Ο Γιάννης Αγγελάκας μοιράζεται ένα τραγούδι – προφητεία για μία γενιά χαμένη στο χρόνο.
Ο Γιάννης Αγγελάκας δεν γράφει απλώς τραγούδια. Δημιουργεί κόσμους, σμιλεύει συναισθήματα, ξεγυμνώνει την αλήθεια. Με το νέο τραγούδι του «Το Μέλλον», μας παρασύρει σε ένα ταξίδι όπου η ελπίδα και η απόγνωση χορεύουν μαζί, όπου το φως και το σκοτάδι μπλέκονται σε έναν αέναο αγώνα.
Δεν είναι ένα τραγούδι που ακούς απλώς. Είναι ένα τραγούδι που νιώθεις να σε καταπίνει, να σε διαλύει και να σε ξαναγεννά.
Η μουσική είναι σαν ένα κύμα που έρχεται από μακριά, αργό και υπνωτιστικό, μέχρι που σε χτυπάει με όλη του τη δύναμη. Οι νότες μοιάζουν να αιωρούνται, να χάνονται και να επιστρέφουν, σαν σκέψεις που δεν μπορείς να διώξεις από το μυαλό σου.
Η φωνή του Γιάννη Αγγελάκα, γνώριμη και ταυτόχρονα απόκοσμη, δεν τραγουδάει απλώς. Ψιθυρίζει, ουρλιάζει, προφητεύει.
Και τότε, εκεί που νομίζεις πως έχεις καταλάβει το τραγούδι, έρχονται οι παιδικές φωνές. Μια χορωδία από το 2ο Δημοτικό Σχολείο Ελευθερίου – Κορδελιού, υπό την επιμέλεια της Ειρήνης Κολιούση, προσθέτει μία διάσταση σχεδόν μεταφυσική.
Η αθωότητα των παιδιών συγκρούεται με τη σκληρότητα των στίχων, δημιουργώντας ένα ρίγος που δεν φεύγει εύκολα.
«Το μέλλον μου είν’ ολόλαμπρο / Κανένας δεν το σκιάζει / Να ‘το! Έρχεται περήφανο / Ζεστό σαν το αγιάζι»
Ο Γιάννης Αγγελάκας ξεκινά με μία δήλωση σχεδόν ειρωνική. Το μέλλον είναι λαμπρό, κανείς δεν μπορεί να το αγγίξει. Όμως, όσο προχωρά το τραγούδι, αυτή η λάμψη αρχίζει να ξεθωριάζει, να γίνεται μία ψευδαίσθηση, ένα όνειρο που διαλύεται μόλις ανοίξεις τα μάτια.
«Όμως φοβάμαι μη τυχόν / Και μου το φαν’ οι σκύλοι»
Οι «σκύλοι» είναι παντού. Είναι τα συστήματα, οι εξουσίες, οι φόβοι, οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Το μέλλον δεν είναι κάτι που απλώς έρχεται. Είναι κάτι που πρέπει να προστατεύσεις, να διεκδικήσεις, να παλέψεις γι’ αυτό.
Και μετά, η πιο σκληρή αλήθεια:
«Το μέλλον έφτασε είναι εδώ / Σα να ‘ταν από πάντα / Μες σε δωμάτιο παιδικό / Κι ας κλείνω τα τριάντα»
Εδώ βρίσκεται η καρδιά του τραγουδιού. Μια γενιά που μεγάλωσε με υποσχέσεις, που περίμενε το μέλλον σαν σωτηρία, ξαφνικά συνειδητοποιεί πως το μέλλον είναι ήδη εδώ. Και δεν είναι αυτό που περίμενε. Είναι ένα δωμάτιο παιδικό, μία ζωή που δεν ξεκίνησε ποτέ, μία αίσθηση στασιμότητας που πνίγει.
Ένα κατηγορώ με τη μορφή τραγουδιού
Ο Γιάννης Αγγελάκας δεν γράφει ποτέ στίχους στο κενό. Κάθε του λέξη είναι ένα βέλος που στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά του συστήματος.
Εδώ, η πολιτική σκηνή απογυμνώνεται. Δεν υπάρχουν διαφορές, δεν υπάρχουν ιδεολογίες. Υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι εξουσίας, όπου οι πολίτες είναι απλοί θεατές, χρήσιμοι μόνο κάθε τέσσερα χρόνια.
«Αριστεροί και δεξιοί / Κεντρώοι και ακραίοι / Απ’ την βουλή με χαιρετάν / Ανέμελοι κι ωραίοι»
Η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο από ένα θέατρο. Οι υποσχέσεις είναι κούφιες, οι λέξεις είναι παρηγοριά για τους αφελείς. Και όταν τελειώσει η παράσταση, οι ίδιοι άνθρωποι που σε «νοιάζονται» θα σε πετάξουν στα σκουπίδια.
«Σαν σκλάβο με παρηγορούν / Σαν βλάκα μου μιλάνε / Και μοναχά τη ψήφο μου / Ν’ αρπάξουνε κοιτάνε»
Το τραγούδι κλείνει με μία εικόνα που στοιχειώνει. Δεν είναι μόνο το παρόν που είναι χαμένο. Είναι και το μέλλον. Τα παιδιά που τραγουδούν στο ρεφρέν, τα παιδιά που γελούν και τρέχουν στις αυλές, είναι τα ίδια που θα βρεθούν κάποτε παγιδευμένα στο ίδιο αδιέξοδο.
«Λυπάμαι τα παιδάκια μου / Τη νιότη τους χαράμι / Που θα πετάξουνε κι αυτά / Μες στης μαφίας τη φωτιά»
Ο Γιάννης Αγγελάκας δεν γράφει για να διασκεδάσει. Γράφει για να ξυπνήσει. «Το Μέλλον» είναι ένας καθρέφτης που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα.
Είναι ένα τραγούδι που δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, δεν υπόσχεται τίποτα.
Και ίσως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, να κρύβεται η μεγαλύτερη αλήθεια. Το μέλλον δεν είναι κάτι που έρχεται. Είναι κάτι που φτιάχνουμε. Ή κάτι που αφήνουμε να μας καταπιεί.
