Ο frontman του διάσημου metal συγκροτήματος Ghost αποκαλύπτει την τρομακτική εμπειρία που τον σημάδεψε στη σκηνή, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις ζωντανές εμφανίσεις.
Ο Tobias Forge, η αινιγματική φιγούρα πίσω από τους Ghost, έχει χτίσει μία ολόκληρη καριέρα πάνω στο μυστήριο και τη θεατρικότητα. Οι μάσκες, τα κοστούμια και οι εναλλασσόμενες περσόνες του είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του συγκροτήματος. Όμως, πίσω από το προσωπείο, υπάρχει ένας άνθρωπος που, όπως όλοι μας, βιώνει στιγμές απόλυτης ευαλωτότητας.
Σε μία πρόσφατη, αποκαλυπτική συνέντευξή του στο Metal Hammer, ο Forge μίλησε για μία σοβαρή κρίση πανικού που βίωσε πάνω στη σκηνή, ένα περιστατικό που, όπως λέει, άφησε ένα βαθύ αποτύπωμα στην ικανότητά του να εμφανίζεται ζωντανά.
Το συμβάν έλαβε χώρα πριν από περίπου δέκα χρόνια, κατά τη διάρκεια μίας συναυλίας στο Leeds Beckett University. Ενώ το συγκρότημα έπαιζε το τραγούδι «Con Clavi Con Dio», ο Forge άρχισε να νιώθει μία ασφυκτική κλειστοφοβία μέσα στην ολόσωμη μάσκα που αποτελούσε σήμα κατατεθέν του.
«Όλα αυτά τα χρόνια που φοράω μάσκες, έχω αναπτύξει μία καθόλου βολική κλειστοφοβία», εξηγεί ο ίδιος. «Είναι η ιδέα του να έχεις κάτι πάνω από τον λαιμό σου, να είσαι εντελώς βυθισμένος, απόλυτα εγκλωβισμένος».
Αυτό που έκανε εκείνη τη νύχτα διαφορετική ήταν το ψυχολογικό υπόβαθρο της εποχής. Η κρίση πανικού δεν ήταν απλώς μία σωματική αντίδραση στην πίεση της μάσκας, αλλά προκλήθηκε από έναν βαθύτερο, υπαρξιακό φόβο που συνδεόταν με ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.
«Δεν μου είχε συμβεί ποτέ ξανά, αλλά καθώς έμπαινα στον χώρο της συναυλίας, και αυτό, αυτό είναι πολύ κοντά χρονικά στην τρομοκρατική επίθεση στο Bataclan [τον Νοέμβριο του 2015 στο Παρίσι]», αναπολεί ο Forge.
Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη βαριά. «Μπήκαμε στον χώρο και έξω έβρεχε, μεγάλη έκπληξη, έβρεχε καταρρακτωδώς. Με ενημέρωσαν ότι υπήρχε μόνο μία είσοδος στον χώρο· έπρεπε να μπεις από τη δεξιά πλευρά της σκηνής, να περάσεις μπροστά από τη σκηνή και μετά να βρεθείς στα παρασκήνια», θυμάται.
Η αποκάλυψη αυτή λειτούργησε σαν μία ωρολογιακή βόμβα στο μυαλό του. «Ουσιαστικά, δεν μπορούσες να βγεις. Ήσουν κλειδωμένος μέσα», λέει συνεχίζοντας την περιγραφή του.
«Αυτό μου είπαν. Και δεν το σκέφτηκα καθόλου μέχρι τη στιγμή, κατά τη διάρκεια της συναυλίας, που ξαφνικά είπα μέσα μου: “Πρέπει να ξέρω πού είναι η πόρτα… Δεν μπορώ να φτάσω στην πόρτα. Σταματήστε! Σταματήστε! Βγάλτε μου τη μάσκα!”. Έπρεπε να τα βγάλω όλα από πάνω μου. Να τα ξαναρχίσουμε όλα από την αρχή» προσθέτει.
Η συναυλία διακόπηκε προσωρινά. Ήταν η πρώτη φορά που ο Tobias Forge αναγκαζόταν να βγει από τη σκηνή και να αφαιρέσει το κοστούμι του. Στο χάος που ακολούθησε, ένας φύλακας ασφαλείας του αποκάλυψε κάτι που θα έπρεπε να γνωρίζει από την αρχή: υπήρχε και δεύτερη έξοδος.
«Υπήρχε απολύτως μία διέξοδος», θυμάται με ανακούφιση. «Και από τότε έγινε κανόνας [για τις μελλοντικές συναυλίες]: Πρέπει να ξέρω πού είναι η έξοδος. Πρέπει να ξέρω πώς βγαίνω έξω. Όσο ξέρω πώς να βγω, είμαστε εντάξει».
Από εκείνη τη νύχτα, ο Forge κατάφερε να ολοκληρώσει «εκατοντάδες συναυλίες» χωρίς κανένα παρόμοιο πρόβλημα. Έχει μάθει να διαχειρίζεται τον φόβο, αναγνωρίζοντάς τον χωρίς να του επιτρέπει να τον παραλύσει.
«Δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό», δήλωσε στο Metal Hammer. «Ξέρω ότι λειτουργεί. Ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Σίγουρα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου, ότι αυτό μπορεί να συμβεί, αλλά είναι απλώς μία κρίση πανικού. Δεν είναι κάτι επικίνδυνο».
Η προσαρμογή του ήταν και πρακτική: το σημερινό του κοστούμι, ως η περσόνα Papa V Perpetua, καλύπτει λιγότερο το πρόσωπο, το στόμα και τον λαιμό του, περιορίζοντας το αίσθημα της κλειστοφοβίας.
Αυτή η τάση για ενδοσκόπηση δεν περιορίζεται μόνο στην ψυχολογία του πάνω στη σκηνή. Σε μία περσινή συζήτησή με το NME, ο Forge είχε μιλήσει για το μέλλον της μουσικής αφήγησης των Ghost, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η περίπλοκη «μυθολογία» του συγκροτήματος ίσως πλησιάζει στο τέλος της.
«Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει ένα τέλος στην αφήγηση, επειδή δεν είναι παραγωγικό να έχεις αυτή την ατελείωτη σαπουνόπερα», είχε πει. «Αν οι οπαδοί χρειάζονται τη μυθολογία για να τους αρέσει το συγκρότημα, τότε αυτό το στοιχείο πιθανότατα θα τελειώσει σύντομα».
Παρόλα αυτά, η φιλοδοξία του παραμένει άσβεστη. «Αν υπάρχει τρόπος η μουσική να είναι αρκετή και να παραμένει απολαυστική, τότε είμαι το ίδιο απαιτητικός με οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη όσον αφορά τα ορόσημα που θέλω να πετύχω», τόνισε.
«Υπάρχουν ακόμα μέρη που θέλω να παίξω και πράγματα που θέλω να κάνω, που θα είναι ένα ακόμα παράσημο για μένα. Είμαι πολύ τυχερός που κατάφερα να πετύχω πολλά από αυτά, αλλά υπάρχουν ακόμα επίπεδα επιτυχίας που επιθυμώ», συνέχισε.
Η εξομολόγηση του Tobias Forge λειτουργεί σαν μία σπάνια ρωγμή στο αλεξίσφαιρο προσωπείο της rock μυθολογίας. Μέσα στην επιβλητική θεατρικότητα των Ghost, η εικόνα του καλλιτέχνη που παλεύει με την αναπνοή του, ζητώντας να βρει μία έξοδο διαφυγής, υπενθυμίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο: πίσω από κάθε μάσκα, πίσω από κάθε σόου που μαγεύει τους θαυμαστές, υπάρχει ένας άνθρωπος με φόβους, ανασφάλειες και ευθραυστότητα.
Η εξομολόγηση του Tobias Forge λειτουργεί σαν μία σπάνια ρωγμή στο αλεξίσφαιρο προσωπείο της rock μυθολογίας. Μέσα στην επιβλητική θεατρικότητα των Ghost, η εικόνα του καλλιτέχνη που παλεύει με την αναπνοή του, ζητώντας να βρει μία έξοδο διαφυγής, υπενθυμίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο: πίσω από κάθε μάσκα, πίσω από κάθε σόου που μαγεύει τους θαυμαστές, υπάρχει ένας άνθρωπος με φόβους, ανασφάλειες και ευθραυστότητα.
Και παρ’ όλα αυτά, ο Forge δεν αφήνει την αδυναμία να γίνει τροχοπέδη. Αντιθέτως, την αξιοποιεί σαν έναν πυρήνα αυθεντικότητας που τον βοηθά να εξελίσσεται, να αναπνέει καλύτερα – κυριολεκτικά και μεταφορικά – μέσα στον ίδιο του τον ρόλο. Οι Ghost συνεχίζουν να οικοδομούν ένα σύμπαν γεμάτο μυστήριο, αλλά το μεγαλύτερο θαύμα βρίσκεται ίσως ακριβώς εκεί: στο θάρρος να αντιμετωπίζεις τον φόβο χωρίς να διαλύεις τη μαγεία.
Σε έναν κόσμο που λατρεύει την υπερβολική αυτοπεποίθηση των ειδώλων, η παραδοχή μιας κρίσης πανικού στη σκηνή δεν μειώνει τον καλλιτέχνη. Αντίθετα, τον κάνει πιο αληθινό. Και αυτό είναι κάτι που καμία μάσκα, κανένα κοστούμι και καμία επιτυχία δεν μπορεί να κρύψει. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός δημιουργού μετριέται τελικά όχι μόνο από το πόσο δυνατά μπορεί να φωνάξει, αλλά και από το πόσο ειλικρινά μπορεί να σωπάσει για λίγο, μέχρι να ξαναβρεί την ανάσα του.
