Η ανάγκη για ανεμελιά, το χιούμορ και η χαρά του χορού επιστρέφουν στο επίκεντρο της δημιουργίας του Tyler, the Creator.
Μετά την έντονη προσωπική ενδοσκόπηση του «Chromakopia», ο Tyler, the Creator κάνει στροφή 180 μοιρών και αγκαλιάζει ξανά την ανεμελιά, την υπερβολή και το αυθόρμητο με το νέο του άλμπουμ «Don’t Tap The Glass».
Κυκλοφόρησε στα τέλη Ιουλίου και ήδη συζητιέται έντονα ως ένας απενοχοποιημένα διασκεδαστικός δίσκος, σχεδιασμένος για να κάνει τον ακροατή να γελάσει, να κουνηθεί και —κυρίως— να μη σκεφτεί πολύ.
Σε συνέντευξή του στον Zane Lowe για το Apple Music, ο Tyler, the Creator εξηγεί τη φιλοσοφία πίσω από αυτό το άλμπουμ: «Ήθελα απλά να είμαι ανόητος, απλά να διασκεδάσω ξανά».
Φαίνεται ξεκάθαρα πως ο δημιουργός του «Call Me If You Get Lost» και του «IGOR» ένιωσε την ανάγκη να αποτινάξει από πάνω του το βάρος της προσδοκίας και της απαιτητικής πολιτισμικής ταυτότητας που είχε χτίσει με προηγούμενες δουλειές του.
«Μετά το “Chromakopia”, ένιωσα πως ήθελα κάτι διαφορετικό. Στο “Chromakopia” μίλησα για τη σχέση με τον πατέρα μου, το ενδεχόμενο να γίνω πατέρας, τα μαλλιά μου και πώς με επηρέασαν… ένιωσα πως βυθίστηκα πολύ. Τελείωσε αυτό το κεφάλαιο. Ήρθε η ώρα να παίξω λίγο ξανά», τόνισε.
Αυτός ο αέρας παιχνιδιάρικης ελευθερίας διαπερνά ολόκληρο το «Don’t Tap The Glass». Το άλμπουμ ξεκινάει με μία φωνή που προειδοποιεί: «Καθόλου βαθυστόχαστα πράγματα!» — κάτι που συγχρόνως λειτουργεί ως προοίμιο και ως ξεκάθαρη δήλωση πρόθεσης.
Δεν πρόκειται για άλμπουμ με επικοινωνιακό στόχο την καινοτομία ή την υφολογική μετεξέλιξη. Όπως λέει ο ίδιος ο Tyler: «Όχι intros, όχι outros, όχι γέφυρες… Το βαρέθηκα, αδελφέ. Πήγαινε στο ρεφρέν. Πήγαινε στο κουπλέ. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο».
Ανάμεσα στα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα «Rah Tah Tah», «Noid» και «Sticky», τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, «μυρίζουν Λος Άντζελες». Χρησιμοποιεί ιδέες από memes, αστεία που λέει με φίλους του και παράλογες εκφράσεις που δεν έχουν λόγο ύπαρξης εκτός από τη διασκέδαση.
Όλη αυτή η δημιουργική προσέγγιση θυμίζει έναν καλλιτέχνη που επανεφευρίσκει τη χαρά του να βρίσκεται στο στούντιο.
Μάλιστα, μεγάλο μέρος της έμπνευσης για την επιστροφή του στο «fun mode» προέρχεται από την πρώτη του αγάπη για τον χορό.
Ο Tyler, the Creator αποκάλυψε ότι το άλμπουμ «My Way» του Usher τον έχει σημαδέψει από τα παιδικά του χρόνια: «Νόμιζα ότι ήμουν ο Usher όταν ήμουν επτά ετών. Αυτό το άλμπουμ ήταν το πράγμα μου. Πραγματικά ξέρω πώς να χορεύω», είπε.
Επίσης, τόνισε επίσης ότι το music video του «I Fucking Hate You» και παλιότερα αποσπάσματα από το «Loiter Squad» δείχνουν πόσο παρούσες είναι οι κινησιολογικές εκφράσεις στη μουσικότητά του εδώ και χρόνια — κάτι που θεώρησε πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να αγκαλιάσει πλήρως.
Αυτός ο διάλογος μεταξύ μουσικής και χορού δίνει στο «Don’t Tap The Glass» έναν δυναμισμό που το καθιστά τον πιο σωματικό δίσκο του Tyler, the Creator μέχρι στιγμής. Κάθε beat, κάθε ρεφρέν, κάθε κουπλέ σε ωθεί να κινηθείς, χωρίς να χρειαστείς έξτρα εξηγήσεις για το «γιατί» ή το «πώς».
Στο άλμπουμ συμμετέχουν και άλλοι καλλιτέχνες, όπως η Yebba, που συνεισφέρει στα τραγούδια «Ring Ring» και «I’ll Take Care of You».
Η κριτική του Rolling Stone χαρακτήρισε το «Don’t Tap The Glass» ως «ένα διασκεδαστικό διάλειμμα στο δρόμο για κάτι μεγαλύτερο» — μία εύστοχη περιγραφή για ένα άλμπουμ που, αν και ελαφρύ στην πρόθεση, δεν στερείται καθόλου τέχνης ή αισθητικής ταυτότητας.
Το «Don’t Tap The Glass» διαρκεί μόλις 28 λεπτά, μα καταφέρνει να χωρέσει σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα όλα όσα κάνει μοναδικό τον Tyler: αυτοσαρκασμό, φαντασία, απροσδόκητη δημιουργικότητα, εσωτερικές αναφορές και τον μόνιμο εφηβικό ενθουσιασμό του για μουσική που κουνά — και σώμα και μυαλό.
Σε έναν κόσμο που πολλές φορές ζητά από τους καλλιτέχνες να είναι σοβαροί, στρατηγικοί και βαθυστόχαστοι ανά πάσα στιγμή, το «Don’t Tap The Glass» είναι μία δόση καθαρού, εκρηκτικού αυθορμητισμού.
Ο Tyler, the Creator δεν πασχίζει να αποδείξει τίποτα — απλά αφήνει το κοινό να τον δει να περνάει καλά, και τους προσκαλεί στο πάρτι.
