Ο Ace Frehley κιθαρίστας γίνεται ο μόλις τρίτος καλλιτέχνης που θα τιμηθεί μεταθανάτια από το Kennedy Center, σπάζοντας μία παράδοση δεκαετιών – και υπενθυμίζοντας τι σημαίνει να αφήνεις πίσω σου κάτι μεγαλύτερο από τη ζωή.
Το Kennedy Center δεν συνηθίζει να τιμά τους νεκρούς. Παρότι φέρει το όνομα ενός δολοφονημένου Αμερικανού προέδρου (John F. Kennedy), το πολιτιστικό ίδρυμα ακολουθεί σταθερά τη γραμμή ότι τα Kennedy Center Honors απονέμονται μόνο σε εν ζωή καλλιτέχνες. Κι όμως, το 2024, μία εξαίρεση στην παράδοση μοιάζει αναπόφευκτη — και δίκαιη.
Ο Ace Frehley, ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστας των KISS, πέθανε την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου σε ηλικία 74 ετών, μόλις επτά εβδομάδες προτού το συγκρότημα του τιμηθεί επισήμως από το Kennedy Center. Και έτσι, ο Frehley περνά στην ιστορία όχι μόνο ως ένας από τους αρχιτέκτονες του θεατρικού, ογκώδους και ανυποχώρητου ήχου των KISS, αλλά και ως ο μόλις τρίτος καλλιτέχνης που λαμβάνει την τιμή του Kennedy Center Honors μεταθανάτια.
Ο θάνατός του προστίθεται σε μία σύντομη αλλά αποκαλυπτική λίστα εξαιρέσεων: ο Glenn Frey των Eagles και ο Phil Lesh των Grateful Dead είναι οι μόνοι καλλιτέχνες πριν από τον Ace Frehley που έφυγαν από τη ζωή αφότου είχε ανακοινωθεί η τιμητική διάκριση των συγκροτημάτων τους — και τελικά συμπεριλήφθηκαν στην απονομή.
Στην περίπτωση των Eagles, η απονομή του 2015 αναβλήθηκε λόγω της επιδείνωσης της υγείας του Frey. Όταν η τελετή πραγματοποιήθηκε έναν χρόνο αργότερα, το Δεκέμβριο του 2016, εκείνος είχε ήδη φύγει από τη ζωή, και το Kennedy Center αποφάσισε να τον συμπεριλάβει.
Το ίδιο συνέβη και το 2024 με τον Lesh, ο οποίος απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου σε ηλικία 84 ετών — έξι εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη τελετή για τους Grateful Dead. Τιμήθηκαν επίσης οι Mickey Hart, Bill Kreutzmann και Bobby Weir. Αντιθέτως, ο Jerry Garcia, που είχε πεθάνει το 1995, δεν τιμήθηκε.
Αυτή η πολιτική, σιωπηρή και διαχρονική, έχει οδηγήσει στο να παραλειφθούν από τις απονομές σημαντικά μέλη ιστορικών συγκροτημάτων.
Όταν οι The Who τιμήθηκαν το 2008, μόνο οι Pete Townshend και Roger Daltrey συμπεριλήφθηκαν. Ο Keith Moon και ο John Entwistle, ήδη νεκροί, αγνοήθηκαν. Το ίδιο συνέβη με τους Led Zeppelin το 2012: οι John Paul Jones, Jimmy Page και Robert Plant βραβεύτηκαν, αλλά ο ντράμερ John Bonham, που πέθανε το 1980, όχι.
Ακόμη και ο Maurice White, δημιουργική ψυχή των Earth, Wind & Fire, δεν συμπεριλήφθηκε το 2019. Τιμήθηκαν μόνο οι Philip Bailey, Verdine White και Ralph Johnson.
Στο φετινό πάνθεον των Kennedy Center Honors, οι KISS γίνονται το έβδομο συγκρότημα που λαμβάνει τη διάκριση και το πρώτο που τιμάται αμέσως μετά τους Grateful Dead — γεγονός που σηματοδοτεί μία ιστορική πρωτιά: δύο συγκροτήματα τιμούνται σε διαδοχικές χρονιές.
Μαζί τους τιμώνται επίσης ο αστέρας της country George Strait, ο βετεράνος του θεάτρου και της οθόνης Michael Crawford, η πρωτοπόρος της disco Gloria Gaynor και ο αμετανόητα κινηματογραφικός Sylvester Stallone.
Ο Gene Simmons των KISS απέτισε φόρο τιμής στον Ace Frehley μέσω ανάρτησης στο X, αναφέροντας μεταξύ άλλων και τη σημασία της επικείμενης αναγνώρισης από το Kennedy Center.
Η τελετή θα μαγνητοσκοπηθεί στις 7 Δεκεμβρίου και θα μεταδοθεί από το CBS στις 23 Δεκεμβρίου. Σε μία ακόμα ανατροπή της παράδοσης, ο Donald Trump έχει δηλώσει πρόθεση να αναλάβει την παρουσίαση της εκδήλωσης — κίνηση που, αν πραγματοποιηθεί, θα σηματοδοτήσει την πρώτη φορά που εν ενεργεία ή πρώην εκλεγμένος πρόεδρος αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο.
Η ιστορία της βράβευσης του Ace Frehley είναι γεμάτη από ειρωνείες και υποσημειώσεις. Ένας κιθαρίστας που σφυρηλάτησε τον ήχο και την αισθητική ενός συγκροτήματος που εφηύρε σχεδόν εκ νέου τη σκηνική ταυτότητα του rock, βρίσκει αναγνώριση μόνο όταν πια έχει σιγήσει η κιθάρα του. Και όμως, η βράβευση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί ακριβώς έρχεται μετά θάνατον — και όχι παρότι έρχεται μετά θάνατον.
Το Kennedy Center, με την απόφασή του να τιμήσει τον Ace Frehley, μοιάζει να αναγνωρίζει όχι απλώς το έργο ενός ατόμου, αλλά και την αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι η κληρονομιά κάποιων καλλιτεχνών υπερβαίνει το σώμα, τον χρόνο και τη σύμβαση. Μια κιθάρα που έπαψε να παίζει, μία σκηνή που δεν θα τον ξαναδεί — αλλά ένα όνομα που αντηχεί ακόμη στην ιστορία της rock ροκ.
