Ο Billy Corgan δεν παλεύει πια για να εξηγήσει ποιοι είναι οι Smashing Pumpkins — και ίσως αυτό είναι απελευθερωτικό.
Σε μία εποχή όπου η δημόσια εικόνα και η διαχείριση της φήμης αποτελούν κεντρικό άξονα για πολλούς καλλιτέχνες, ο Billy Corgan, ο ηγέτης των Smashing Pumpkins, υιοθετεί μία διαφορετική, σχεδόν φιλοσοφική στάση.
Ο 58χρονος μουσικός, η ψυχή πίσω από ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα της alternative rock σκηνής που μεσουράνησε τις δεκαετίες του ’90 και συνεχίζει την πορεία του, δήλωσε πρόσφατα ότι δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να «παλέψει» για τον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται το συγκρότημά του.
Οι Smashing Pumpkins εισέβαλαν δυναμικά στη μουσική βιομηχανία το 1988 και χάραξαν τη δική τους πορεία με έναν ήχο που συνδύαζε την ωμή ενέργεια του rock, ψυχεδελικές αποχρώσεις και μελωδική ευαισθησία, γεννώντας διαχρονικές επιτυχίες όπως τα «Tonight, Tonight» και «Bullet with Butterfly Wings».
Παρά την τεράστια επιτυχία και την αναγνώριση, ο BIlly Corgan παραδέχεται ότι η εικόνα που έχει σχηματίσει το κοινό για το συγκρότημα δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την αυτοαντίληψή τους.
Μιλώντας στο περιοδικό The Guitarist, ο Corgan ανέλυσε αυτή την ενδιαφέρουσα απόκλιση, εκφράζοντας μία στάση αποδοχής απέναντι στις εξωτερικές αντιλήψεις.
«Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται τους Pumpkins ως ένα δυνατό alternative rock συγκρότημα, παρόλο που δεν είναι έτσι όπως αντιλαμβανόμαστε εμείς τους εαυτούς μας», δήλωσε.
Συνεχίζοντας, επισήμανε την ιδιαιτερότητα αυτής της κατάστασης: «Αυτό και μόνο μου φαίνεται κάπως παράξενο, σωστά; Όπως, πώς γίνεται να είσαι σε ένα συγκρότημα που νομίζεις ότι είναι διαφορετικό από το συγκρότημα που νομίζει το κοινό ότι είσαι;», είπε.
«Αυτή η αντίληψη σε αυτό το επίπεδο είναι ένας ενδιαφέρον θόρυβος που σε ακολουθεί», συμπλήρωσε.
Αυτός ο «θόρυβος», όπως τον περιγράφει, φαίνεται να είναι μία σταθερά στην πορεία του συγκροτήματος, μία σκιά που τους ακολουθεί ανεξάρτητα από τις προθέσεις τους.
«Δεν σημαίνει ότι βρέχει πάντα συνέχεια, αλλά σε ακολουθεί όπου κι αν πας, είτε το θέλεις είτε όχι», εξήγησε ο Billy Corgan.
Ωστόσο, η ωριμότητα και η εμπειρία δεκαετιών φαίνεται να τον έχουν οδηγήσει σε μία νέα θεώρηση.
«Έτσι, όταν φτάνουμε σε ζητήματα διάθεσης να αφήνουμε άλλους ανθρώπους να εκφέρουν κρίσεις για αυτό· εγώ απλώς έχω την άποψη ότι μπορώ να αποδεχτώ ότι οι αντιλήψεις των άλλων ανθρώπων δεν είναι οι δικές μου – και δεν νιώθω την ανάγκη να παλέψω για τη δική μου ίσως όπως συνήθιζα», ανέφερε.
Αυτή η δήλωση σηματοδοτεί μία πιθανή απομάκρυνση από παλαιότερες, ίσως πιο μαχητικές, περιόδους όπου η υπεράσπιση της καλλιτεχνικής ταυτότητας και οπτικής του συγκροτήματος ήταν πρωταρχικής σημασίας για τον ίδιο.
Τώρα, φαίνεται να επικρατεί μία αίσθηση γαλήνης και αποδοχής της υποκειμενικότητας της πρόσληψης της τέχνης.
Επιπλέον, ο frontman των Smashing Pumpkins διευκρίνισε ότι δεν τον ενοχλεί η προσδοκία για υψηλά πρότυπα, ακόμη και αν αυτά τα πρότυπα βασίζονται στην αντίληψη του κοινού και όχι απαραίτητα στα δικά τους εσωτερικά κριτήρια.
«Καταρχάς, δεν με πειράζει να υπόκειμαι σε υψηλά πρότυπα», ανέφερε.
Πρόσθεσε μάλιστα μία ενδιαφέρουσα διάσταση: «Αν αυτό το πρότυπο είναι η αντίληψη κάποιου για ένα πρότυπο που δημιουργούμε εμείς, αυτό είναι ακόμη καλύτερο.»
Ο BIlly Corgan αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι υπάρχουν στιγμές που το συγκρότημα αισθάνεται ότι το κοινό ή οι κριτικοί δεν εφαρμόζουν τα ίδια αισθητικά ή μουσικά μέτρα και σταθμά με τα δικά τους. Αλλά και πάλι, η στάση του παραμένει συμφιλιωτική.
«Σίγουρα, παρατηρούμε κατά καιρούς που δεν φαίνεται ότι οι άνθρωποι υπόκεινται στο ίδιο αισθητικό και μουσικό πρότυπο με εμάς, αλλά αυτό είναι εντάξει», κατέληξε.
Η στάση αυτή του Billy Corgan αποκαλύπτει έναν καλλιτέχνη που, μετά από μία μακρά και συχνά θυελλώδη καριέρα, έχει καταλήξει σε μία βαθύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ δημιουργού, έργου και κοινού.
Αντί να μάχεται ενάντια στις κυρίαρχες αντιλήψεις, επιλέγει να τις αναγνωρίσει, να τις αποδεχτεί ως μία παράλληλη πραγματικότητα και να συνεχίσει την καλλιτεχνική του πορεία, εστιάζοντας στην ουσία της δημιουργίας παρά στην πάλη για τον έλεγχο της εξωτερικής της ερμηνείας.
Είναι μία στάση που αντικατοπτρίζει μία σπάνια ηρεμία στον συχνά ταραγμένο κόσμο της rock μουσικής.
