Ο Maynard James Keenan των TOOL μιλάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το παρελθόν του συγκροτήματος, την αποστροφή του για παλαιότερα τραγούδια και το μέλλον που γράφεται στο στούντιο.
Στον κόσμο της progressive rock, ελάχιστοι καλλιτέχνες είναι τόσο αινιγματικοί και ταυτόχρονα τόσο ευθείς όσο ο Maynard James Keenan. Ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο των TOOL, των A Perfect Circle και των Puscifer, έχει χτίσει μία καριέρα βασισμένη στο μυστήριο, την πνευματικότητα και μία δόση καυστικού χιούμορ.
Ωστόσο, στην πρόσφατη εμφάνισή του στο podcast «Wilde Ride!» του Steve-O, του γνωστού πρωταγωνιστή της σειράς «Jackass», ο Maynard επέλεξε να αφήσει στην άκρη την προστατευτική του πανοπλία και να προχωρήσει σε μία σπάνια, σχεδόν απομυθοποιητική αυτοκριτική για το έργο που τον καθιέρωσε.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Steve-O ανέφερε πως μία αναζήτηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης περιέγραψε τη μουσική των TOOL ως «σεβάσμια».
Η λέξη αυτή φάνηκε να προκαλεί μία άμεση, ειρωνική αντίδραση στον Maynard, ο οποίος δεν δίστασε να χλευάσει αυτόν τον χαρακτηρισμό. «Ναι, δεν ξέρω γι’ αυτό… σεβασμός για το fist fucking;;» απάντησε, κλείνοντας με νόημα το μάτι στο κλασικό τραγούδι «Stinkfist» του 1996. Η δήλωση αυτή δεν ήταν απλώς μία στιγμή αυθορμητισμού, αλλά η αφετηρία για μία βαθύτερη εξομολόγηση σχετικά με τη σχέση του με το παρελθόν.
Ο Maynard James Keenan παραδέχτηκε ότι υπάρχουν στιγμές στην καριέρα του που αισθάνεται πως δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, όχι μουσικά, αλλά στιχουργικά.
«Υπάρχουν κάποια παλιά τραγούδια των TOOL που δεν μου αρέσει να τα παίζω γιατί νιώθω ότι τα απογοήτευσα. Είναι δημοφιλή τραγούδια, αλλά προσπαθούσα να κάνω ένα αστείο και ήταν ένα χαζό αστείο, και θα έπρεπε απλώς να είχα προχωρήσει παρακάτω. Αισθάνομαι ότι οι στίχοι δεν αντέχουν σε μία προσεκτική εξέταση», εξήγησε με έναν τόνο που ισορροπούσε ανάμεσα στη μεταμέλεια και την ωριμότητα ενός καλλιτέχνη που έχει εξελιχθεί.
Η κριτική του έγινε ακόμα πιο συγκεκριμένη όταν αναφέρθηκε στο τραγούδι «4 Degrees» από το εμβληματικό πρώτο άλμπουμ «Undertow». Ο Maynard δεν μασούσε τα λόγια του για τις δημιουργικές επιλογές της νεότητάς του.
«Ο τρόπος που το έγραψα… προσπαθούσα να κάνω ένα γαμημένο αστείο για το πρωκτικό σεξ και ήταν χαζό. Το τραγούδι είναι όμορφο, αυτό που έκαναν εκείνοι οι τύποι μουσικά είναι σπουδαίο και νομίζω ότι ίσως η μελωδία είναι μία καλή μελωδία, αλλά οι λέξεις είναι απλώς χαζές. Δεν ξέρω τι στο διάολο σκεφτόμουν», είπε.
Αυτή η παραδοχή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν αναλογιστεί κανείς τη σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια με την οποία οι οπαδοί των TOOL προσεγγίζουν κάθε λέξη και κάθε συλλαβή που έχει εκστομίσει ο Maynard. Για μία μεγάλη μερίδα του κοινού, οι στίχοι του συγκροτήματος αποτελούν φιλοσοφικά δοκίμια ή εργαλεία ενδοσκόπησης. Η αποκάλυψη ότι πίσω από κάποια από αυτά τα «ιερά» κείμενα κρύβονταν απλώς εφηβικά, ακατέργαστα αστεία, λειτουργεί ως μία υπενθύμιση ότι οι καλλιτέχνες είναι άνθρωποι που αλλάζουν, ωριμάζουν και συχνά κοιτούν το παρελθόν τους με μία δόση αμηχανίας.
Παρά τις προσωπικές του επιφυλάξεις για το παρελθόν, οι TOOL παραμένουν μία ενεργή και τρομερά επιδραστική δύναμη. Αν και το τελευταίο τους άλμπουμ, «Fear Inoculum», κυκλοφόρησε το 2019, το συγκρότημα συνεχίζει να γεμίζει στάδια σε όλο τον κόσμο.
Στα τέλη του 2025, πραγματοποίησαν μία περιοδεία όπου παρουσίασαν πολλές σπάνιες ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών που είχαν να ακουστούν χρόνια, καθώς και μία διασκευή του «Hand Of Doom» των Black Sabbath, αποδεικνύοντας ότι η μουσική τους χημεία παραμένει αλώβητη από τον χρόνο.
Το μεγάλο ερώτημα, φυσικά, παραμένει το πότε θα ακούσουμε νέο υλικό. Ο Maynard James Keenan και ο Adam Jones μοιράστηκαν κάποιες πληροφορίες για τη δημιουργική τους διαδικασία μέσα στο περασμένο έτος. Όταν ρωτήθηκαν για τα σχέδιά τους για το 2025, ο Maynard απάντησε λακωνικά: «Γράψιμο, υποθέτω». Αυτή η δήλωση, αν και σύντομη, ήταν αρκετή για να αναζωπυρώσει τις ελπίδες των εκατομμυρίων θαυμαστών τους για ένα νέο δισκογραφικό βήμα.
Ο Justin Chancellor, ο μπασίστας του συγκροτήματος, μίλησε επίσης για το φαινόμενο της λατρείας των οπαδών και την πίεση που συνεπάγεται η δημιουργία νέας μουσικής. «Σίγουρα συμβαίνει με τους δικούς μας όρους» δήλωσε ο Justin Chancellor.
«Η μόνη πίεση έρχεται όταν ανακοινώνουμε ότι δουλεύουμε πάνω σε κάτι καινούργιο, γιατί τότε πρέπει να κάνουμε τις δικές μας προβλέψεις για το πότε θα κυκλοφορήσει, και προφανώς νιώθεις ότι απογοητεύεις τους ανθρώπους αν δεν το κυκλοφορήσεις μέσα σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα».
Ο Justin Chancellor συμπλήρωσε με μία αίσθηση ευγνωμοσύνης για τη μακροζωία του σχήματος: «Όταν πρόκειται για τη συγγραφή νέας μουσικής, έχουμε επίγνωση ότι οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να μείνουν μαζί για όσο καιρό είμαστε εμείς, οπότε το καθαρό γεγονός ότι έχουμε φτάσει ως εδώ μας κάνει πρόθυμους να το πάμε στο επόμενο επίπεδο και να δημιουργήσουμε κάτι νέο. Αν θα τα καταφέρουμε με επιτυχία, ποιος ξέρει; Είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε, αλλά η προσέγγιση των TOOL ήταν πάντα πειραματική, οπότε ποτέ δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα δέσει».
Η επιρροή της μουσικής τους, ωστόσο, ξεπερνά τα στενά όρια της μουσικής βιομηχανίας. Πρόσφατα, ο διάσημος Αμερικανός ορειβάτης Alex Honnold, γνωστός για τις παράτολμες αναρριχήσεις του χωρίς σχοινιά, κατάφερε να ανέβει σε έναν από τους ψηλότερους ουρανοξύστες του κόσμου, τον Taipei 101 στην Ταϊπέι, ενώ άκουγε TOOL. Αυτό το περιστατικό υπογραμμίζει την ένταση και την πνευματική συγκέντρωση που εμπνέει η μουσική τους, ακόμα και αν ο ίδιος ο δημιουργός της θεωρεί ορισμένους στίχους του «χαζούς».
Ενώ οι TOOL προετοιμάζουν αργά και σταθερά το επόμενο βήμα τους, ο Maynard James Keenan δεν μένει ποτέ στάσιμος. Το άλλο του σχήμα, οι Puscifer, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Normal Isn’t» στις 6 Φεβρουαρίου. Με αυτό το project, ο Maynard βρίσκει συχνά την ευκαιρία να πειραματιστεί με τρόπους που οι TOOL ίσως δεν του επιτρέπουν, διατηρώντας την καλλιτεχνική του περιέργεια ζωντανή.
Στο τέλος της ημέρας, η ειλικρίνεια του Maynard James Keenan είναι αυτό που τον καθιστά πραγματικά σπουδαίο καλλιτέχνη. Σε μία εποχή που η δημόσια εικόνα είναι τα πάντα, εκείνος επιλέγει να παραδεχτεί τα λάθη της νεότητάς του, να αμφισβητήσει το ίδιο του το έργο και να συνεχίσει να αναζητά την τελειότητα, ακόμα κι αν γνωρίζει ότι ο δρόμος προς αυτήν είναι γεμάτος με πειραματισμούς και, μερικές φορές, «χαζά αστεία».
Η μουσική των TOOL θα συνεχίσει να αντηχεί, όχι επειδή είναι αλάνθαστη, αλλά επειδή είναι βαθιά ανθρώπινη στην προσπάθειά της να αγγίξει το θείο.
