Ο Paul Weller αποκαλύπτει την απίστευτη ιστορία για το πώς δέχθηκε επίθεση από λιοντάρι πηγαίνοντας για συναυλία τη δεκαετία του ’70.
Η ιστορία της rock είναι γεμάτη με απίθανες, εξωφρενικές ιστορίες που συχνά μοιάζουν με μύθους. Αλλά η τελευταία αποκάλυψη από τον Paul Weller, τον αιώνιο «Modfather» της βρετανικής μουσικής, ίσως ξεπερνά κάθε φαντασία.
Σε μία νέα του συνέντευξη στο περιοδικό Uncut, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ «Find El Dorado» την Παρασκευή 25 Ιουλίου, ο Weller αποκάλυψε ότι στα πρώτα του βήματα με τους The Jam δέχθηκε επίθεση από λιοντάρι.
Το απίστευτο περιστατικό, που θα μπορούσε να έχει μοιραίες συνέπειες, συνέβη τη δεκαετία του ’70, όταν ο έφηβος τότε Weller πήγαινε για μία συναυλία στο Surrey.
Ο οδηγός του βαν ήταν ένας φίλος του πατέρα του, ονόματι Ronnie, ο οποίος είχε ένα μάλλον ασυνήθιστο κατοικίδιο. «Ο Ronnie οδηγούσε το βαν και το λιοντάρι καθόταν στη θέση του συνοδηγού», θυμάται ο Paul Weller.
Όπως εξηγεί, η κατάσταση δεν ήταν ποτέ εντελώς χαλαρή. «Δεν μπορούσες να νιώσεις και πολύ άνετα, όμως», λέει, περιγράφοντας τις αναμνήσεις του από το μεγάλο αιλουροειδές που ήταν αχώριστο από τον φίλο του πατέρα του.
Ο πρώην frontman των The Jam διευκρινίζει ότι το λιοντάρι «δεν είχε αναπτυχθεί πλήρως εκείνη την εποχή» και του επιτέθηκε όταν εκείνος ακούμπησε στην πλάτη του καθίσματος του συνοδηγού, όπου καθόταν το ζώο.
«Έπρεπε να προσέχεις, γιατί μία φορά, καθόμασταν στο πίσω μέρος και ακούμπησα στην πλάτη του καθίσματος του συνοδηγού – το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι το καταραμένο το λιοντάρι να μου ορμάει», περιγράφει με την ωμή, χαρακτηριστική του γλώσσα.
«Παραλίγο να τα κάνω πάνω μου, φίλε. Να μου επιτεθεί λιοντάρι!».
Προς μεγάλη του απογοήτευση, μετά τη συναυλία αναγκάστηκε να μοιραστεί και πάλι το βαν με το λιοντάρι για την επιστροφή, καθώς εξαρτιόταν από το όχημα του Ronnie.
«Ο Ronnie απλώς μας άφησε και γύρισε αργότερα —με το λιοντάρι, ναι», θυμάται.
Παρά τον τρόμο, ο Ronnie κράτησε το λιοντάρι του για «μερικά χρόνια ακόμα», αλλά σύμφωνα με τον Weller, «νομίζω ότι αναγκάστηκε να το δώσει επειδή μεγάλωνε πάρα πολύ».
Σε άλλο σημείο της ίδιας συνέντευξης, ωστόσο, ο τόνος έγινε πιο σοβαρός και συναισθηματικός, καθώς ο Paul Weller αναφέρθηκε στον θάνατο του ντράμερ Rick Buckler των The Jam, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Φεβρουάριο μετά από μία σύντομη ασθένεια.
«Ο θάνατος του Rick ήταν ένα πραγματικό σοκ, ήταν μία στιγμή που σου αλλάζει πραγματικά την αντίληψη», είπε με ειλικρίνεια.
«Γιατί παρόλο που δεν ήμασταν κοντά και είχαμε να μιλήσουμε δεκαετίες, παρ’ όλα αυτά, ήμασταν εγγενώς συνδεδεμένοι και πάντα θα είμαστε, πραγματικά, οι τρεις μας», σημείωσε.
Η συνέντευξη αυτή αποκαλύπτει τις δύο όψεις του Paul Weller. Από τη μία, τον νεαρό μουσικό που ζούσε μέσα στο σουρεαλιστικό χάος της ροκ, όπου το να μοιράζεσαι το βαν με ένα λιοντάρι ήταν απλώς μία ακόμα μέρα στη δουλειά.
Από την άλλη, τον ώριμο καλλιτέχνη που αναλογίζεται τη θνητότητα, την κληρονομιά και τους άρρηκτους δεσμούς που δημιουργούνται μέσα σε ένα συγκρότημα.
Αυτές οι δύο ιστορίες, η μία κωμικοτραγική και η άλλη βαθιά συγκινητική, συνθέτουν το πορτρέτο ενός από τους σπουδαιότερους δημιουργούς της Βρετανίας, υπενθυμίζοντάς μας ότι πίσω από τους ύμνους και τις μελωδίες κρύβονται ζωές συχνά πιο παράξενες και από την πιο τρελή φαντασία.
