Η κριτική του Paul Weller στη νεότερη γενιά καλλιτεχνών.
Ο θρυλικός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Paul Weller μοιράστηκε τις σκέψεις του για την κατάσταση στη μουσική βιομηχανία σήμερα, επισημαίνοντας τη σημασία της ακατάπαυστης δημιουργικότητας.
Γνωστός για την παραγωγική του δισκογραφία και την ακούραστη εργατικότητά του, ο Paul Weller εξέφρασε σε συνέντευξή του στη στήλη «Wired» της εφημερίδας Daily Star Sunday την απορία του σχετικά με τους νεαρούς μουσικούς που κάνουν μεγάλα διαλείμματα μεταξύ των άλμπουμ τους.
Η παλιά σχολή συναντά τους νέους καιρούς
Ο Paul Weller, πρώην frontman επιδραστικών συγκροτημάτων όπως οι The Jam και οι The Style Council, αποδίδει την επιτυχημένη και λαμπρή καριέρα του σε έναν πρωταρχικό παράγοντα – τη συνεχή δημιουργία και κυκλοφορία της μουσικής του με το κοινό παγκοσμίως.
Ο 65χρονος τραγουδιστής παραδέχεται ότι κρατάει μία «παλιάς σχολής» νοοτροπία όσον αφορά τη δημιουργία μουσικής, πιστεύοντας ότι οι τακτικές κυκλοφορίες και οι περιοδείες αποτελούν θεμελιώδεις πτυχές της καριέρας ενός καλλιτέχνη.
Αν και αναγνωρίζει τη συνεχώς μεταβαλλόμενη φύση της μουσικής βιομηχανίας, διατηρεί την άποψη ότι αυτές οι θεμελιώδεις αρχές παραμένουν απαραίτητες για την ανάπτυξη ενός καλλιτέχνη.
«Δεν είναι αυτό μέρος της δουλειάς, ότι πας περιοδεία και κάνεις δίσκους; Αυτό είναι πιθανώς μία άποψη παλιάς σχολής, αλλά αυτό είναι το θέμα πραγματικά», δήλωσε.
«Πιστεύω ότι εξακολουθεί να ισχύει. Νομίζω ότι υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί για τη συνέπεια και το να συνεχίζεις να προχωράς, να προχωράς και να προχωράς», πρόσθεσε.
Συνέπεια και διατήρηση του ενδιαφέροντος των θαυμαστών
Ο Paul Weller πιστεύει ακράδαντα ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στη συνέπεια στην τέχνη τους, δημιουργώντας και κυκλοφορώντας συνεχώς καινούργιο υλικό.
Με αυτόν τον τρόπο, οι καλλιτέχνες δημιουργούν ευκαιρίες για αλληλεπίδραση με τους θαυμαστές και καλλιεργούν προσμονή εντός του κοινού τους. Επιπλέον, οι συχνές κυκλοφορίες επιτρέπουν στους καλλιτέχνες να τελειοποιήσουν τις δεξιότητές τους, να πειραματιστούν με διάφορα στυλ και, τελικά, να παγιώσουν την καλλιτεχνική ταυτότητά τους.
Ένα χαρακτηριστικό της σύγχρονης μουσικής σκηνής που προβληματίζει τον Paul Weller αφορά τους καλλιτέχνες που κάνουν μεγάλα διαλείμματα μεταξύ των άλμπουμ τους.
Για πολλά ανερχόμενα ταλέντα, τα κενά που κυμαίνονται από πέντε έως επτά χρόνια έχουν γίνει όλο και πιο συνηθισμένα.
Τέτοιες περίοδοι μακριά από το στούντιο μπορεί να οδηγήσουν σε μειωμένη σύνδεση με τους ακροατές και αραιωμένο ενδιαφέρον. Όπως εύστοχα επισημαίνει ο Weller: «Δεν το καταλαβαίνω αυτό… Συχνά σκέφτομαι: «Τι κάνεις σε αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια;»».
«Δεν μπορείς να είσαι σε περιοδεία για πέντε ή επτά χρόνια περιοδεύοντας με τον ίδιο δίσκο, είστε σίγουροι;», ανέφερε.
Η ισορροπία ποιότητας και ποσότητας
Φυσικά, γεννιέται το ερώτημα εάν η ποσότητα θα πρέπει να υπερισχύει της ποιότητας. Η ισορροπία μεταξύ τους αποδεικνύεται κρίσιμη για κάθε καλλιτέχνη που επιδιώκει να έχει μακροχρόνια επιτυχία.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Paul Weller, η αποφυγή παρατεταμένων απουσιών επιτρέπει στους καλλιτέχνες να διατηρούν την ορμή και να χτίζουν πάνω στη δουλειά τους σταδιακά και όχι περιοδικά.
Η περίπτωση της Amy Winehouse
Για να επιχειρηματολογήσει υπέρ των απόψεών του, ο Paul Weller αναφέρθηκε στην αείμνηστη Amy Winehouse. Παρά τον πρόωρο θάνατό της και το γεγονός ότι άφησε πίσω της μόνο δύο ολοκληρωμένα άλμπουμ, η επιρροή της συνεχίζει να είναι αισθητή σε όλη τη σύγχρονη δημοφιλή μουσική.
Όμως, ο Paul Weller υποστηρίζει ότι η Amy Winehouse θα μπορούσε να είχε αφήσει ακόμη μεγαλύτερη κληρονομιά αν είχε χτίσει μία εκτενή δισκογραφία διαφορετικούς ήχους και εμπειρίες.
«Η Amy Winehouse, που ήταν μία εκπληκτική καλλιτέχνιδα, άφησε μόνο δύο δίσκους στον κόσμο. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που είναι σημαντικό να βγάζεις όσα περισσότερα μπορείς. Όχι απλώς για να το κάνεις, όχι σκουπίδια, προφανώς», σημείωσε.
Το μονοπάτι του Paul Weller
Εκτός από τη συζήτηση για τα οφέλη των συνεχών κυκλοφοριών, ο Paul Weller εξέφρασε την αποστροφή του απέναντι στη φήμη και δήλωσε την επιθυμία να δείχνει τον αληθινό εαυτό του ως καλλιτέχνης.
Αν και του αρέσει να τον εκτιμούν για τη μουσική του, παραδέχτηκε ότι παραμένει αδιάφορος για τη φήμη.
«Είναι πολύ ψεύτικο. Αν οι άνθρωποι με συμπαθούν εξαιτίας της μουσικής μου, τότε τέλεια, είναι φανταστικό, αλλά μέχρι εκεί είναι για μένα», είπε.
«Ή αν αγαπάτε αυτό το ζευγάρι παπούτσια που φοράω σε εκείνη τη συγκεκριμένη φωτογραφία, αυτό είναι ωραίο γιατί το έκανα μόνος μου. Εκτός από αυτό, δεν θα μπορούσε να με ενδιαφέρει λιγότερο για όλα αυτά», συνέχισε.
Απορρίπτοντας όρους όπως η «κληρονομιά», ο Paul Weller επιμένει να χαράσσει το δικό του μονοπάτι.
Η απώλεια θαυμαστών
Πρόσφατα, ο Βρετανός καλλιτέχνης υποστήριξε σε ένα επεισόδιο του δικού του podcast «Desperately Seeking Paul» ότι έχασε ορισμένους θαυμαστές που προτιμούν τη νοσταλγία από την καινοτομία.
Αντ’ αυτού, τόνισε ότι επικεντρώνεται στους ανοιχτόμυαλους ακροατές που είναι πρόθυμοι να ξεκινήσουν μία νέα ηχητική περιπέτεια χωρίς προσδοκίες.
«Πριν από μερικά χρόνια υπήρχε μία περίοδος όπου μιλούσαν για καλλιτέχνες που βασίζονται στις παλιές επιτυχίες του… Δεν πρόκειται να πάω προς αυτή την κατεύθυνση, φίλε», διευκρίνισε.
«Έπρεπε να παλέψω εναντίον αυτού του όρου, τη δική μου μικρή μάχη με κάποιο τρόπο για να ξεπεράσω όλα αυτά», εξήγησε.
Επίσης, αναλογίστηκε τον αντίκτυπο που είχε η «μάχη» στην καριέρα του ως σόλο καλλιτέχνης, λέγοντας: «Πιθανώς έχασα ένα συγκεκριμένο ποσοστό κοινού καθ’ οδόν τα τελευταία 10 περίπου χρόνια – αυτούς που ήθελαν απλώς να ακούσουν υλικό των The Jam.
«Αλλά τώρα έχουν φύγει, νομίζω πηγαίνουν και βλέπουν το συγκρότημα του Bruce Foxton ή άλλους – ό,τι θέλουν να κάνουν, ό,τι τους κάνει ευτυχισμένους», πρόσθεσε.
