Ύστερα από δημόσια κριτική και προσωπικές αμφιβολίες, η Lizzo επανακτά την καλλιτεχνική ελευθερία της και θυμάται πώς ακούγεται η χαρά.
Για τη Lizzo, τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξαν μία εκρηκτική μίξη θριάμβου και ταραχής — η καταιγίδα εκείνη που μπορεί να ταρακουνήσει ακόμη και τον πιο βέβαιο ερμηνευτή. Καθώς όμως αναλογίζεται πού βρίσκεται σήμερα, παραδέχεται κάτι που ποτέ δεν περίμενε να πει στην κορύφωση της φήμης της: είχε ξεχάσει πώς να εμπιστεύεται τον εαυτό της.
«Είχα ξεχάσει πώς να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου», ομολόγησε πρόσφατα σε συνέντευξή της στο Vulture. «Νομίζω ότι μουσικά βρισκόμουν σε μία πορεία απώλειας του εαυτού μου για πολύ καιρό.»
Μια εντυπωσιακά ειλικρινής παραδοχή από μία από τις πιο χαρισματικές και γεμάτες αυτοπεποίθηση παρουσίες της σύγχρονης pop — μία καλλιτέχνιδα που έχτισε την καριέρα της πάνω στον ανεπιτήδευτο αυτοθαυμασμό, την ενδυνάμωση και την ξέφρενη χαρά που μετέτρεψε τραγούδια όπως το «About Damn Time» σε ύμνους.
Η δημιουργική της ανασφάλεια, όπως εξήγησε, εντάθηκε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του επερχόμενου πέμπτου άλμπουμ της — ενός έργου που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2024 αλλά παραμένει στο συρτάρι λόγω συνεχιζόμενων νομικών εμπλοκών.
Τον Μάρτιο επιβεβαίωσε ότι ο δίσκος είναι έτοιμος, αν και δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα κυκλοφορίας. Δύο singles, το «Love In Real Life» και το «Still Bad», κυκλοφόρησαν νωρίτερα το 2024, επιλογές της εταιρείας της Atlantic Records. Όταν κυκλοφόρησαν, η γυαλιστερή παραγωγή και τα προσεγμένα music videos έδειχναν, επιφανειακά, κλασική Lizzo: γεμάτη αυτοπεποίθηση, λάμψη και πνεύμα. Για την ίδια όμως, δεν είχαν τον αναμενόμενο αντίκτυπο.
Αυτό που θα έπρεπε να είναι σταθμός εξελίχθηκε σε καθρέφτη αποξένωσης. Όπως είπε στο Vulture, τα τραγούδια —και όλη η δημιουργική διαδικασία γύρω τους— ένιωθαν ξένα προς τα ένστικτά της. Έτσι έκανε αυτό που κάνουν οι μεγάλοι καλλιτέχνες όταν ο θόρυβος της φήμης σκεπάζει την εσωτερική τους φωνή: αντέδρασε.
«Κάθισα στο τραπέζι και είπα “από εδώ και πέρα πρέπει να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Και χρειάζομαι να είστε μαζί μου. Θα είναι λίγο τρομακτικό”», διηγήθηκε. Η εταιρεία, προς τιμήν της, συμφώνησε. «Μου είπαν “είμαστε μαζί σου, ό,τι χρειαστείς.”»
Αυτή η στιγμή αποτέλεσε σημείο καμπής, μία ανάκτηση αυτονομίας μετά από μία περίοδο που δοκίμασε τόσο την καλλιτεχνική της ταυτότητα όσο και την αντοχή της. Τον Μάιο, η Lizzo κυκλοφόρησε μία απογυμνωμένη εκδοχή του «Still Bad» με υπότιτλο «Animal Style» — μία πιο αυθόρμητη και ζεστή εκδοχή, απαλλαγμένη από τη λάμψη της παραγωγής, που άφηνε χώρο στην αμεσότητα.
Το συνοδευτικό βίντεο, γυρισμένο με iPhone, μοιάζει περισσότερο με ημερολόγιο δρόμου παρά με μουσικό θέαμα: η Lizzo να περιπλανιέται στους δρόμους της Νέας Υόρκης μετά το φετινό Met Gala, να μπαίνει σε ένα arcade, έπειτα σε drag show, ξαναβρίσκοντας τη χαρά με τους δικούς της όρους.
«Ναι, το νόημα όλου αυτού ήταν να περάσουμε γαμημένα καλά», είπε για το βίντεο. Μπορεί κανείς να ακούσει τη φράση σαν μανιφέστο — όχι αφελές, αλλά απελευθερωμένο.
Δεν μπορεί να διαχωριστεί η δημιουργική της αναγέννηση από την καταιγίδα που την προηγήθηκε. Από τα τέλη του 2023 ως το 2024, η καριέρα της σκιάστηκε από μία σειρά αγωγών που κατέθεσαν πρώην συνεργάτιδές, με κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση, body-shaming και τοξικό εργασιακό περιβάλλον.
Η Lizzo αρνήθηκε κατηγορηματικά όλες τις κατηγορίες, ωστόσο η δημοσιότητα γύρω από την υπόθεση υπήρξε καταστροφική.
Για μία καλλιτέχνιδα που έχτισε την ταυτότητά της πάνω στη θετική εικόνα του σώματος, την ενσυναίσθηση και την αυθεντικότητα, οι κατηγορίες αντήχησαν οδυνηρά μέσα στην κοινότητα των θαυμαστών της. Το συναισθηματικό κόστος αυτής της περιόδου, αν και σπάνια αναλύεται ανοιχτά, καθόρισε αναμφίβολα την καλλιτεχνική της ανασυγκρότηση.
Όταν μιλά για την απώλεια του εαυτού της, δεν αναφέρεται μόνο στις πιέσεις της μουσικής βιομηχανίας — στον ασταμάτητο ρυθμό των αλγορίθμων και των προσδοκιών που μετατρέπουν τη δημιουργία σε καθήκον. Αναγνωρίζει και το τι συμβαίνει όταν το προσωπικό τραύμα και η δημόσια κριτική θολώνουν κάθε όριο ανάμεσα στην περσόνα και την πραγματικότητα. Η απόφασή της να ξαναεμπιστευθεί τον εαυτό της είναι επομένως τόσο μουσική όσο και υπαρξιακή. Μια δημόσια πράξη αυτοθεραπείας.
Ο τωρινός ήχος της Lizzo, όπως υπονοείται στο «Still Bad (Animal Style)», μοιάζει με επαναπροσδιορισμό: λιγότερο προσηλωμένος στο θέαμα, περισσότερο στην ειλικρίνεια. Η ακατέργαστη ενέργεια του iPhone βίντεο, οι πιο λιτοί μουσικοί σχηματισμοί, η ειλικρίνεια στις συνεντεύξεις της — όλα δείχνουν μία καλλιτέχνιδα που αφαιρεί στρώματα για να ξαναβρεί τον παλμό που είχε χάσει.
Η διαδικασία είναι ακατάστατη και, όπως παραδέχεται, κάπως τρομακτική. Αλλά είναι βαθιά ανθρώπινη: η αναγνώριση ότι ακόμη και όσοι φωνάζουν «I’m good as hell» χρειάζονται μερικές φορές να σταματήσουν και να ξαναμάθουν τι σημαίνει αυτό.
Αν η άνοδος της Lizzo χαρακτηρίστηκε από ενθουσιασμό, το επόμενο κεφάλαιό της φαίνεται πως θα στηριχθεί σε κάτι πιο ήσυχο αλλά εξίσου ισχυρό — την εμπιστοσύνη. Όχι την εμπιστοσύνη του κοινού προς εκείνη, αλλά τη δική της εμπιστοσύνη στον εαυτό της: στα ένστικτά της, στις ατέλειές της, και στην κατανόηση ότι η χαρά δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει.
Ύστερα από χρόνια θορύβου — νομικές διαμάχες, διαδικτυακές αντιπαραθέσεις και το ασφυκτικό βάρος των προσδοκιών — η Lizzo φαίνεται να επιστρέφει στον λόγο που άρχισε να δημιουργεί μουσική εξαρχής. Όχι για τα charts ή τη στιγμή της επικαιρότητας, αλλά για τον ενθουσιασμό του να ακούει την αλήθεια της να της επιστρέφεται από ένα κοινό που εξακολουθεί να πιστεύει. Με έναν τρόπο, έχει δίκιο: το νόημα, ανέκαθεν, ήταν να περάσουμε καλά.
