Ο Lars Ulrich των Metallica στοχάζεται πάνω στην τέχνη, την ειλικρίνεια και την αφοσίωση που ορίζει τη γνήσια δημιουργία.
Ένα ψυχρό βράδυ Οκτωβρίου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Mill Valley, μέσα στην υποβόσκουσα ανυπομονησία του κοινού στη Sequoia Cinema, μία απλή προβολή ταινίας μετατράπηκε σε κάτι βαθύτερο – μία ανασκόπηση πάνω στην αντοχή, τον σκοπό και τη δύναμη της μουσικής να μεταμορφώνει ζωές. Η κεντρική προβολή του «Metallica Saved My Life» ένωσε κάτω από την ίδια στέγη θαυμαστές, κινηματογραφιστές και μουσικούς, σε μία γιορτή όχι μόνο της κληρονομιάς ενός συγκροτήματος αλλά και των ανθρώπων που ανακάλυψαν τον εαυτό τους μέσα από αυτό.
Παρόντες ήταν ο ντράμερ των Metallica, Lars Ulrich, και ο σκηνοθέτης της ταινίας, Jonas Åkerlund, που συνομίλησαν ανοιχτά μετά την προβολή, πριν από μία ιδιωτική βραδινή δεξίωση.
Όταν ρωτήθηκε τι συμβουλή θα έδινε σε νέους καλλιτέχνες που θέλουν να ακολουθήσουν τα επιβλητικά βήματα των Metallica, ο Ulrich στράφηκε στη φιλοσοφία που αθόρυβα καθόρισε την καριέρα του: «Μείνετε προσηλωμένοι. Συγκεντρωθείτε. Το πράγμα με τις 10.000 ώρες είναι κάτι που πάντα μου έρχεται στο μυαλό. Πρέπει να αφιερώσετε χρόνο», είπε.
Το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο αλλά όχι μηχανικό, δεν μιλούσε για κόπο, αλλά για αφοσίωση. «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αφιερώσεις χρόνο. Μπορεί να είναι μέσα από μελέτη, διδασκαλία ή οποιαδήποτε άλλη μορφή. Μπορείς επίσης να παίζεις κυριολεκτικά κιθάρα, ντραμς ή ό,τι κι αν κάνεις, και να ακούς. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος δρόμος.»
Αυτή η τελευταία επισήμανση – δεν υπάρχει σωστός ή λάθος δρόμος – συνοψίζει τον τρόπο σκέψης του Lars Ulrich. Ο τόνος του δεν ήταν διδακτικός αλλά σταθερά εμφατικός: η μαεστρία δεν έχει συντομεύσεις, και η δημιουργικότητα ανθεί όταν τα κίνητρα είναι καθαρά.
«Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο πως σε οτιδήποτε κάνεις, πρέπει να βάλεις τον χρόνο. Είτε φτιάχνεις ταινίες, είτε διοργανώνεις φεστιβάλ, είτε οτιδήποτε άλλο, πρέπει να αφιερώσεις χρόνο», συνέχισε.
Και έπειτα, με τη γνώριμη ειλικρίνειά του, πρόσθεσε μία δόση αυτοκριτικής. «Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου για τα κίνητρά σου. Δεν υπάρχουν σωστά ή λάθος κίνητρα. Θες να παίξεις μουσική γιατί έχεις πάθος; Θες να γίνεις διάσημος; Θες να πλουτίσεις; Κανένα από αυτά δεν είναι σωστό ή λάθος. Απλώς μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου σχετικά με τα κίνητρά σου, γιατί αυτό θα σε οδηγήσει εκεί που θες, πιθανόν με λιγότερα εμπόδια ή αδιέξοδα.»
Αυτά τα λόγια – ταυτόχρονα εξομολόγηση και κάλεσμα – αντικατοπτρίζουν το πνεύμα του «Metallica Saved My Life». Το ντοκιμαντέρ εξερευνά το πώς η μουσική, και ειδικά οι Metallica, μπορούν να λειτουργήσουν ως μία μορφή σωτηρίας.
Μέσα από ιστορίες οικογένειας, ταυτότητας, λύτρωσης, απώλειας και επιβίωσης, καταγράφει τον εξαιρετικό δεσμό μεταξύ του συγκροτήματος και του παγκόσμιου κοινού του. Δεν πρόκειται απλώς για θαυμαστές, αλλά για ανθρώπους που, σε πολλές περιπτώσεις, πιστεύουν κυριολεκτικά ότι οι Metallica τους έσωσαν τη ζωή – συναισθηματικά, πνευματικά, ακόμη και σωματικά.
Ο Jonas Åkerlund, μακροχρόνιος συνεργάτης του συγκροτήματος, γνωρίζει καλά πώς να αποτυπώνει την ακατέργαστη ενέργεια των Metallica. Γνωστός για τη σκηνοθεσία των βίντεο κλιπ «Turn The Page» (1998), «Whiskey In The Jar» (1999) και «ManUNkind» (2016), έφερε μία κινηματογραφική οπτική στο έργο που υπερβαίνει τα φώτα της σκηνής.
Για το ντοκιμαντέρ, πήρε συνεντεύξεις από θαυμαστές σε 23 χώρες, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό αφοσίωσης που αποκαλύπτει την παγκόσμια συναισθηματική ουσία του heavy metal.
Μιλώντας στη San Francisco Chronicle, ο Lars Ulrich εξήγησε πώς το εγχείρημα άλλαξε τη δική του οπτική. Η ταινία, είπε, σχεδιάστηκε ως ένας φόρος τιμής «στην ποικιλομορφία, το βάθος, την αφοσίωση και το πάθος των θαυμαστών των Metallica», κάτι που βρήκε πολύ πιο συναρπαστικό από ακόμη ένα ντοκιμαντέρ για το συγκρότημα.
«Βλέπαμε συνεχώς τα ίδια πρόσωπα στις πρώτες σειρές, οπότε το να μάθουμε τις ιστορίες πίσω από αυτά, ήταν το πιο αποκαλυπτικό για μένα», σημείωσε. Σ’ αυτή την παρατήρηση υπάρχει μία τρυφερότητα – η αναγνώριση ότι η ιστορία του συγκροτήματος είναι άρρηκτα δεμένη με τις ζωές που άγγιξε.
Όταν το ντοκιμαντέρ ανακοινώθηκε επίσημα τον Απρίλιο, το μήνυμα του συγκροτήματος είχε την ίδια σεμνότητα: «Όπως ίσως κάποιοι από εσάς γνωρίζετε, τα τελευταία δύο χρόνια δουλεύουμε αθόρυβα πάνω σε μία νέα ταινία που θα κυκλοφορήσει αργότερα φέτος και θα έχει πρωταγωνιστές εσάς! Το “Metallica Saved My Life” εξερευνά τον κόσμο μας μέσα από τις ζωές των θαυμαστών που έχουν στηρίξει ο ένας τον άλλο μέσα από χαρές, δυσκολίες, δοκιμασίες και θριάμβους για πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Και ναι, συμμετέχουμε κι εμείς λίγο.» Ήταν η χαρακτηριστική στάση των Metallica – αυθεντική, συλλογική, και αφοσιωμένη.
Συνολικά, η ντοκιμαντέρ και τα λόγια του Lars Ulrich μας θυμίζουν ότι η τέχνη, η φήμη και η διάρκεια δεν χτίζονται πάνω σε στιγμές ιδιοφυΐας, αλλά στην επιμονή – στο να δουλεύεις όταν κανείς δεν σε βλέπει, στο να αναμετριέσαι με τα ίδια σου τα κίνητρα, στο να μένεις πιστός στη φλόγα που σε ώθησε εξαρχής.
Σε μία εποχή που εξυψώνει την άμεση ικανοποίηση, η συμβουλή του ντράμερ μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική αλλά βαθιά ανθρώπινη: η καλλιτεχνική ακεραιότητα δεν συντηρείται από τύχη, αλλά από χρόνο, αλήθεια και επιμονή.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι και η σιωπηλή αλήθεια της ιστορίας των Metallica. Πέρα από το βουητό του πλήθους και τον ήχο των ενισχυτών, είναι η διαρκής δέσμευση – στην τέχνη, στην κοινότητα και στην ειλικρίνεια – που έχει επιτρέψει τόσο στο συγκρότημα όσο και στους θαυμαστές του να συνεχίζουν να βρίσκουν νόημα μέσα στη μουσική. Ο χτύπος του ρολογιού, όπως θα υπενθύμιζε ο Ulrich, δεν είναι απειλή για τη δημιουργικότητα, αλλά ο παλμός της.
