Ο πρωτότυπος τρόπος με τον οποίο οι Pink Floyd σατίρισαν την επιφανειακή πλευρά της rock μουσικής.
Όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλο ροκ συγκρότημα που γίνεται διάσημο, έτσι και οι Pink Floyd είχαν τις δικές τους ιδιοτροπίες.
Από τις παράλογες απαιτήσεις για τα καμαρίνια μέχρι και συγκεκριμένη θερμοκρασία στο χώρο πριν καν μπουν στο κτίριο, πολλά συγκροτήματα είχαν ιδιαίτερες προτιμήσεις για τον τρόπο που έπρεπε να τους φέρονται πριν ανέβουν στη σκηνή.
Ωστόσο, οι Pink Floyd, οι οποίοι είχαν φτάσει σε επίπεδο επιτυχίας που μόνο να ονειρευτούν θα μπορούσαν οι περισσότεροι, επέλεξαν κάτι εντελώς διαφορετικό για την περιοδεία του «The Wall» (1980-81) και έβαλαν ένα άλλο συγκρότημα να εμφανιστεί στη θέση τους.
Πριν καν αναφερθούμε στο τεράστιο σκηνικό της περιοδείας του «The Wall», είναι σημαντικό να καταλάβουμε το πλαίσιο της εποχής που οι Pink Floyd ηχογράφησαν το ιστορικό άλμπουμ τους.
Αφού προσπάθησαν να ξεπεράσουν τα προβλήματα που προκλήθηκαν από την απώλεια του Syd Barrett, βρήκαν τελικά έναν τρόπο να γράφουν σπουδαία έπη που μπορούσαν να αγγίξουν εκατομμύρια ανθρώπους, φτάνοντας στην κορυφή με το άλμπουμ «Dark Side Of The Moon» (1973).
Ήταν πιο δημοφιλείς από ποτέ, το άλμπουμ πουλούσε σαν τρελό, αλλά ήταν και… εξαγριωμένοι.
Ο Roger Waters, μπερδεμένος με το γιατί αυτή η εκδοχή του συγκροτήματος έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον κόσμο, αφιέρωσε την υπόλοιπη καριέρα του στο να αναλύει τα διάφορα κομμάτια της ανθρώπινης φύσης που τον απασχολούσαν, αποτίοντας παράλληλα φόρο τιμής στον Syd Barrett του στο «Wish You Were Here» (1975).
Ακόμα γεμάτοι τύψεις που ο Syd Barrett δεν μπορούσε να μοιραστεί την επιτυχία του συγκροτήματος, οι Pink Floyd δημιούργησαν το «The Wall» (1979), μία πληθωρική παραγωγή βασισμένη σε μία ιστορία για έναν ροκ σταρ που χάνει τον δρόμο του.
Εμπνευσμένο εν μέρει από τις εμπειρίες τόσο του Roger Waters όσο και του Syd Barrett, το άλμπουμ αφηγείται την ιστορία ενός ροκ σταρ που χτίζει σιγά – σιγά ένα τείχος για να απομονωθεί από την πραγματικότητα πριν συνειδητοποιήσει το λάθος του.
Όταν βάζεις τόση προσπάθεια για να δημιουργήσεις ένα τόσο τολμηρό όραμα, η ζωντανή παρουσίασή του πρέπει να είναι εξίσου εντυπωσιακή.
Συνεργαζόμενοι με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα στην παραγωγή θεαμάτων, οι Pink Floyd δημιούργησαν μία από τις μεγαλύτερες περιοδείες της εποχής τους, με αποκορύφωμα την κατασκευή και κατεδάφιση ενός τείχους στη σκηνή.
Παρόλο που είχαν αρκετά ιδέες για τον τρόπο με τον οποίο θα εμφανίζονταν στη σκηνή, αποφάσισαν να εκπλήξουν το κοινό καθώς η συναυλία ξεκινούσε.
Όταν άρχισαν να παίζουν οι πρώτες νότες του πρώτου τραγουδιού της βραδιάς, «In The Flesh», στη σκηνή ανέβαινε ένα εντελώς διαφορετικό συγκρότημα που σαφώς δεν ήταν οι Pink Floyd.
Για να τονίσουν την επιφανειακή πλευρά της rock μουσικής, οι Pink Floyd τοποθετούσαν στην αρχή των συναυλιών της περιοδείας του «The Wall» διάφορους άλλους μουσικούς στη θέση τους, ο καθένας από τους οποίους φορούσε αποκρουστικές μάσκες των μελών των Pink Floyd.
Πολλοί από τους μουσικούς που εμφανίστηκαν ως αντικαταστάτες συμμετείχαν τελικά σε μετέπειτα ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, με τον Snowy White να αντικαθιστά τον David Gilmour και να συνεργάζεται με τον Roger Waters στις μεταγενέστερες σόλο εμφανίσεις του.
Ο Roger Waters μάλιστα ανέβασε στη σκηνή ένα άλλο γνωστό συγκρότημα όταν παρουσίασε ζωντανά το «The Wall» στο Βερολίνο, βάζοντας τους Γερμανούς θρύλους Scorpions να παίξουν το πρώτο τραγούδι της παράστασης.
Ενώ ο Roger Waters αργότερα αστειεύτηκε λέγοντας ότι θα προτιμούσε πολύ να εμφανίζεται το συγκρότημα των αντικαταστατών σε κάθε παράσταση ενώ εκείνος θα πήγαινε διακοπές, η έναρξη των συναυλιών ήταν ουσιαστικά ένα διακριτικό σχόλιο για το νόημα του «The Wall».
Όσο κι αν προσπαθούν οι καλλιτέχνες να συνδεθούν με το κοινό, το πλήθος αντιδρά στην εικόνα, όχι στην ουσία.
