Ο Travis Scott δεν είναι πλέον απλώς ένας ράπερ, είναι ένας αρχιτέκτονας της hip-hop που επαναπροσδιορίζει τα όρια ανάμεσα στη μουσική, το design και το branding, κοιτάζοντας το μέλλον μέσα από το παρμπρίζ μιας custom Rolls-Royce.
Ο Travis Scott βρίσκεται στην κλειστή καμπίνα μιας custom Rolls-Royce Cullinan, με ένα δίχρωμο αμάξωμα και το χαρακτηριστικό αγαλματίδιο «Spirit of Ecstasy» στο καπό σε ένα έντονο πράσινο χρώμα. Είναι παρκαρισμένος μπροστά από μία επιβλητική, μπρουταλιστική έπαυλη 1.600 τετραγωνικών μέτρων στο Μπέβερλι Χιλς, η οποία ανήκει στον ιδρυτή της Oakley και αυτή τη στιγμή πωλείται.
Ο Scott, λάτρης της αρχιτεκτονικής, βρίσκεται εκεί για να ξεναγηθεί στον χώρο και, όπως αφήνει πονηρά να εννοηθεί σε μία νέα συνέντευξή του στο Rolling Stone, για να δει αν θα μπορούσε να γίνει η νέα του κατοικία. Προς το παρόν, όμως, εξαφανίζει μερικά στριφτά τσιγάρα μέσα σε σύννεφα καπνού.
Ο Travis Scott φοράει ένα vintage T-shirt με το λογότυπο της εμβληματικής γερμανικής σχολής Bauhaus, συνδυασμένο με μία ζώνη Chrome Hearts και τζιν Balenciaga. Καθώς μιλάει με το περιοδικό μέσα στο αυτοκίνητο, εξηγεί πώς —μετά από μία παγκόσμια περιοδεία που κατέρριψε κάθε ρεκόρ και κατά την οποία τα πλήθη κατέγραφαν δονήσεις που έμοιαζαν με σεισμούς σε γεωλογικές έρευνες, αλλά και ένα άλμπουμ όπως το «Utopia» του 2023 που σάρωσε τα charts και προτάθηκε για Grammy— σκοπεύει να πάει τα πράγματα ακόμα παραπέρα. «Δίνω όλο μου το σώμα και την ψυχή στο επόμενο project, ώστε να το καταλάβουν περισσότεροι άνθρωποι», λέει ο ίδιος. Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι άνθρωποι; «Ο άνθρωπος που ακόμα δεν καταλαβαίνει τον Trav, όσο καιρό κι αν βρίσκομαι σε αυτή τη φάση».
Η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται σε «αυτή τη φάση» εδώ και αρκετό καιρό. Από το πρώτο άλμπουμ του το 2015, ο Travis Scott έχει παρασύρει ορδές νεαρών θαυμαστών σε ένα σύμπαν που, μέσα από διάφορες εμπορικές συνεργασίες, περιλαμβάνει παπούτσια, ρούχα, γυαλιά ηλίου, γεύματα στα McDonald’s, skins στο Fortnite, συναυλίες μέσα σε παιχνίδια και δημητριακά. Με περισσότερο από μία δεκαετία στο επίκεντρο του rap zeitgeist, ο Scott αποτελεί το απόλυτο είδωλο για το hip-hop της δεκαετίας του 2010. Με τον τρόπο που θα μπορούσαμε να κατηγοριοποιήσουμε την εποχή των «shiny suits» στα τέλη των 90s με τον Mase και τον Puff Daddy —γεμάτη με την υπερβολή τύπου Jerry Bruckheimer— ο ηχητικός και εμπορικός μαξιμαλισμός του Scott, οι καθαρτικοί του ήχοι στη διαπασών και η αφοσίωσή του στο «rage», είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό της τελευταίας δεκαετίας στη rap.
Τώρα, η σημερινή γενιά φαίνεται έτοιμη για μία αναβίωση της αισθητικής των 2010s που ο Travis Scott βοήθησε να διαμορφωθεί. Το έτος 2016 έχει γίνει αντικείμενο λατρείας στο TikTok, καθώς τα νεότερα μέλη της Gen Z κοιτάζουν 10 χρόνια πίσω, όταν οι σημερινοί σούπερ σταρ, συμπεριλαμβανομένου του Scott, κυκλοφόρησαν μερικά από τα πιο επιδραστικά έργα τους. Ο υφέρπων ηδονισμός και η ψυχεδέλεια του «Maria I’m Drunk», από το ντεμπούτο άλμπουμ του, «Rodeo», προμήνυαν ξεκάθαρα την τελευταία στροφή του Justin Bieber προς την εποχή του «Swag». Το ρεφρέν από το «Antidote» —«Don’t you open up that window»— θα μπορούσε κάλλιστα να επενδύσει μουσικά κάποιο μελλοντικό ντοκιμαντέρ για τη δεκαετία του 2010. Το «Sicko Mode» παρουσίασε μία από τις πιο σημαντικές αλλαγές ρυθμού (beat switches) στην ιστορία της ραπ, ένας δομικός ελιγμός που αναδιαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο τα mainstream hits κινούνται και εξελίσσονται.
Η γενιά των αστέρων της rap στην οποία ανήκει ο Travis Scott αναδύθηκε κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα αισιόδοξης στιγμής στη μουσική, όταν οι πλατφόρμες ψηφιακής διανομής και η δημοκρατική δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κατέρριψαν ορισμένα μακροχρόνια εμπόδια στην mainstream κουλτούρα. Έγινε πιο συνηθισμένο για τη ραπ, τη rock και οτιδήποτε ενδιάμεσο να αναμειγνύονται. «Νομίζω ότι τώρα δεν υπάρχουν όρια. Δεν υπάρχει κουτί», λέει ο Scott. «Για ένα ρεφρέν, μπορεί να νιώθεις έτσι, για ένα κουπλέ, να νιώθεις αλλιώς. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να είναι και τα δύο μαζί. Είναι σαν ένας DJ να παίζει το “I kissed a girl, and I liked it” μαζί με Gucci Mane».
Ορισμένη από την αισιοδοξία εκείνης της εποχής έχει έκτοτε υποχωρήσει, καθώς η κυρίαρχη συζήτηση στο hip-hop σήμερα είναι η αίσθηση ότι το είδος έχει απομακρυνθεί πολύ από τις ρίζες του. Ο Travis Scott είναι εξοικειωμένος με αυτούς τους τύπους κριτικής, καθώς είναι παρόμοιοι με όσα έλεγαν οι «καθαρολόγοι» της rap για το κύμα των καλλιτεχνών που ήρθαν τη δεκαετία του 2010. «Ακόμα και όταν ξεκινούσα, έτσι ήταν», λέει. «Οι άνθρωποι ήθελαν να κρατήσουν τη rap με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Εγώ δεν ήθελα. Και τώρα έχεις τόσους άλλους καλλιτέχνες που κινούνται στον ίδιο ρυθμό». Καλλιτέχνες στα τριάντα τους, όπως ο Scott, παρακολουθούν στενά το νεότερο κοινό, εκεί που κάποτε ίσως κοίταζαν προς τους παλαιότερους «φύλακες» του είδους. «Καθώς έρχονται οι νέες γενιές, αυτοί οι παλαιότεροι άνθρωποι δεν απωθούνται. Βλέπεις ότι αρχίζουν να λυγίζουν προς τα εκεί. Συνήθως γινόταν το αντίστροφο: Οι γενιές έπρεπε να συμμορφωθούν προς τα πάνω. Οι γενιές τώρα συμμορφώνονται προς τα κάτω».
Στη συζήτηση, αντιλαμβάνεσαι ότι ο Travis Scott βλέπει το σημερινό τοπίο ως αποφασιστικά διαφορετικό από τότε που ξεκινούσε — και στα 34 του, στην κορυφή του κόσμου, έχει την προοπτική που του επιτρέπει να εκτιμήσει πόσο μακριά έχει φτάσει. «Τα πάντα τώρα φτάνουν τα πάντα. Η τέχνη, η μόδα — όλα αυτά γίνονται εξίσου σημαντικά, αν όχι περισσότερο σημαντικά, από την ίδια τη μουσική», λέει. «Δεν λέω ότι είναι κακό ή κάτι τέτοιο· είναι απλώς μία νέα οπτική, υποθέτω. Αλλά πρέπει να αρχίσεις να αφαιρείς τα στρώματα και να επιστρέφεις στα βασικά στο τέλος της ημέρας. Ο πυρήνας σου θα παραμείνει η μουσική. Όταν μπήκα στον χώρο, το θέμα ήταν να αναδιατάξω όλη αυτή τη φάση».
Καθώς περιηγείται στην έπαυλη, ο Scott σχολιάζει την καθαρή μινιμαλιστική αισθητική του χώρου. Λέει ότι εξετάζει προγράμματα αρχιτεκτονικής στα οποία θα μπορούσε να εγγραφεί, αναφέροντας τυχαία το Harvard ως πιθανή επιλογή. Όταν ο Travis Scott αφήνει να εννοηθεί ότι ίσως σκέφτεται να αγοράσει το ακίνητο των 65 εκατομμυρίων δολαρίων, δεν ακούγεται σαν αστείο, αλλά περισσότερο σαν κάτι που λες για να μετρήσεις τις αντιδράσεις των φίλων σου πριν το κάνεις πραγματικά. Είχε επισκεφθεί το σπίτι άλλη μία φορά, αν και τότε είχε ακόμα όλα τα custom έπιπλα του ιδιοκτήτη. Σήμερα, με τους βελούδινους καναπέδες και τα άνετα διακοσμητικά που τοποθέτησαν οι μεσίτες, το σπίτι μοιάζει πραγματικά με σπιτικό. Ο Scott σχολιάζει ότι του θυμίζει το σπίτι όπου μένει η μητέρα των παιδιών του (έχει δύο παιδιά, ηλικίας τριών και επτά ετών, με την Kylie Jenner). «Πιστεύω ότι αυτό είναι ωραίο γιατί έχει μία ανοιχτή ροή», σημειώνει, παρατηρώντας τον εσωτερικό κινηματογράφο.
Ο ιδιοκτήτης, Jim Jannard, αγόρασε την έπαυλη στο Trousdale Estates του Μπέβερλι Χιλς το 2009, λίγο μετά την πώληση της Oakley για περίπου 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια το 2007. Όπως ο Travis Scott, έτσι και ο ιδρυτής της Oakley κατάλαβε πώς μία υποκουλτούρα θα μπορούσε να κλιμακωθεί χωρίς να χάσει την αιχμηρότητά της. Η Oakley, με την οποία ο Scott έχει εταιρική συνεργασία, χτίστηκε πάνω σε μία επιθετική «αντι-μόδα», εξοπλισμό σχεδιασμένο για πάνκηδες και ravers παρά για μοντέλα πασαρέλας, μία ευαισθησία που αργότερα μεταφράστηκε σε παγκόσμια κυριαρχία. Ο Scott ακολούθησε παρόμοια πορεία. Καθώς ο ήχος και η εικόνα του επεκτάθηκαν σε στάδια, εταιρικές συνεργασίες και παγκόσμιες καμπάνιες, έγινε ένα αναπόφευκτο σύμβολο του millennial ράπερ ως πρεσβευτή brand και, με τη σειρά του, ένας εύκολος στόχος σκεπτικισμού.
«Όσον αφορά το μουσικό κομμάτι, δεν αναγνωρίζουν πολλά από τα μουσικά εμπόδια που προσπαθώ να ξεπεράσω», δηλώνει ο Travis Scott για τους επικριτές του. «Το genre-bending που προσπαθώ να κάνω, τους ανθρώπους που προσπαθώ να φέρω κοντά, την πραγματική κατανόηση αυτού που ήρθα να κάνω εδώ». Αναφέρεται σε κριτικές που αποκάλεσαν το «Utopia» έναν «άδειο παράδεισο». «Δεν υπερβάλλω ποτέ για όσα κάνω στη σκηνή, αλλά όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που έκανα ένα σόου με 65.000 άτομα. Οπότε, για μένα, ποτέ δεν με ένοιαξε τι πιστεύουν οι κριτικοί ή όσοι επικρίνουν τη μουσική».
Αυτή η αποσύνδεση ανάμεσα στη λατρεία των θαυμαστών και τον έπαινο των κριτικών αποτελεί μία πρόκληση που ο Travis Scott φαίνεται να θέλει να κατακτήσει. Παρά την απροθυμία του για συνεντεύξεις («Δεν θέλω να εξηγώ συνεχώς τον εαυτό μου», λέει), είναι ιδιαίτερα φιλικός και ανοιχτός καθώς μιλάει στο Rolling Stone. «Μπορώ μόνο να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό και να καταρρίπτω εμπόδια, σωστά; Αλλά νομίζω ότι από την αρχή της καριέρας μου, αυτό συνέβαινε πάντα», τονίζει. «Πιστεύω ότι αυτοί οι συγγραφείς ή όποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, νιώθουν ότι πρέπει να έχουν αυτόν τον τόνο απέναντι σε αυτό που κάνω».
Ο Travis Scott είναι ειλικρινής για τις απογοητεύσεις του από τους κριτικούς και για την ενόχλησή του με τα Βραβεία Grammy. Μέχρι στιγμής, έχει προταθεί για 10 βραβεία, συμπεριλαμβανομένης της υποψηφιότητας για το Καλύτερο Rap Άλμπουμ για το «Utopia» το 2024, αν και δεν έχει κερδίσει ακόμα κανένα. Δεν κρύβει ότι νιώθει πως αξίζει το βραβείο. «Πάντα υπάρχει ο άνθρωπος που έχει ένα και θα σου πει ότι δεν έχει σημασία», λέει. «Θα σου πουν ότι δεν έχει σημασία, αλλά όταν πας στο σπίτι τους, είναι πάνω στο τζάκι».
Το «Utopia» και η επακόλουθη περιοδεία του ολοκληρώνουν μία ξεχωριστή περίοδο στην καριέρα του Scott. Η περιοδεία —με τίτλο «Utopia: Circus Maximus World Tour»— ήταν επίσης εξαιρετικά επιτυχημένη, ένα παγκόσμιο θέαμα που περιλάμβανε περισσότερες από 80 συναυλίες σε έξι ηπείρους και περισσότερες από 20 χώρες. Μέχρι να τελειώσει η περιοδεία στα τέλη του περασμένου έτους, είχε πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια εισιτήρια και είχε συγκεντρώσει περισσότερα από 250 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, καθιστώντας την την πιο κερδοφόρα σόλο rap περιοδεία στην ιστορία.
Όπως ο Kanye West πριν από αυτόν, ο Travis Scott είχε ήδη χτίσει μία φήμη για φιλόδοξες ζωντανές εμπειρίες. Νωρίς στην καριέρα του, ήταν γνωστός για τις άγριες, τύπου punk εμφανίσεις του, γεμάτες mosh pits. Το 2020, έδωσε μία παράσταση μέσα στο βιντεοπαιχνίδι Fortnite, η οποία προσέλκυσε περισσότερους από 12,3 εκατομμύρια μοναδικούς παίκτες. «Ακόμα και εγώ που έκανα in-game παραστάσεις, το σκεφτόμουν πολύ. Μου αρέσει να βρίσκομαι στον φυσικό κόσμο, να βλέπω τους ανθρώπους. Αλλά για κάποιο λόγο, στην πραγματικότητα, η in-game εμφάνιση ήταν τόσο “turnt”».
Ήταν στο πλαίσιο της άρσης των περιορισμών του Covid-19 που συνέβη η τραγωδία του Astroworld το 2021, αλλάζοντας θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο θα γίνονταν κατανοητές οι εμφανίσεις του Scott και η κουλτούρα γύρω από αυτές. Στο αυτοκίνητο, γίνεται σοβαρός όταν έρχεται η συζήτηση στο θέμα. Παραδέχεται ότι ακόμα σκέφτεται το γεγονός, κατά το οποίο ο συνωστισμός οδήγησε στον θάνατο 10 θεατών στο φεστιβάλ του Scott στο Χιούστον. Ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια για εκείνον σε προσωπικό επίπεδο είναι το γεγονός ότι συνέβη στη γενέτειρά του. «Όταν έκανα αυτό το φεστιβάλ, προσπαθούσα να φέρω κάτι στον τόπο από όπου κατάγομαι, και όταν κοιτάζεις πίσω, είναι μία στιγμή που υποτίθεται ότι θα ήταν τόσο απολαυστική και απλώς πήγε στραβά», λέει. «Θα ήθελα πολύ να θεραπεύσω αυτόν τον πόνο στην πόλη. Αλλά θα ήθελα επίσης οι άνθρωποι να είναι δεκτικοί σε αυτό. Δεν θέλω να επιβάλλω μία αποδοχή».
Περισσότερα από τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Travis Scott εξακολουθεί να αντιμετωπίζει έλεγχο για την τραγωδία. «Μέσα από αυτή την εμπειρία, νομίζω, υπάρχει μία διαστρεβλωμένη άποψη για το ποιος είμαι και για τι νοιάζομαι», λέει. Όταν ερωτείται τι θα έλεγε σε όσους τον θεωρούν ατομικά υπεύθυνο, απαντά: «Δεν θα τους έλεγα τίποτα. Θα τους ρωτούσα. Μερικές φορές όταν διαβάζω ή ακόμα και όταν ακούω μερικές από τις μαλακίες που γράφουν οι άνθρωποι, δεν ξέρω καν αν τις πιστεύουν. Νομίζω ότι πάντα υπήρχε αυτή η διαστρεβλωμένη άποψη για το τι είμαι. Και είναι δική μου ευθύνη να συνεχίσω να δείχνω τι πραγματικά ισχύει».
Ο Travis Scott προετοιμάστηκε για μία ζωή στη μουσική σχεδόν από τη γέννησή του. Γεννήθηκε ως Jacques Webster II και μεγάλωσε μεταξύ των γειτονιών Sunnyside και Missouri City στο Χιούστον. Ο πατέρας του τού αγόρασε ένα σετ ντραμς όταν ήταν τριών ετών, και από εκεί και πέρα κόλλησε. Τελικά, έμαθε μόνος του παραγωγή, αναπτύσσοντας το εκλεκτικό ηχητικό στυλ που θα καθόριζε την καριέρα του. Ο Chase B, ο επί χρόνια DJ του Scott, μεγάλωσε στην ίδια περιοχή και γνωρίζει τον Scott από παιδιά. «Είναι η κουλτούρα μας εκεί που μεγαλώσαμε», σχολιάζει ο Chase B. «Προφανώς, εκείνος ασχολούνταν πολύ με τη μουσική, εγώ όχι τότε. Ήμασταν απλώς φίλοι. Μου έπαιζε όλα όσα έφτιαχνε και ακούγονταν τρελά».
Το 2012, ο Scott, γνωστός τότε ως Travi$ Scott, υπέγραψε στη G.O.O.D. Music του Kanye West. Το επόμενο έτος, άρχισε να κερδίζει ευρύτερη προσοχή με το mixtape του «Owl Pharaoh», ένα project που ξεχώρισε αμέσως ως ένας νέος ήχος στην τροχιά της «Yeezus» εποχής του West. Το έργο άντλησε στοιχεία από την IDM και την ηλεκτρονική μουσική όσο και από τη νότια rap. Οι παραμορφωμένοι ήχοι των synths, τα αποσπασματικά hooks και η σκοτεινή, καθηλωτική ατμόσφαιρά του είναι ένας ζωντανός πρόδρομος της ηχητικής παραμόρφωσης των σημερινών μεγαθηρίων της underground rap.
Μέχρι την άφιξη του άλμπουμ «Astroworld» το 2018, ο Travis Scott είχε συγχωνεύσει πλήρως τις επιρροές του —τη rap του Χιούστον, την ηλεκτρονική και EDM, τον μαξιμαλισμό της εποχής του Kanye και το vintage trap των 2000s— σε ένα blockbuster όραμα. Με το όνομα ενός πλέον ανενεργού θεματικού πάρκου στο Χιούστον, το «Astroworld» ήταν ταυτόχρονα οικείο και σχεδιασμένο για μεγάλες κλίμακες, σηματοδοτώντας την κορύφωση της πρώιμης ανόδου του Scott και καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους καθοριστικούς rap καλλιτέχνες της εποχής του.
Σήμερα, ο Scott έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα με μία σειρά από προϊόντα και συνεργασίες που μιλούν για ένα ευρύτερο σύμπαν. «Προσπαθώ να έχω κάτι εδώ που να είναι σαν μία εμπειρία που περνάει στις επόμενες γενιές», λέει. «Και τα πράγματα που φτιάχνω και δημιουργώ να μπορούν να τοποθετηθούν στα σπίτια. Πάνω στα τζάκια, στις συλλογές, και στις ιστορίες που λέγονται πίσω από αυτά». Παρά την εστίασή του στην καινοτομία, ο Scott έχει τις επιφυλάξεις του για την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI). «Με συγκεκριμένους τρόπους, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, θα μπορούσε να είναι χρήσιμη. Νομίζω ότι όλα εξαρτώνται από το πώς χρησιμοποιείται», σημειώνει. «Πρέπει να προκαλέσεις τους σχεδιαστές και τους δημιουργικούς του κόσμου. Αντί να τρέχεις μακριά από κάτι, πρέπει να γίνεις ηγέτης στη δημιουργία μιας πλατφόρμας και ενός σχεδιαστικού τοπίου για αυτό, πριν βγει εκτός ελέγχου».
Όταν πρόκειται για τα παιδιά του και τη χρήση της Τεχνητή Νοημοσύνης, είναι ξεκάθαρος. «Τα παιδιά μου δεν έχουν AI», σημειώνει. «Το να έχουν AI τώρα θα περιόριζε την ικανότητα του εγκεφάλου τους να αναπτυχθεί στο μέγιστο. Πρέπει να μάθουν τον φυσικό και τον πραγματικό τρόπο μάθησης ώστε μετά να ξέρουν πώς να χρησιμοποιούν το AI με τον καλύτερο τρόπο, γιατί αν τα κάνει όλα για σένα, πώς ξέρεις καν τι είναι σωστό ή λάθος;» Ο Travis Scott φαίνεται να είναι ιδιαίτερα περήφανος για τον ρόλο του ως πατέρας. Αν και κρατά την ιδιωτική ζωή των παιδιών του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, λάμπει όταν μιλάει για την πατρότητα. Το πιο δύσκολο κομμάτι τού να βρίσκεται στον δρόμο για τόσο καιρό, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι το να είναι μακριά από τα παιδιά του. «Δεν μπορείς να “crashάρεις”. Δεν μπορείς να κάνεις πολλές τρελές μαλακίες όπως παλιά», λέει. «Φίλε, τα παιδιά μου είναι ακριβώς όπως εγώ όταν πρόκειται για το να προσπαθούν να υλοποιήσουν ιδέες».
Η έπαυλη βρίσκεται στην κορυφή ενός υψηλού σημείου στο Μπέβερλι Χιλς και προσφέρει μία πανοραμική θέα ολόκληρης της περιοχής, από το κέντρο του Λος Άντζελες μέχρι τον ωκεανό. Καθώς βγαίνει από το σπίτι, ο Travis Scott λέει ότι μπορεί να δει τον εαυτό του να κάνει περιοδείες μέχρι τα γεράματα. Αναφέρει ονόματα όπως ο Iggy Pop και ο Ozzy Osbourne ως παραδείγματα της μακροζωίας στις εμφανίσεις που θα ήθελε να έχει.
Προς το παρόν, ο Scott υπογραμμίζει ότι είναι επικεντρωμένος στο επόμενο άλμπουμ του, το οποίο φαντάζεται να παίζεται σε στάδια. «Όταν φτιάχνω τη μουσική, έχω αυτό το πλήρες όραμα. Το βλέπω να συμβαίνει», δηλώνει. «Σκέφτομαι επίπεδο σταδίου. Πώς θα μπορούσαν οι άνθρωποι που βρίσκονται τόσο μακριά να νιώθουν τόσο κοντά; Πώς μπορεί η μουσική να είναι τόσο μεγάλη αλλά και προσγειωμένη; Να παίρνεις ωμά στοιχεία και να τα κάνεις να μοιάζουν, ας πούμε, ευφορικά. Φίλε, να βρίσκεις νέους ρυθμούς, αλλά τίποτα που να είναι πολύ δύσκολο να το αποδεχτείς. Καταλαβαίνεις τι λέω; Ένα επίπεδο του πώς θα μπορούσε να είναι το “Rodeo” σε μία ultra-scale ζωή σταδίου». Είναι επιφυλακτικός όσον αφορά τα χρονοδιαγράμματα, αλλά λέει ότι οι θαυμαστές μπορούν να περιμένουν νέα μουσική στο εγγύς μέλλον. «Πρέπει να ταΐσουμε τα παιδιά, φίλε. Τα παιδιά πρέπει να φάνε».
