Στο τελευταίο άλμπουμ των Megadeth, ο Dave Mustaine ηχογραφεί ξανά το «Ride The Lightning» των Metallica, όχι ως πράξη διεκδίκησης, αλλά ως έναν καθυστερημένο φόρο τιμής που επιχειρεί να κλείσει μία πληγή 40 ετών.
Υπάρχουν κεφάλαια στη ιστορία της rock που μοιάζουν γραμμένα με ατσάλι και δηλητήριο, και ελάχιστα είναι τόσο φορτισμένα όσο η σχέση του Dave Mustaine με τους Metallica.
Τώρα, περισσότερα από 40 χρόνια μετά την ίδρυση των Megadeth, μέσα από τις στάχτες της αποπομπής του από το συγκρότημα που συνδημιούργησε, ο Mustaine ετοιμάζεται να γράψει τον επίλογο. Και το κάνει με μία κίνηση τόσο απρόσμενη όσο και βαθιά συμβολική: ηχογραφώντας ξανά το «Ride The Lightning», ένα τραγούδι-ορόσημο των Metallica στο οποίο φέρει την υπογραφή του, για το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ των Megadeth.
Αυτή δεν είναι μία πράξη ρεβανσισμού. Δεν είναι μία προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία. Όπως ο ίδιος ο Mustaine επιβεβαιώνει σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στο Rolling Stone, είναι κάτι πολύ βαθύτερο.
«Δεν ήταν ακριβώς ότι ήθελα να κάνω τη δική μου εκδοχή», εξηγεί. «Νομίζω ότι όλοι θέλαμε να βγει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, και για μένα, αυτό αφορούσε κάτι πολύ περισσότερο από το πώς βγαίνει ένα τραγούδι. Αφορούσε τον σεβασμό».
Ο σεβασμός αυτός, όπως διευκρινίζει, απευθύνεται σε έναν και μόνο άνθρωπο: τον frontman των Metallica, James Hetfield. «Κανείς δεν μου μιλάει ποτέ γι’ αυτό», λέει, αναφερόμενος στην κιθαριστική δεινότητα του παλιού του συνεργάτη. «Τη μία μέρα είναι τραγουδιστής, την επόμενη είναι αυτή η αναθεματισμένη δύναμη, και πάντα τον σεβόμουν ως κιθαρίστα».
Σε αυτή την παραδοχή κρύβεται η ουσία της κίνησής του. Το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ των Megadeth –το 17ο της καριέρας τους, μετά από 13 υποψηφιότητες για Grammy και μία νίκη– γίνεται το όχημα για να κλείσει ένας κύκλος που άνοιξε με τους Panic, το συγκρότημά του πριν τους Metallica, και συνεχίστηκε με τα riffs που κατέληξαν να γίνουν ύμνοι των πρώην συνεργατών του. «Ήθελα να κάνω κάτι που ένιωθα ότι θα ήταν ένα καλό τραγούδι», λέει, «κάτι για να κλείσω τον κύκλο της καριέρας μου».
Η αρχική εκδοχή του «Ride The Lightning» από τους Metallica, βασισμένη εν μέρει σε ιδέες του Dave Mustaine, ήταν ένα «thrashathon» για την αγωνία ενός αδίκως καταδικασμένου σε θάνατο, με τον τίτλο δανεισμένο από το «The Stand» του Stephen King.
Η νέα εκδοχή των Megadeth, όπως περιγράφεται, είναι ελαφρώς ταχύτερη, πιο σκοτεινή λόγω της χαμηλότερης τονικότητας, με τον Mustaine να «γρυλίζει» τους στίχους, αλλά με την ίδια μυώδη κιθαριστική επίθεση.
Η ηχογράφηση, όπως αποκαλύπτει ο Mustine, δεν ήταν προσχεδιασμένη. Προέκυψε αυθόρμητα στο στούντιο. «Οι προθέσεις μας ήταν αγνές», σημειώνει. «Δεν ήταν καθόλου του στυλ: “Ω, φίλε, αυτό το πράγμα που έχουμε εδώ και 40 χρόνια, όπου εσείς δεν θα κάνετε ποτέ περιοδεία μαζί μου, το να κάνω το τραγούδι θα αλλάξει τα πράγματα”. Ήταν περισσότερο: Αυτή είναι η ζωή μου από εδώ και πέρα. Θέλω να κάνω πράγματα που είναι αξιοσέβαστα».
Και για τον Mustaine, ο σεβασμός αυτός μεταφράζεται σε μία σχεδόν αλαζονική, αλλά βαθιά ειλικρινή παραδοχή: «Μισώ να το λέω αυτό, γιατί είναι τόσο γ**** αλαζονικό, αλλά το παίξιμο της κιθάρας στους Metallica άλλαξε τον κόσμο».
Το άλμπουμ των 10 κομματιών, που περιλαμβάνει και το single «Tipping Point», αναμένεται στις 23 Ιανουαρίου, με μία αποχαιρετιστήρια περιοδεία να συνοδεύει το «αντίο» των Megadeth.
Ωστόσο, ο Dave Mustaine ξεκαθαρίζει πως δεν σκοπεύουν να παίξουν το «Ride The Lightning» ζωντανά. Η κίνηση αυτή είναι συμβολική, όχι πρακτική. Είναι ένα μήνυμα σε ένα μπουκάλι που ρίχτηκε στον ωκεανό της ιστορίας, χωρίς να είναι σίγουρος αν ο παραλήπτης θα το λάβει ποτέ.
Ούτε ο James Hetfield, ούτε ο Lars Ulrich ενημερώθηκαν εκ των προτέρων. «Δεν ήταν από έλλειψη σκέψης ή θάρρους», λέει. «Ήλπιζα ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε την έγκρισή του πριν το κυκλοφορήσουμε… αλλά δεν έχω πλέον τον αριθμό του».
Αυτή η λεπτομέρεια είναι που προσδίδει στην ιστορία μία τραγική, ανθρώπινη διάσταση. Παρά τη μεγαλοπρεπή χειρονομία, η επαφή έχει χαθεί.
«Γνωρίζω επίσης ότι ο χρόνος χρειάζεται χρόνο για να επουλώσει τις πληγές, και δεν ξέρω αν έχουμε ακόμα αυτού του είδους τη σχέση», εξομολογείται. «Θα ήθελα να κάνουμε παρέα και να ακούσουμε νέα μουσική… αλλά ίσως είμαστε όλοι πολύ μεγάλοι. Δεν ξέρω».
Τελικά, αυτή η τελευταία πράξη δεν αφορά την αναζωπύρωση μίας φιλίας, αλλά την κατάθεση μίας αλήθειας. Είναι η προσπάθεια του Dave Mustaine, καθώς ετοιμάζεται να κρεμάσει την κιθάρα του, να γράψει ο ίδιος την τελευταία πρόταση σε ένα κεφάλαιο που τον σημάδεψε.
«Ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στο συγκρότημα», καταλήγει. «Και ήθελα να βεβαιωθώ ότι τίποτα δεν έμεινε ανείπωτο». Ίσως, τελικά, ο σεβασμός να μην χρειάζεται διάλογο. Μερικές φορές, αρκεί ένας μονόλογος ειπωμένος με την ένταση μίας παραμορφωμένης κιθάρας.
