Ο Justin Chancellor των TOOL σπάει τη σιωπή του για τη νέα μουσική, την πίεση των θαυμαστών και την αργή, σχεδόν μυστικιστική αλχημεία πίσω από έναν ήχο που αρνείται να συμβιβαστεί με τον χρόνο.
Υπάρχει μία ερώτηση που μοιάζει με τελετουργικό σε κάθε συνέντευξη με μέλος των TOOL. Είναι η ερώτηση που στοιχειώνει τα forums των θαυμαστών, που ψιθυρίζεται πριν από κάθε συναυλία, που κρέμεται στον αέρα σαν μία ανεκπλήρωτη υπόσχεση: «Πότε θα ακούσουμε νέα μουσική;».
Ο μπασίστας του συγκροτήματος, Justin Chancellor, παραδέχεται ότι νιώθει μία μικρή ενόχληση όταν την ακούει, αλλά την αντιμετωπίζει με την ήρεμη σοφία κάποιου που έχει μάθει να ζει εκτός των συμβατικών κανόνων της μουσικής βιομηχανίας.
Σε μία νέα συνέντευξή του στον εθνικό μουσικό συντάκτη του The Australian, Andrew McMillen, ο Chancellor επιβεβαίωσε αυτό που όλοι ήλπιζαν να ακούσουν:
«Η αλήθεια είναι ότι θα σου πω πως δουλεύουμε πάνω σε νέα μουσική. Δεν ξέρω πότε θα την τελειώσουμε. Δουλεύουμε πάνω σε υλικό, κατά διαστήματα, εδώ και μερικά χρόνια. Πάντα δουλεύουμε πάνω σε νέα μουσική. Ήμουν στο στούντιο με τον Danny [Carey, τον ντράμερ των TOOL] την περασμένη εβδομάδα, ανταλλάσσοντας μερικές ιδέες», αποκάλυψε.
Ωστόσο, η απάντησή του δεν σταματά εκεί. Βουτάει βαθιά στη φιλοσοφία που διέπει το συγκρότημα, μία φιλοσοφία που εξηγεί γιατί οι παύσεις τους είναι τόσο μεγάλες, αλλά και γιατί το αποτέλεσμα είναι πάντα τόσο μνημειώδες.
«Το λέω πάντα αυτό: η τέχνη δεν έχει πραγματικά χρονοδιάγραμμα. Δεν μπορείς να την πιέσεις. Και αν το κάνεις, τείνει να μην έχει τόσο καλό αποτέλεσμα. Νομίζω, ειδικά στο δικό μας συγκρότημα, αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί. Είναι ένα διαφορετικό είδος αλχημείας», είπε.
Ο Justin Chancellor εξηγεί πώς τα παράλληλα πρότζεκτ κάθε μέλους —οι ενασχολήσεις του Maynard James Keenan, του Danny Carey, του Adam Jones και του ίδιου— λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, αλλά και ως πηγή έμπνευσης.
«Έχουμε μάθει να αφήνουμε στην άκρη χρόνο όταν οι άνθρωποι χρειάζονται αυτόν τον χώρο, απασχολώντας τους εαυτούς μας με άλλα πράγματα, τα οποία, στην πραγματικότητα, επηρεάζουν αυτό που κάνουμε όταν επιστρέφουμε ξανά μαζί. Μας δίνει έναν αέρα που μιλάει στο νέο υλικό που κάνουμε όταν ξαναβρισκόμαστε», τόνισε.
Ο μπασίστας αναγνωρίζει, βέβαια, τα πειράγματα για τους αργούς ρυθμούς τους, ειδικά για τα 13 χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ του «10,000 Days» και του «Fear Inoculum».
«Ναι, είναι λίγο περίεργη ερώτηση, γιατί όλοι μας δουλεύουν, του τύπου, μας παίρνει τόσο πολύ χρόνο να κάνουμε μουσική. Αλλά είμαι περήφανος για ό,τι έχουμε κάνει. 13 χρόνια — πάντα μιλούν για το πώς χρειάστηκαν 13 χρόνια — για μένα μοιάζει με μία εβδομάδα. Όταν δουλεύαμε πάνω σε αυτό το υλικό κάθε μέρα, λιώναμε στη δουλειά. Και στο τέλος δεν έχει σημασία. Αν κάνεις οτιδήποτε αξιοπρεπές, ακόμα κι αν είναι ένα πράγμα, αξίζει τον κόπο», είπε.
Όταν ο δημοσιογράφος σημείωσε ότι αυτή η αδιάκοπη ερώτηση θα μπορούσε να εκληφθεί και ως κομπλιμέντο, αφού οι θαυμαστές τους διψούν πάντα για νέο υλικό, ο Justin συμφώνησε.
«Νομίζω ότι είναι πιο ενδιαφέρον να σου πάρει πολύ χρόνο για να βρεις κάτι μοναδικό παρά απλώς να επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου. Και χωρίς παρεξήγηση για κανέναν που — ας το πούμε απλά ποπ μουσική· απλώς συνεχίζουν να βγάζουν επιτυχίες», ανέφερε.
«Εννοώ, ο κόσμος αγαπάει αυτά τα πράγματα. Υπάρχει χώρος γι’ αυτά και υπάρχουν άνθρωποι που είναι καλοί σε αυτό, αλλά αυτοί δεν είμαστε εμείς. Εμείς προσπαθούμε απλώς να δημιουργήσουμε κάτι μοναδικό που δεν έχει ξανακουστεί», υπογράμμισε.
Η συνταγή τους, όπως λέει, είναι ότι δεν υπάρχει συνταγή: «Αν μη τι άλλο, η φόρμουλα είναι απλώς να συνεχίζεις να ζεις τη ζωή σου, να εξερευνείς και να αφήνεις την έμπνευση να έρχεται από τις εμπειρίες της ζωής σου».
Εν τω μεταξύ, οι TOOL ετοιμάζονται για την πρώτη περιοδεία τους στην Αυστραλία από το 2020, όπου θα είναι επικεφαλής του φεστιβάλ Good Things τον Δεκέμβριο.
Η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, το πολυαναμενόμενο «Fear Inoculum» του 2019, έκανε ντεμπούτο στο Νο. 1 του Billboard, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές που το χαρακτήρισαν «αριστούργημα» και επιβεβαίωσαν ότι «άξιζε τα 13 χρόνια αναμονή».
Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, απαιτώντας συνεχή παραγωγή περιεχομένου, οι TOOL παραμένουν ένα αναχρονιστικό, σχεδόν ρομαντικό, οχυρό. Αρνούνται να υποκύψουν στην πίεση της αγοράς, αντιμετωπίζοντας τη μουσική τους όχι ως προϊόν, αλλά ως μία ζωντανή οντότητα που χρειάζεται τον δικό της, απαραβίαστο χρόνο για να ωριμάσει.
Και οι θαυμαστές τους, έχοντας μάθει την αξία της υπομονής, περιμένουν. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί ξέρουν ότι όταν η σιωπή τελικά σπάσει, αυτό που θα ακούσουν δεν θα είναι απλώς ένα ακόμη άλμπουμ, αλλά ένα γεγονός. Μια νέα κατάδυση στην άβυσσο του ήχου τους. Και αυτό, αξίζει κάθε δευτερόλεπτο αναμονής.
