Ο Ed Sheeran επισκέφθηκε απρόσμενα ένα δημοτικό σχολείο στο Μπρούκλιν, οπλισμένος με το loop machine του και χάρισε μία αξέχαστη εμπειρία στους μικρούς μαθητές.
Τον Ed Sheeran τον έχουμε συνηθίσει να γεμίζει στάδια, να τραγουδά για δεκάδες χιλιάδες εκστασιασμένους θαυμαστές σε κάθε γωνιά του πλανήτη, οπλισμένος μόνο με την κιθάρα και το μαγικό του loop pedal. Πώς, όμως, ακούγεται η συναισθηματική μουσική του μέσα σε μία σχολική αίθουσα γεμάτη οκτάχρονα στο Μπρούκλιν;
Την απάντηση δίνει το τελευταίο επεισόδιο της συγκινητικής σειράς «Celebrity Substitute», στο οποίο ο Sheeran εισβάλλει στο δημοτικό σχολείο PS20 για να διδάξει στους μαθητές πώς οι καθημερινοί ήχοι μπορούν να μεταμορφωθούν σε ολοκληρωμένα, κανονικά τραγούδια.
Στο επεισόδιο, που ακολουθεί τα βήματα άλλων μεγάλων ονομάτων όπως η Reneé Rapp, ο Role Model και η Billie Eilish, ο παρουσιαστής Julian Shapiro-Barnum κάθεται μαζί με τον Ed Sheeran στα μικροσκοπικά καρεκλάκια της τάξης στο Clinton Hills, παρακολουθώντας τον τραγουδιστή να ξεδιπλώνει το ταλέντο του.
Με το αξιόπιστο loop rig του ανά χείρας, ο Sheeran εξηγεί στα παιδιά τις βασικές αρχές του ρυθμού και του ήχου, αν και μοιάζει να το κάνει με μία δόση αμηχανίας.
«Ίσως να μην είμαι και ο καλύτερος αναπληρωτής δάσκαλος», ομολογεί γελώντας. Ή ίσως, προσθέτει λίγο αργότερα, πριν μπουν οι μαθητές στην τάξη, να είναι ακριβώς αυτός, θυμούμενος τα δικά του σχολικά χρόνια, τότε που ο ερχομός ενός αναπληρωτή σήμαινε μόνο ένα πράγμα: «Δεν είσαι ο κανονικός μου δάσκαλος… μη μου λες εμένα τι να κάνω!».
Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι δεν αποπνέει ακριβώς κύρος δασκάλου και πως κατά βάθος είναι κι ο ίδιος ένα μεγάλο παιδί που λατρεύει τα Pokémon, ο Ed Sheeran θυμήθηκε τα άσχημα παρατσούκλια που του είχαν κολλήσει στο σχολείο. Με αυτή του την εξομολόγηση, έρχεται να επιβεβαιώσει το μότο του Shapiro-Barnum: «οι παράξενοι γίνονται οι πιο κουλ ενήλικες».
Αφού φόρεσε την επίσημη ταυτότητά του με το όνομα «Κος Ed», και αφού οι μόνιμοι δάσκαλοι της τάξης, Κος Chung και Κος Hampton, τον προειδοποίησαν με ένα πονηρό χαμόγελο ότι το σχέδιο μαθήματός του ήταν «στην καλύτερη περίπτωση, φιλόδοξο», ο Sheeran βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Το πρόγραμμά του είχε τρεις βασικούς άξονες: τη σημασία του ρυθμού, την ανακάλυψη του προσωπικού ήχου του καθενός και, το σημαντικότερο όλων, την εξάσκηση.
Χωρίς να χάσει χρόνο, έπιασε την κιθάρα του κι άρχισε να παίζει την τεράστια επιτυχία του «Photograph». Οι αντιδράσεις των παιδιών ήταν αποστομωτικές στην ειλικρίνειά τους. Κάποιοι τον αναγνώρισαν ως θαυμαστές του, άλλοι έδειχναν λιγότερο ενθουσιασμένοι. Ένα κορίτσι, μάλιστα, θυμήθηκε πως τον είχε δει κάποτε σε ένα βιβλίο για την Taylor Swift, αλλά δεν είχε ιδέα γιατί βρισκόταν εκεί.
«Μου αρέσει η μουσική… πολύ», σχολίασε ένας μαθητής ονόματι Theo, ο οποίος παραδέχτηκε ότι δεν ήταν εξοικειωμένος με το ρεπερτόριο του Sheeran. Παρόλα αυτά, λατρεύει το ποδόσφαιρο και είχε έναν φίλο που ήταν ο γρηγορότερος παίκτης στην ομάδα του, προτού μετακομίσει στην Αγγλία. Μια τόσο αφοπλιστικά παιδική και υπέροχα άσχετη σύνδεση.
Το μάθημα συνεχίστηκε με τις βασικές αρχές του βαλς και του ρυθμού 4/4. Για να το κάνει πιο κατανοητό, ο Ed Sheeran χρησιμοποίησε ως παράδειγμα το τραγούδι «Style» της φίλης του Taylor Swift, χτυπώντας παλαμάκια στον σωστό χρόνο. Αμέσως μετά, ζήτησε από τα παιδιά να κάνουν το ίδιο, συντονίζοντας παλαμάκια και χτυπήματα των ποδιών στο πάτωμα, δημιουργώντας μία πρωτόγονη, αλλά απόλυτα συγχρονισμένη ορχήστρα.
Ένας προς έναν, οι μαθητές πλησίασαν το μικρόφωνο για να πουν αστείες φράσεις, τις οποίες ο Sheeran ηχογραφούσε και έβαζε σε λούπα, τη μία πάνω στην άλλη, χτίζοντας έναν περίπλοκο ρυθμικό καμβά και κερδίζοντας τον έπαινο των δασκάλων για την παιδαγωγική του μαεστρία.
Έπειτα, άνοιξε ένα κουτί γεμάτο μουσικά όργανα, μετατρέποντας την αίθουσα σε ένα πανδαιμόνιο χαρούμενης φασαρίας. Ενθάρρυνε κάθε μαθητή να μοιραστεί τον δικό του, μοναδικό ήχο στο μικρόφωνο: από κραυγές σαξοφώνου μέχρι… ήχους αερίων. Όλα είχαν θέση στη μουσική του.
Το δεκαπεντάλεπτο βίντεο κορυφώνεται με μία αυτοσχέδια παράσταση. Το αποτέλεσμα της συλλογικής τους προσπάθειας είναι ένα πρωτότυπο τραγούδι με τίτλο «The PS20 Kids and the Morning Routine» (Τα παιδιά του PS20 και η πρωινή ρουτίνα), το οποίο μιλάει, φυσικά, για το πλύσιμο των δοντιών. Είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, το πιο χαριτωμένο πράγμα που θα δείτε όλη μέρα.
Πέρα από τη γλυκιά και ανάλαφρη εικόνα ενός διεθνούς φήμης καλλιτέχνη να τραγουδά με παιδιά, η επίσκεψη του Ed Sheeran στο δημοτικό σχολείο κουβαλά μία βαθύτερη ουσία. Σε μία εποχή που η καλλιτεχνική εκπαίδευση συχνά υποβαθμίζεται, τέτοιες στιγμές υπενθυμίζουν τη δύναμη της μουσικής να ενώνει, να απελευθερώνει και να διδάσκει.
Ο Sheeran δεν έδειξε στα παιδιά απλώς πώς να παίζουν μουσική, αλλά τους έδειξε ότι η δημιουργικότητα δεν έχει κανόνες, ότι πηγάζει από τα πιο απλά, καθημερινά πράγματα, και πως η φωνή του καθενός, όσο «παράξενη» κι αν ακούγεται, αξίζει να ακουστεί. Ήταν ένα μάθημα όχι μόνο για τη μουσική, αλλά για την ίδια την αποδοχή και την αυτοέκφραση.
