Το νέο άλμπουμ «Idols» του YUNGBLUD κοιτάζει κατάματα τη ζωή, το θάνατο και τον εαυτό.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που ακολουθούν μονοπάτια και υπάρχουν καλλιτέχνες που τα χαράζουν οι ίδιοι με φωτιά, αφήνοντας πίσω τους ένα αποτύπωμα που καίει. Ο YUNGBLUD, αυτή η παγκοσμίως αναγνωρισμένη δημιουργική δύναμη, ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Στα 27 του χρόνια, με δύο συνεχόμενα No. 1 άλμπουμ στο Ηνωμένο Βασίλειο και 6 δισεκατομμύρια streams στο ενεργητικό του, κυκλοφορεί την τέταρτη και πιο φιλόδοξη δισκογραφική δουλειά της καριέρας του, το «Idols».
Το «Idols» είναι το πρώτο κεφάλαιο ενός διπλού άλμπουμ, μία ωδή στην ενηλικίωση, μία κατάθεση ψυχής.
Για να γεννηθεί αυτό το έργο, ο YUNGBLUD αποφάσισε να επιστρέψει στις ρίζες του, να απομονωθεί από τον θόρυβο της μουσικής βιομηχανίας.
Ταξίδεψε στο Leeds, σε απόσταση αναπνοής από τη γενέτειρά του, το Doncaster, και κλείστηκε στο στούντιο με μία μικρή, έμπιστη ομάδα: τον μακροχρόνιο συνεργάτη του, στιχουργό και παραγωγό Matt Schwartz, τον κιθαρίστα Adam Warrington και τον πολυοργανίστα Bob Bradley.
Στόχος τους ήταν να αποφύγουν τις δοκιμασμένες συνταγές και να δημιουργήσουν κάτι απόλυτα αληθινό, κάτι που θα πήγαζε κατευθείαν από την καρδιά.
Το πρώτο δείγμα γραφής, το «Hello Heaven, Hello», ήταν μία πράξη καλλιτεχνικής ανυπακοής. Ένα κομμάτι που αψηφά τους ραδιοφωνικούς κανόνες, με διάρκεια 9 λεπτών και έξι δευτερολέπτων, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα.
Η εφημερίδα The Independent αναγνώρισε σε αυτό το τραγούδι «μια νεοαποκτηθείσα ωριμότητα στη σύνθεση και την παραγωγή [για τον YUNGBLUD]».
Ακολούθησε το εκρηκτικό «Lovesick Lullaby». Και επειδή ο YUNGBLUD παραμένει πάντα ο YUNGBLUD, γιόρτασε την κυκλοφορία του με τον δικό του, μοναδικό τρόπο: εμφανίστηκε στην εμβληματική λονδρέζικη παμπ Hawley Arms και πέρασε πίσω από το μπαρ για να σερβίρει ποτά στους θαυμαστές του.
Το BBC News περιέγραψε το τραγούδι με λόγια που αποτυπώνουν απόλυτα την ουσία του: «Συνδυάζοντας την περιφρόνηση του Liam Gallagher με τις αρμονίες των Beach Boys, είναι μοναδικά YUNGBLUD».
Το πιο πρόσφατο single, το «Zombie», αποκάλυψε μία ακόμη βαθύτερη, πιο ευαίσθητη πλευρά του καλλιτέχνη.
Μέσα από ένα συγκλονιστικό μουσικό βίντεο, δημιούργημα της συνεργασίας του με την υποψήφια για Όσκαρ ηθοποιό, Florence Pugh, ο YUNGBLUD απέτισε έναν σπαρακτικό φόρο τιμής στους εργαζόμενους του συστήματος υγείας της Βρετανίας.
Το «Zombie» είναι ίσως το πιο βαθυστόχαστο τραγούδι του μέχρι σήμερα, μία απόδειξη του εύρους της συνθετικής δεινότητάς του.
Το άλμπουμ συνοδεύεται από μία εκπληκτική ζωντανή οπτικοποίηση του κεντρικού τραγουδιού, του «Ghosts». Μια δυναμική μπαλάντα με πιάνο που χαρακτηρίζεται από μία από τις ισχυρότερες ερμηνείες της καριέρας του.
Μιλώντας για αυτό το τραγούδι, ο ίδιος ο YUNGBLUD ανοίγει την καρδιά του και μοιράζεται τις σκέψεις που το γέννησαν.
«Έχει να κάνει με την κατανόηση της θνητότητας. Το έγραψα ενώ περπατούσα στις όχθες του ποταμού Τάμεση, σκεπτόμενος πόσοι άνθρωποι είχαν περπατήσει στο ίδιο μονοπάτι και τι περνούσε από το μυαλό τους όσο το έκαναν», εξηγεί.
Και συνεχίζει, με μία σχεδόν φιλοσοφική διάθεση: «Φεύγουμε εν ριπή οφθαλμού, και η ζωή είναι πολύτιμη και γρήγορη. Μην ξεχνάτε να τη ζείτε.»
«Το Outro του “Ghosts” ήταν ένα από τα αγαπημένα μου μουσικά κομμάτια που γράψαμε σε αυτό το άλμπουμ. Απλώς άφησα τη φαντασία μου ελεύθερη. Είναι εμπνευσμένο από την όπερα, συγκεκριμένα από το “The King and I”. Όλοι νόμιζαν ότι ήμουν τρελός όταν το ανέφερα ως αναφορά σε μία rock ηχογράφηση. Αλλά να πάει να πνιγεί. Αυτό είναι το “Idols”!».
Το «Idols» δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ – είναι ένα μανιφέστο ωριμότητας, ένα ταξίδι αυτογνωσίας από έναν καλλιτέχνη που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα τους φόβους, τις ελπίδες και την ίδια την ύπαρξη.
Είναι ο ήχος ενός νέου ανθρώπου που αποδέχεται τη θέση του στον κόσμο, όχι ως ακόλουθος, αλλά ως ένας από τους φάρους που θα φωτίζουν τον δρόμο για τους επόμενους.
