συναδέλφους, εξαπολύει ατεκμηρίωτες κατηγορίες για σύνορα και δικαιώματα, και κλείνει με απρόσμενο εγκώμιο.
Ο Ted Nugent, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους —και αμφιλεγόμενους— κιθαρίστες της αμερικανικής rock, επανήλθε στο προσκήνιο επιτιθέμενος σε σειρά συναδέλφων του για τις πολιτικές τους θέσεις.
Με την αυτοπεποίθηση ενός δηλωμένου υποστηρικτή του MAGA και λάτρη της θήρας με τόξο, ο 75χρονος μουσικός κινήθηκε στο γνώριμο μοτίβο του: αυστηρή κριτική στις «πολιτικές» τους, ψύχραιμη αναγνώριση της δεξιοτεχνίας τους.
Η rock σκηνή έχει ξαναζήσει πόλωση, αλλά σπάνια με την επιθετικότητα και το θέατρο που επιδεικνύει ο Ted Nugent. Στο επεισόδιο του podcast «Let’s Talk Music» της 1ης Ιανουαρίου, ο βετεράνος της κιθάρας –και δηλωμένος υποστηρικτής του Donald Trump– έστησε ένα ιδιότυπο «κριτήριο επιδόσεων» για μερικούς από τους πιο αναγνωρίσιμους μουσικούς της εποχής, αναμειγνύοντας κολακεία για τις ικανότητές τους με οξύτατες, πολιτικά φορτισμένες επιθέσεις εναντίον τους.
Ο Nugent, γνωστός για τα «Cat Scratch Fever» και «Wang Dang Sweet Poontang» αλλά και για τη σκληροπυρηνική ρητορική του, χρησιμοποίησε την πλατφόρμα του για να «ξεσκαλίσει» σχεδόν όλο το rock καστ της εποχής, ξεκινώντας από τον Jack White.
«Jack White, έτσι τον λένε; Jack White. Όχι, νομίζω The White Stripes, έτσι τον λένε;» είπε ειρωνικά, λες και αγνοούσε το όνομα ενός από τα σημαντικότερα σύγχρονα ινδάλματα του Ντιτρόιτ.
«Όπως και να ’χει, ήταν εξαιρετικός. Δεν ήταν για 10 όπως ο Sammy Hagar ή ο James Brown. Νομίζω ο Sammy Hagar και ο James Brown και ο Steven Tyler, αυτοί είναι δεκάρια. Ο Angus Young των AC/DC, αυτός είναι 10. Ο τύπος είναι μανιακός. Ο Billy Gibbons στην κατηγορία του μπλουζ, rhythm and blues, σόουλ, είναι 10», συνέχισε.
Λίγο αργότερα, διόρθωσε το «σκορ» του για τον White προς τα κάτω, σε «τέσσερα, άντε πέντε», αν και αναγνώρισε πως «πραγματικά τα έδωσε όλα» σε μία πρόσφατη εμφάνιση στο ημίχρονο αγώνα των Detroit Lions, όπου ο White βρέθηκε στη σκηνή μαζί με τον Eminem.
Και εκεί, όμως, ο έπαινος συνοδεύτηκε από μία απότομη στροφή στην πολιτική. Για τον White και τον Eminem, ο Nugent είπε: «Ολοκληρωτικοί ηλίθιοι. Δεν θέλουν η χώρα τους να έχει ασφαλή σύνορα. Πιστεύουν ότι οι άντρες πρέπει να καταστρέφουν τον γυναικείο αθλητισμό. Λοιπόν, αυτό δεν είναι… αυτό ακριβώς πρεσβεύουν.»
Η κλιμάκωση δεν σταμάτησε εκεί. «Όταν μισείς τον Donald Trump, θέλεις άντρες στα αθλήματα των γυναικών για να καταστρέψουν τα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό πρεσβεύουν αυτοί οι τύποι. Δεν πιστεύουν ότι τα σύνορά μας πρέπει να είναι ασφαλή», υποστήριξε.
«Πιστεύουν ότι πρέπει να προσκαλούμε τζιχαντιστές, οι οποίοι ανακοινώνουν ότι θέλουν να σκοτώσουν τους απίστους. Ανακοινώνουν ότι θέλουν να σκοτώσουν Αμερικανούς. Και ο Jack White και ο Eminem λένε: “Ναι, φέρτε τους μέσα. Φέρτε αυτούς τους τύπους μέσα.” Αλλόκοτοι, ηλίθιοι», πρόσθεσε.
Οι συγκεκριμένες κατηγορίες του Nugent είναι ατεκμηρίωτες. Ούτε ο White ούτε ο Eminem έχουν ταχθεί δημόσια υπέρ «ανοικτών συνόρων» ή υπέρ της κατάργησης του γυναικείου αθλητισμού – οι θέσεις αυτές αποτελούν περισσότερο πολιτικά στερεότυπα του αμερικανικού συντηρητικού χώρου παρά δηλωμένες απόψεις των καλλιτεχνών.
Είναι, ωστόσο, αλήθεια ότι και οι δύο έχουν επικρίνει στο παρελθόν σθεναρά τον Donald Trump: ο Eminem το έκανε ξεκάθαρα στο περίφημο freestyle του στα BET Hip Hop Awards, ενώ ο Jack White έχει επανειλημμένα ασκήσει κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο και στο ύφος διακυβέρνησής του.
Στο γαϊτανάκι των «κριτικών», ο Nugent δεν άφησε απ’ έξω τους Green Day, οι οποίοι σταθερά αιχμηροί απέναντι στον Trump. «Η μουσική τους είναι γεμάτη ψυχή. Όπως και των Green Day», είπε, προτού προσθέσει: «Στους Green Day, δεν υπάρχει μυαλό ανάμεσά τους, νομίζω. Αλλά, φίλε, μπορούν να παίξουν πραγματικά, πραγματικά φοβερά πράγματα.»
Ακόμη και ο Tom Morello, ο κιθαρίστας των Rage Against the Machine και παλιός γνώριμος του Ted Nugent, δέχτηκε τις δικές του βολές. «Tom Morello, έτσι τον λένε; Tom Morel;» ρώτησε σκωπτικά. «Έπαιξε με τον Springsteen και τους Rage Against the Machine, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί είναι το σύστημα. Έλα τώρα Tom, πρέπει να το ξέρεις αυτό. Δεν εξανίστασαι ενάντια στο σύστημα. Είσαι το σύστημα.»
Συνοψίζοντας την οργή του προς ένα ευρύτερο φάσμα καλλιτεχνών, ο Nugent ισχυρίστηκε χωρίς στοιχεία ότι «δεν πιστεύουν ότι η Αμερική πρέπει να έχει ασφαλή σύνορα, που σημαίνει ότι δεν πιστεύουν στην Αμερική. Που σημαίνει ότι θέλουν να έχεις μία μεγάλη επιτυχημένη [sic] ζωή στην Αμερική, αλλά δεν πιστεύουν ότι πρέπει να μπορείς να την έχεις.»
Η διατύπωση είναι χαρακτηριστική του στυλ του: επιθετική ρητορική, υπεραπλούστευση σύνθετων θεμάτων και μία καθαρή ταύτιση του αντι-τραμπισμού με «εχθρότητα προς την Αμερική».
Υπάρχει, πάντως, και μία εξαίρεση στον κατάλογο των στοχοποιήσεων: ο YUNGBLUD. Για τον Άγγλο καλλιτέχνη, ο Nugent βρήκε μόνο θερμά λόγια. Τον αποκάλεσε «το αυθεντικό πράγμα» και εξήρε τις συνεργασίες του με τον Steven Tyler και τον Joe Perry των Aerosmith. «Ο αυθεντικός Chuck Berry, ο Little Richard είναι ζωντανός και καλά σε αυτό το παιδί που λέγεται YUNGBLUD από την Αγγλία», σχολίασε με ενθουσιασμό.
Το φαινόμενο Nugent δεν είναι απλώς μία σειρά «εκρήξεων» σε μικρόφωνο. Φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο η μουσική σκηνή έχει γίνει αρένα για τις πολιτισμικές αντιπαραθέσεις της τελευταίας δεκαετίας.
Το σύνθημα «MAGA» («Make America Great Again») έχει εξελιχθεί από προεκλογικό μότο σε σήμα κατατεθέν, δημιουργώντας κλειστά ακροατήρια που ζητούν από τα είδωλά τους να «παίρνουν θέση».
Από την άλλη πλευρά, καλλιτέχνες όπως ο Jack White, οι Green Day και ο Tom Morello έχουν ιστορικά ανοιχτή πολιτική φωνή, με αντισυστημικό ή προοδευτικό πρόσημο: ο Morello, ειδικά, είναι συνώνυμος της ακτιβιστικής rock παράδοσης των Rage Against the Machine.
Στην καρδιά, όμως, της παρέμβασης του Nugent βρίσκεται ένα παλαιό ερώτημα: μπορούμε –και πρέπει– να διαχωρίζουμε την τέχνη από την πολιτική; Ο ίδιος απαντά με έναν τρόπο αντιφατικό. Από τη μία αναγνωρίζει το ταλέντο («μπορούν να παίξουν πραγματικά, πραγματικά φοβερά πράγματα»), από την άλλη διαγράφει τους ίδιους καλλιτέχνες ως «ηλίθιους» και «αλλόκοτους». Αυτό το πήγαινε-έλα είναι ενδεικτικό ενός καιρού όπου η αισθητική κρίση σπάνια μένει ανεπηρέαστη από την πολιτική ταυτότητα.
Ιστορικά, η rock στηρίχτηκε σε αντιθέσεις – από τα τραγούδια διαμαρτυρίας μέχρι την punk. Η διαφορά σήμερα είναι η ταχύτητα και η απόλυτη δημοσιότητα των κριτικών. Ένα σχόλιο σε podcast μπορεί μέσα σε ώρες να γίνει «θέμα» και να ανατροφοδοτήσει νέους γύρους αντιπαράθεσης.
Και όταν στόχος είναι πρόσωπα όπως ο Eminem –που έχει ήδη γράψει τη δική του ιστορία πολιτικού σχολιασμού στη rap– ή ο Jack White, σύμβολο της neo-garagex αναβίωσης του Ντιτρόιτ, η συζήτηση αποκτά βαρύτητα που υπερβαίνει τα όρια της μουσικής.
Σε κάθε περίπτωση, η Πρωτοχρονιά του Nugent δείχνει ότι το 2026 (και η πολιτική θερμοκρασία στις Ηνωμένες Πολιτείες) θα συνεχίσει να διαπερνά τη μουσική σκηνή. Ίσως το μοναδικό σημείο συναίνεσης που πρόσφερε ο ίδιος ήταν το εγκώμιο στον YUNGBLUD – μία σπάνια στιγμή όπου ο παλιός rock κανόνας αναγνώρισε στον νεότερο τη σπίθα των προγόνων του.
Το αν αυτή η σπίθα μπορεί να φωτίσει έναν τρόπο να μιλάμε για μουσική χωρίς να την «καταλαμβάνει» ολοκληρωτικά η πολιτική, παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Μέχρι τότε, η rock θα συνεχίσει να παίζει και η πολιτική να ανεβάζει την ένταση.
