Η θριαμβευτική επιστροφή του The Weeknd στη σκηνή των Grammy μετά το μποϊκοτάζ δεν ήταν αρκετή για να εξασφαλίσει ούτε μία υποψηφιότητα για το άλμπουμ «Hurry Up Tomorrow».
Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο The Weeknd γλίστρησε αθόρυβα μέσα στην τελετή απονομής των Βραβείων Grammy για το 2025, χωρίς κανείς να το αντιληφθεί.
Επί τέσσερις μήνες, εργαζόταν στο παρασκήνιο με την Ακαδημία Ηχογράφησης για να ενορχηστρώσει τη μεγάλη επιστροφή του. Έπρεπε να παραμείνει μυστική, για το δραματικό εφέ, για τη θεατρικότητα της στιγμής.
Η σχέση του The Weekndμε τον θεσμό είχε διαρραγεί το 2020, όταν το αριστουργηματικό άλμπουμ του «After Hours» —και το μνημειώδες, κολοσσιαίο single «Blinding Lights»— δεν έλαβαν ούτε μία υποψηφιότητα. Ο Καναδός καλλιτέχνης είχε ορκιστεί να μποϊκοτάρει τα βραβεία και να απαγορεύσει στη δισκογραφική του να υποβάλει οποιαδήποτε μελλοντική του δουλειά προς εξέταση, συμπεριλαμβανομένου αυτού που πολλοί θεωρούν τον πραγματικό θρίαμβο της καριέρας του, το «Dawn FM».
Στα παρασκήνια του Crypto.com Arena στο Λος Άντζελες, ο The Weeknd ετοιμαζόταν να καταλάβει τη σκηνή με περισσότερους από 100 χορευτές και τη συνδρομή του Playboi Carti.
Την ίδια στιγμή, το κοινό παρακολουθούσε τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Ακαδημίας Ηχογράφησης, Harvey Mason Jr., να εκφωνεί έναν λόγο μπροστά από έναν τοίχο γεμάτο πρωτοσέλιδα. Κάθε τίτλος στην οθόνη αφορούσε τον αποκλεισμό του, το μποϊκοτάζ του και τον ισχυρισμό του ότι ο περίβλεπτος θεσμός ήταν διεφθαρμένος.
Ο The Weeknd δεν ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που αποστασιοποιήθηκε —μεταξύ άλλων ήταν και οι Frank Ocean και Drake. Ήταν, όμως, ένας από τους πρώτους που επέστρεψαν.
Η εμφάνισή του ήταν εκτυφλωτική. Ερμήνευσε τα «Cry for Me» και «Timeless», δύο από τα κομμάτια που ξεχώρισαν από το έκτο του άλμπουμ, «Hurry Up Tomorrow», το οποίο είχε κυκλοφορήσει μόλις δύο ημέρες νωρίτερα. Κι όμως, όλο αυτό το θέαμα δεν ήταν αρκετό για να του εξασφαλίσει έστω και μία υποψηφιότητα για τα Βραβεία Grammy του 2026.
Οι υποψηφιότητες για την τελετή της επόμενης χρονιάς δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου και βρήκαν το «Hurry Up Tomorrow» ολοκληρωτικά αποκλεισμένο, ακόμη και από τις pop και R&B κατηγορίες στις οποίες είχε στο παρελθόν διακριθεί ο The Weeknd.
Αν και δεν ήταν η πιο καθοριστική κυκλοφορία της καριέρας του, το άλμπουμ κάθε άλλο παρά αποτυχημένο ήταν. Τον Ιούλιο, το «Timeless», η συνεργασία του με τον Carti, έγινε το 28ο τραγούδι του The Weeknd που ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο streams στο Spotify.
Ο δίσκος περιείχε επίσης δημοφιλείς συνεργασίες με την Anita στο βραζιλιάνικο funk κομμάτι «São Paulo» και τη Lana Del Rey στο «The Abyss», μία ονειρική επιστροφή στο πρώιμο ηχητικό τοπίο του.
Ο The Weeknd δεν έκανε μία επιθετική καμπάνια για τα Grammy, αλλά η Republic Records προώθησε διαφημίσεις για το «Hurry Up Tomorrow». Η εταιρεία χρησιμοποίησε αποσπάσματα από το Pitchfork, που το αποκάλεσε «το πιο ηχητικά εκτεταμένο άλμπουμ του The Weeknd».
Η αφίσα τόνιζε επίσης τη δήλωση του Guardian, που το χαρακτήρισε «ένα άλμπουμ που θα σας καθηλώσει», αν και παρέλειψε το δεύτερο μισό της φράσης που έλεγε: «και θα σας τρελάνει».
Αν και δεν συμπεριλήφθηκε στην καμπάνια, το Rolling Stone περιέγραψε το άλμπουμ ως «εκθαμβωτικό και απογοητευτικό, με στιγμές στιχουργικής διαύγειας και ηχητικής πυκνότητας που ξεχωρίζουν ανάμεσα στους βαρύθυμους στοχασμούς και τα ακόμη πιο βαριά synths».
Παραδόξως, τα ηχητικά στοιχεία του «Hurry Up Tomorrow» φαίνεται να ήταν το μόνο πράγμα που δεν ενόχλησε απόλυτα την Ακαδημία Ηχογράφησης.
Ο Cirkuit, υποψήφιος για Παραγωγός της Χρονιάς (Μη-Κλασική Μουσική), αναγνωρίζεται για τη δουλειά του στα κομμάτια «Red Terror» και «Big Sleep», στο οποίο συμμετέχει ο Ιταλός συνθέτης Giorgio Moroder. Βέβαια, η υποψηφιότητα αυτή οφείλεται, πιθανότατα σε σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό, στη δουλειά του παραγωγού στο άλμπουμ «Mayhem» της Lady Gaga.
Τα υπόλοιπα, προφανώς, κρίθηκαν λιγότερο ενδιαφέροντα. Σε όλο το «Hurry Up Tomorrow», ο The Weeknd παλεύει με την ίδια του την κληρονομιά, από τα ιλιγγιώδη ύψη της καριέρας του μέχρι όλες τις φορές που ένιωσε ότι δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Ο ίδιος έχει αφήσει να εννοηθεί ότι αυτός θα είναι ο τελευταίος του δίσκος με αυτό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο.
«Όλα πρέπει να μοιάζουν με πρόκληση. Και για εμένα αυτή τη στιγμή, ο The Weeknd, ό,τι κι αν είναι αυτό, έχει τελειοποιηθεί», δήλωσε στο Variety νωρίτερα φέτος. «Κανείς δεν θα κάνει τον The Weeknd καλύτερα από εμένα, και εγώ δεν πρόκειται να τον κάνω καλύτερα από ό,τι είναι τώρα. Νομίζω ότι έχω ξεπεράσει κάθε πρόκληση ως αυτή η περσόνα». Ίσως η Ακαδημία Ηχογράφησης να συμπαθήσει περισσότερο τον Abel Tesfaye.
«Το μποϊκοτάζ του Abel —το μποϊκοτάζ του The Weeknd— ήταν μία πραγματικά σημαντική στιγμή όπου ένας τεράστιος καλλιτέχνης έλεγε, όχι μόνο ότι δεν θέλει να είναι στην τελετή, αλλά ότι δεν θα υποβάλει καν τη μουσική του», δήλωσε στο Rolling Stone ο εκτελεστικός παραγωγός της τελετής απονομής των Βραβείων Grammy, Ben Winston, το πρωί μετά τη φετινή διοργάνωση.
«Αυτό είναι όσο πιο καταδικαστικό γίνεται. Και ο Harvey δεν κυνήγησε την αγάπη του The Weeknd. Ο Harvey απλώς έκανε τη δουλειά του», συμπλήρωσε.
Όταν ο Winston ξεκίνησε συζητήσεις με τον The Weeknd και την ομάδα του, ήταν περίεργος για το πώς είχαν αλλάξει τα συναισθήματά του προς την Ακαδημία Ηχογράφησης.
«Νομίζω ότι εκείνοι θα πρέπει να πουν πώς νιώθουν. Δεν θέλω ποτέ να μιλάω εκ μέρους τους», είπε ο Winston. «Αλλά νομίζω ότι η απόδειξη φάνηκε στην πράξη, από το γεγονός ότι, να ‘τος, ήταν εκεί». Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο The Weeknd είχε πει: «Δεν έχω κανένα πρόβλημα, συνέβη τόσο παλιά, και έκαναν πολλές αλλαγές, εννοώ, μπήκαμε στα ενδότερα».
Η απουσία του The Weeknd από τις φετινές υποψηφιότητες μοιάζει λιγότερο με σιωπηρή τιμωρία και περισσότερο με έναν ακόμα κρίκο στην περίπλοκη σχέση του με την Ακαδημία Ηχογράφησης — μία σχέση γεμάτη πάθος, αντιφάσεις και, μάλλον, αμοιβαία εξάντληση.
Το «Hurry Up Tomorrow» μπορεί να μην υποκλίθηκε στις συνήθεις προσδοκίες των Grammy, μα κατάφερε κάτι πιο ουσιαστικό: να αποτυπώσει τη φάση ενός καλλιτέχνη που δεν αναζητά πλέον επιβεβαίωση, αλλά νόημα.
Για τον Abel Tesfaye, ο The Weeknd υπήρξε ταυτόχρονα ασπίδα και καθρέφτης — ένα πρόσωπο που τον προστάτευσε, τον ανέδειξε, αλλά πια δεν τον χωρά. Η μουσική του δεν ζητά βραβεία· απαιτεί ακρόαση. Και αν το πέρασμά του από τη σκηνή των Grammy έμοιαζε με χειρονομία συμφιλίωσης, ήταν ίσως και ένας διακριτικός αποχαιρετισμός.
Ίσως, τελικά, η πιο ηχηρή αναγνώριση είναι η σιωπή μετά τα φώτα. Όταν ο καλλιτέχνης αφήνει πίσω του τον θόρυβο —κι εμείς, για μία στιγμή, μένουμε να αναρωτιόμαστε όχι γιατί δεν τον τίμησαν, αλλά γιατί τον χρειαζόμαστε ακόμα να μας υπενθυμίζει τι σημαίνει να δημιουργείς χωρίς να περιμένεις τίποτε σε αντάλλαγμα.
