Ο Χρήστος Μενιδιάτης μας προσφέρει ένα λαϊκό τραγούδι που αγκαλιάζει τις νύχτες της απουσίας και τους πρωινούς ψιθύρους της ελπίδας.
Σε μία εποχή όπου οι λέξεις παλεύουν να κρατήσουν το βάρος των συναισθημάτων, ο Χρήστος Μενιδιάτης μοιράζεται μαζί μας ένα νέο τραγούδι που αγγίζει απευθείας τις πληγές της καρδιάς.
Το «Πού Να Είσαι» είναι ένα λαϊκό χασάπικο, ένας ερωτικός μονόλογος, μία εξομολόγηση μίας ψυχής που ψάχνει στα σκοτάδια της Αθήνας τα φώτα μίας κάποτε ζωντανής αγάπης.
Μετά το αισιόδοξο «Σε Θέλω Απόψε», ο Χρήστος Μενιδιάτης προχωρά στην επόμενη μουσική πρότασή του, βυθίζοντας τη φωνή του σε μία συγκινητική ιστορία αναμονής και πόνου.
Το «Πού Να Είσαι», σε μουσική του Παναγιώτη Μπρακούλια και στίχους του Γιάννη Μπαγουλή, κυλά σαν υγρό φως στα στενά του νου και της καρδιάς, ενώ η ερμηνεία του Χρήστου Μενιδιάτη δεν αφήνει περιθώριο για τίποτα λιγότερο από αλήθεια.
Η φωνή του, σταθερή και ανεπιτήδευτα συγκινητική, ζωγραφίζει μία μελωδική εικόνα γεμάτη εσωτερικούς διαλόγους, χαμένες υποσχέσεις και το αβάσταχτο ερώτημα της μοναξιάς: «Πού να είσαι αυτό το βράδυ».
Είναι το είδος του τραγουδιού που δεν αρκεί να το ακούσεις – πρέπει να το νιώσεις, να το περάσεις μέσα από τα δικά σου δάκρυα και τις δικές σου σιωπές.
Η ερωτική ερημιά αποτυπώνεται όχι μόνο στον ήχο, αλλά και στην εικόνα. Το video clip του «Πού Να Είσαι», σε σκηνοθεσία του Mike Marzz, σεργιανίζει τον Χρήστου Μενιδιάτη στους δρόμους μίας Αθήνας βραδινής και σκεπτικής, εκεί όπου τα φανάρια μοιάζουν με τα βλέμματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ.
Ο Χρήστος Μενιδιάτης περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, με τη σκέψη του να ταξιδεύει σε εκείνη την αγάπη που χάθηκε, αποτυπώνοντας με ένταση και ρεαλισμό τα συναισθήματα και την απουσία.
Το κινηματογραφικό ζευγάρι που συνοδεύει τη μουσική και τους στίχους μας καλεί να θυμηθούμε πώς μοιάζουν οι έρωτες όταν χάνονται χωρίς χάρτη επιστροφής.
Το «Πού Να Είσαι» είναι το κάλεσμα μέσα στη σιωπή να απαντήσει εκείνος ή εκείνη που κάποτε μίλησε για αγάπη κι έπειτα σώπασε. Ο Χρήστος Μενιδιάτης, μέσα από τη γνώριμη λαϊκή ταυτότητά του, μεταφέρει αυτόν τον απόηχο του έρωτα με μία ειλικρίνεια που μόνο το τραγούδι μπορεί να χωρέσει.
Είναι φορές που τα πιο δυνατά «σ’ αγαπώ» ακούγονται όταν πια δεν υπάρχει κανείς να τα ακούσει. Μα και τότε, χάρη στη μουσική, αυτά τα λόγια βρίσκουν δρόμο και επιστρέφουν – σαν ένα απρόσμενο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, σαν βήματα στη σκάλα που ήθελες να ακούσεις.
Γιατί κάθε φορά που ακούμε αυτό το τραγούδι, μία καρδιά βρίσκει το θάρρος να ρωτήσει ξανά: «Πού να είσαι;»
