Ο Perfume Genius κυκλοφορεί ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που απλώς συνθέτουν μουσική, και υπάρχουν εκείνοι που δημιουργούν ολόκληρους κόσμους. Ο Mike Hadreas, γνωστός και ως Perfume Genius, ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, πλέει στα τρικυμιώδη, συχνά σκοτεινά, αλλά πάντα μαγευτικά νερά της ανθρώπινης εμπειρίας, σμιλεύοντας μία από τις πιο ευαίσθητες και αμείλικτα ειλικρινείς δισκογραφίες του 21ου αιώνα.
Κανείς άλλος, ίσως, δεν μπορεί να εκφράσει με τέτοια πληρότητα το εφήμερο φως της αγάπης, της ανάσας, της απώλειας και του ονείρου.
Ο Mike Hadreas φαίνεται να βρίσκεται σε ένα σημείο όπου δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει τίποτα. Και ίσως, αυτό ακριβώς να είναι το κλειδί.
Ως Perfume Genius, μας έχει προσφέρει στιγμές ανυπέρβλητης καλλιτεχνίας, μία συγκλονιστική βαρύτητα που άλλοι τραγουδοποιοί μόλις τολμούν να ονειρευτούν. Η δισκογραφία του αποτελεί μία αδιάκοπη πορεία εξέλιξης, όπου κάθε νέο βήμα υπερβαίνει το προηγούμενο.
Το άλμπουμ του «Set My Heart On Fire Immediately» (2020) υπήρξε, ακόμη και για τα δικά του υψηλά κριτήρια, ένα αξεπέραστο κατόρθωμα – ένας θρίαμβος συναισθηματικής ειλικρίνειας και ηχητικής τόλμης.
Ήταν ίσως τόσο κομβικό, που ο Perfume Genius χρειάστηκε μία παύση για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του.
Το «Ugly Season» του 2022, που προέκυψε από μία παραγγελία για μία χορευτική παράσταση, φάνταζε περισσότερο με ένα διάλειμμα, μία παρένθεση στην ακαταμάχητη ορμή και τη σχεδόν ηθική καθαρότητα που χαρακτήριζε, για παράδειγμα, τη συνεργασία του με τους Yeah Yeah Yeahs στο «Spitting Off The Edge Of The World».
Και τώρα έρχεται το «Glory». Ένα άλμπουμ που αντλεί στοιχεία από τον προκάτοχό του, το «Set My Heart On Fire Immediately», αλλά αρνείται κατηγορηματικά να παραμείνει προσκολλημένο στο παρελθόν.
Πρόκειται για ένα έργο μεγαλειωδώς ευρύ, που μετακινείται με άνεση από τις τραχιές, παραμορφωμένες κιθάρες της alt-rock στο λιτό, θρηνητικό πιάνο. Αυτό που ενοποιεί τα πάντα είναι η αδιαμφισβήτητη σιγουριά της γραφής του Perfume Genius και, φυσικά, η φωνή του – ένα εξαιρετικό όργανο συναισθηματικής διαύγειας.
Η εισαγωγή του άλμπουμ κλίνει προς τις μουσικές της νιότης του, εμποτισμένη με ήχους της δεκαετίας του ’90 που παραπέμπουν σε κυκλοφορίες των Smashing Pumpkins, των Sugar, ή ακόμη και της Alanis Morissette.
Το «It’s A Mirror» αποτελεί μία εξαιρετικά αποτελεσματική υποδοχή του ακροατή. Η δυναμική παρουσία του συγκροτήματος λειτουργεί ως παραπέτασμα για το σκοτάδι που ελλοχεύει στα φωνητικά: «Κάτι σε κάνει να αρρωσταίνεις», ψιθυρίζει ο Perfume Genius, και τον πιστεύεις απόλυτα.
Το «No Front Teeth» είναι, αναμφίβολα, ένα από τα κορυφαία τραγούδια του άλμπουμ. Παρά τα αγγελικά δεύτερα φωνητικά της Aldous Harding, πρόκειται για ένα τραγούδι γεμάτο οδύνη και ένταση.
Η στιγμή όπου το riff της κιθάρας επιστρέφει για να συντρίψει το τραγούδι, υποτάσσοντάς το στην ισχύ του, είναι ένα από τα πιο σφοδρά, συναρπαστικά πράγματα που θα ακούσουμε φέτος.
Ωστόσο, μία τόσο έντονη μουσική εμπειρία ίσως χρειάζεται κάποια γλυκύτητα για να την εξισορροπήσει, με το «Glory» να εξελίσσεται στη συνέχεια σε ένα γαλήνιο καταφύγιο μινιμαλισμού.
Το λιτό «Clean Heart» θυμίζει Laurie Anderson, με την κομψή, σαν ξυλόφωνο, μελωδική του αντίστιξη να προμηνύει κάτι πιο μεγαλειώδες.
Το «Me & Angel» θα μπορούσε να είναι ένα τραγούδι για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα σαν να βγήκε από τον κόσμο του Lou Reed, μία άσκηση αυτοσυγκράτησης που αναδεικνύει την αιώνια πάλη των συναισθημάτων: «Έμοιαζες με μένα / όπως ήμουν παλιά…».
Αξιοποιώντας με σύνεση τον χώρο και τη σιωπή, ο Perfume Genius αναδεικνύει την ουσία του «Left For Tomorrow», αποκαλύπτοντας έναν ρυθμικό πυρήνα που λειτουργεί αθόρυβα και σταθερά.
Παράλληλα, η έντονη ατμόσφαιρα κλειστοφοβίας που διαποτίζει το «Capezio» έχει μία σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση.
Το στοιχειωτικό «Dion» αρνείται να επιτρέψει στη θερμοκρασία να ξεπεράσει το μηδέν, με τα synths να μεταμορφώνονται σε πένθιμους ανέμους.
Το απόκοσμο «In A Row» παραπέμπει στους Suicide στις πιο καθηλωτικές τους στιγμές, αλλά η jazz ευελιξία του «Hanging Out» μοιάζει να προέρχεται από ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν.
Το «Glory», ένα άλμπουμ ήσυχων εκπλήξεων και διακριτικής τόλμης, κλείνει – εύστοχα – με το ομώνυμο τραγούδι. Ένα ψιθυριστό ρεφρέν που βασίζεται στις λέξεις ως όργανο αλήθειας.
Είναι μία θαυμάσια στιγμή, τολμηρή με τον δικό της τρόπο.
Ως ιδανικό κλείσιμο, το «Glory» στέκεται ως απόδειξη της αδιάκοπης δημιουργικής αυτοπεποίθησης του Perfume Genius και της ισχυρής πρόθεσης που διατρέχει όλο το έργο του.
Χωρίς να έχει πλέον τίποτα να αποδείξει, έχει ανανεώσει τις προσπάθειές του και έχει προσθέσει ένα ακόμη αριστούργημα στην εργογραφία του.
Μια υπενθύμιση ότι η αληθινή δόξα, για τον Mike Hadreas, δεν βρίσκεται στην επιβεβαίωση, αλλά στην ίδια την πράξη της ευάλωτης, ειλικρινούς δημιουργίας.
