Οι Linkin Park κυκλοφορούν το πρώτο άλμπουμ τους μετά από επτά χρόνια – Το παρελθόν συναντά το μέλλον στο «From Zero»
Το νέο άλμπουμ «From Zero» αποτελεί μία θριαμβευτική επιστροφή για τους Linkin Park, ένα από τα πιο καταξιωμένα rock συγκροτήματα του 21ου αιώνα.
Η ανακοίνωση της επιστροφής των Linkin Park τον Σεπτέμβριο συνοδεύτηκε από την κυκλοφορία του single «The Emptiness Machine», το οποίο έκανε ντεμπούτο στο Νο 4. στα βρετανικά charts.
Κάποιοι θα μπορούσαν να το θεωρήσουν αυτό ως ένα εξαιρετικό γεγονός: ένα metal συγκρότημα, του οποίου ο τραγουδιστής πέθανε πριν από επτά χρόνια – και αντικαταστάθηκε από την Emily Armstrong – να κατακτά μία θέση στο Top 5, το οποίο για το μεγαλύτερο μέρος του 2024 κυριαρχείται από pop και pop-dance καλλιτέχνες, πολλοί από τους οποίους είναι πολύ νέοι για να θυμούνται την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ των Linkin Park, «Hybrid Theory», το 2000.
Ωστόσο, ίσως και να μην είναι τόσο περίεργο. Αφενός, η nu-metal σκηνή που τους γέννησε γνωρίζει μία αναζωπύρωση ενδιαφέροντος: πέρα από το κύμα νοσταλγίας για τις αρχές των ’00s, υπάρχει μία ενδιαφέρουσα συσχέτιση μεταξύ της αγωνιώδους αισθητικής του είδους και του συναισθηματικού τόνου της σύγχρονης pop.
Πιο σημαντικό, ίσως, είναι το γεγονός ότι οι Linkin Park πάντα ξεχώριζαν από τους rap-rock συναδέλφους τους. Συχνά λέγεται ότι ήταν για το nu-metal ό,τι ήταν οι Def Leppard για το glam metal, όχι μόνο λόγω των τεράστιων πωλήσεων ή της ραδιοφωνικής γυαλάδας του «Hybrid Theory», αλλά και γιατί, όπως οι Def Leppard, δεν έκρυψαν ποτέ τις pop επιρροές τους.
Η προσθήκη της Emily Armstrong στο συγκρότημα κάνει τους Linkin Park να ακούγονται ακόμα πιο σύγχρονοι.
Υπάρχουν στιγμές στο «From Zero» που, αν το άκουγες χωρίς να γνωρίζεις τον καλλιτέχνη, αλλά σου έλεγαν ότι είναι κυκλοφορία ενός edgy pop καλλιτέχνη που έχει τους Linkin Park στις επιρροές του, θα το πίστευες – όπως στο μελωδικό «Over Each Other» ή στο ενδιαφέρον «Overflow», ένα τραγούδι που παραπέμπει στα γνωστά καθολικά γούστα των Linkin Park, αγκαλιάζοντας τον ήχο του με ηχών επηρεασμένη από dub.
Παρόλα αυτά, το «From Zero» κλίνει περισσότερο προς τις παραμορφωμένες κιθάρες από ό, τι, για παράδειγμα, το αμφιλεγόμενο «Minutes To Midnight» του 2007, το οποίο δίχασε τους θαυμαστές.
Το single «Heavy Is The Crown» μπορεί να περιλαμβάνει το μουσικό ταλέντο του παραγωγού του «Galway Girl» του Ed Sheeran, αλλά το αποτέλεσμα θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο δεύτερο, βαρύ, άλμπουμ των Linkin Park, το «Meteora».
Εν τω μεταξύ, είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μετά τις πιο pop στιγμές του άλμπουμ ακολουθούν οι πιο σκληρές, αυτές που απαιτούν από την Emily Armstrong να απελευθερώσει το πιο μεγάλο γρύλισμα της φωνής της, όπως όταν το ακαταμάχητο «Stained» δίνει τη σκυτάλη στο ωμό, κατηγορητικό ουρλιαχτό και τα αιχμηρά riffs του «IGYEIH».
Στην αρχή του hardcore-punk «Casualty», μία ανδρική φωνή την προτρέπει να «φορέσει τα παντελόνια της για ουρλιαχτό».
Είναι μία από τις ηχογραφήσεις των συνομιλιών στο στούντιο που είναι διάσπαρτες στο άλμπουμ και υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για ένα πλήρως συνεργατικό συγκρότημα, και όχι για τα απομεινάρια μίας κλασικής μπάντας που απλώς πρόσθεσε μία νεότερη τραγουδίστρια.
Από μία τέτοια συνεργατική περίοδο προέκυψε και η μεγάλη επιστροφή των Linkin Park, αλλά και η δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου άλμπουμ. Χωρίς προσδοκίες, ο Mike Shinoda, ο Brad Delson, ο Phoenix, ο Joe Hahn άρχισαν να συναντιούνται ξανά τα τελευταία χρόνια.
Αντί να «προσπαθήσουν να επανεκκινήσουν το συγκρότημα», το ένστικτό τους ήταν απλώς να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί και να επανασυνδεθούν με τη δημιουργικότητα και τη συντροφικότητα που ήταν στον πυρήνα της φιλίας τους από τα φοιτητικά χρόνια τους.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προσκάλεσαν διάφορους φίλους και συναδέλφους να τους συνοδεύσουν στο στούντιο. Μεταξύ των καλεσμένων, βρήκαν μία ξεχωριστή συντροφικότητα με την Emily Armstrong και τον Colin Brittain.
Μια φυσική χημεία τους τράβηξε και του έφερες πίσω στην τροχιά της δημιουργικότητας, καθώς περνούσαν όλο και περισσότερες ώρες στο στούντιο. Ήταν ο ήχος των Linkin Park που ξαναβρίσκουν την αδάμαστη ενέργεια μίας νέας αρχής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γεννήθηκε το «From Zero».
Οι Linkin Park ισορροπούν ανάμεσα στο να κάνουν κάτι καινούργιο και να διατηρούν δεσμούς με το ένδοξο παρελθόν τους, κάτι που πιθανότατα θα προσπαθούσε να κάνει η πλειοψηφία των συγκροτημάτων στη θέση τους.
Ωστόσο, το αν οι περισσότεροι θα μπορούσαν να το κάνουν με την επιτυχία του «From Zero» είναι ένα άλλο θέμα.
Οι μελωδίες είναι συναρπαστικές, ο ήχος δυναμικός και εξαιρετικά στιβαρός – η στιγμή στο «Cut The Bridge» όπου όλα σβήνουν για ένα δευτερόλεπτο, αφήνοντας την Emily Armstrong μόνη, με τη φωνή της να βρυχάται και να ντύνεται στιγμιαία με ψυχεδελικά εφέ, προκαλεί τον ακροατή να σηκώσει ακούσια τη γροθιά του στον αέρα.
Καλύπτει όλες τις προσδοκίες που θα μπορούσε να έχει ένας θαυμαστής των Linkin Park, χωρίς ποτέ να ακούγεται σαν μία επιτηδευμένη προσπάθεια.
Το να καταφέρνουν να ακούγονται ανανεωμένοι και επίκαιροι χωρίς να αρνούνται το παρελθόν είναι εντυπωσιακό σε αυτό το στάδιο της καριέρας τους, αλλά ίσως οι Linkin Park, άθελά τους, είχαν θέσει τις βάσεις πολύ πριν από τον θάνατο του Chester Bennington.
Πάντα ήταν πιο ευρύχωροι και εξερευνητικοί από τα συγκροτήματα με τα οποία τους κατέτασσαν. Η επιλογή των συνεργατών τους – Pusha T και Rakim, οι Dust Brothers και ο Owen Pallett – έδειχνε ένα συγκρότημα με καλό γούστο σε ένα είδος όπου το καλό γούστο δεν ήταν ποτέ δεδομένο.
Δεν φοβήθηκαν ποτέ να πάρουν ηχητικά ρίσκα, και η επιστροφή τους με το «From Zero» αποτελεί ακριβώς ένα ακόμα ηχητικό ρίσκο – ένα ρίσκο που απέδωσε καρπούς με το παραπάνω.
