Ο Pete Doherty των The Libertines μιλά για ένα νέο άλμπουμ μετά την επιτυχία του «All Quiet On The Eastern Esplanade», αποκαλύπτει τη διαφωνία του με τον Carl Barat και εξηγεί γιατί η περιοδεία των Babyshambles είναι ένας φόρος τιμής.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που μοιάζουν καταδικασμένοι να ζουν σε μία διαρκή κίνηση, σε μία αέναη ταλάντωση μεταξύ του παρελθόντος που τους καθόρισε και του μέλλοντος που προσπαθούν να διαμορφώσουν. Ο Pete Doherty είναι η επιτομή αυτού του καλλιτέχνη.
Ο αιώνιος ποιητής της βρετανικής indie σκηνής, ο άνθρωπος που ενσάρκωσε την άνοδο και την πτώση μιας ολόκληρης γενιάς, δεν μοιάζει διατεθειμένος να πατήσει φρένο, ακόμα και μετά την θριαμβευτική επιστροφή των The Libertines στο προσκήνιο.
Μόλις το 2024, οι The Libertines, το συγκρότημα – σύμβολο της αναβίωσης του garage rock στα ’00s, κυκλοφόρησαν το «All Quiet On The Eastern Esplanade». Ήταν ένας δίσκος που κανείς δεν περίμενε, σχεδόν μία δεκαετία μετά το «Anthems for Doomed Youth» του 2015, και κατάφερε όχι μόνο να ικανοποιήσει τους αιώνια πιστούς οπαδούς, αλλά και να κατακτήσει την κορυφή των βρετανικών charts.
Η χημεία μεταξύ του Pete Doherty και του έτερου frontman, Carl Barat, αυτή η εκρηκτική σχέση αγάπης και μίσους που τροφοδότησε τη μυθολογία τους, αποδείχθηκε άφθαρτη στον χρόνο. Και τώρα, με τη σκόνη της επιτυχίας να μην έχει καταλαγιάσει ακόμα, ο Doherty ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Far Out, αποκάλυψε αυτό που όλοι ήλπιζαν να ακούσουν. «Γίνεται λόγος για ένα ακόμα άλμπουμ», είπε, επιβεβαιώνοντας ότι η δημιουργική φλόγα δεν έχει σβήσει.
Ωστόσο, πιστός στην παράδοση των The Libertines, όπου τίποτα δεν είναι ποτέ απλό, πρόσθεσε μία λεπτομέρεια που μαρτυρά τις γνωστές, γοητευτικές τους εντάσεις: «Προσπαθώ να τους πείσω να υπογράψουν στη Strap Originals [τη δισκογραφική εταιρεία του Doherty], αλλά δεν νομίζω ότι ο Carl το δέχεται».
Ενώ το μέλλον του συγκροτήματος παραμένει ένα γοητευτικό ερωτηματικό, με προγραμματισμένες εμφανίσεις σε φεστιβάλ όπως το Y Not και το Truck για την επόμενη χρονιά, ο Doherty δεν περιμένει. Αυτή τη στιγμή, διασχίζει το Ηνωμένο Βασίλειο με το άλλο του μουσικό παιδί, τους Babyshambles, στην πρώτη τους περιοδεία μετά από μία δεκαετία.
Για πολλούς, οι Babyshambles ήταν το χαοτικό ημερολόγιο της πιο ταραγμένης περιόδου του Pete Doherty, το συγκρότημα που γεννήθηκε από τις στάχτες της πρώτης διάλυσης των The Libertines. Η επιστροφή τους, όπως εξηγεί ο ίδιος, ήταν σχεδόν αναπόφευκτη.
«Όπου κι αν πάω, με ρωτάνε, “τι συμβαίνει με τους ‘shambles;”», δήλωσε στο NME. «Είναι μία εκκρεμότητα και μία πραγματική επιθυμία να παίξουμε μερικά από αυτά τα παλιά κομμάτια και να κάνουμε ένα μικρό πάρτι».
Αυτή η νοσταλγική αναδρομή, που συμπίπτει με την 20ή επέτειο του πρώτου άλμπουμ τους, «Down in Albion» –ενός δίσκου που αποτύπωσε την ακατέργαστη, ακατάστατη ευφυΐα του Doherty– αποκτά φέτος μία βαθιά, γλυκόπικρη χροιά. Η περιοδεία είναι ταυτόχρονα ένας φόρος τιμής στον πρώην κιθαρίστα του συγκροτήματος, Patrick Walden, ο οποίος έφυγε από τη ζωή νωρίτερα φέτος, σε ηλικία μόλις 46 ετών.
Η αποκάλυψη του Doherty για τον αρχικό λόγο της επανένωσης είναι σπαρακτική. «Υποτίθεται ότι θα ήταν εδώ», είπε στο Far Out. «Γι’ αυτό το κάναμε, ξέρεις, επειδή ο Pat, συγκεκριμένα, ήταν σε άσχημη κατάσταση και χρειαζόταν μερικά χρήματα, και γι’ αυτό θα το κάναμε, και μετά πέθανε».
Αυτό που ξεκίνησε ως μία πράξη αλληλεγγύης προς έναν φίλο, μετατράπηκε σε έναν αποχαιρετισμό, δίνοντας σε τραγούδια – ύμνους όπως τα «Killamangiro», «Albion» και «Delivery» ένα νέο, συναισθηματικό βάρος.
Ο Pete Doherty του σήμερα δεν είναι ο ίδιος με τον νεαρό, αυτοκαταστροφικό ποιητή που μάγεψε και σόκαρε τη Βρετανία πριν από δύο δεκαετίες. Είναι ένας επιζών, ένας καλλιτέχνης που έχει καταφέρει να κοιτάξει κατάματα τους δαίμονές του και να βγει από την άλλη πλευρά, κρατώντας ανέπαφη την ικανότητά του να γράφει τραγούδια που μοιάζουν με ανοιχτές πληγές και ερωτικές επιστολές ταυτόχρονα.
Η παράλληλη ενασχόλησή του με το μέλλον των The Libertines και το παρελθόν των Babyshambles δεν είναι ένδειξη σύγχυσης, αλλά η απόδειξη της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης. Είναι η αναγνώριση ότι για να προχωρήσεις μπροστά, μερικές φορές πρέπει να κάνεις ειρήνη με τα φαντάσματα που άφησες πίσω, τιμώντας τόσο τις νίκες όσο και τις απώλειες.
Και σε αυτή τη διαδρομή, ο Doherty παραμένει ένας από τους πιο ειλικρινείς και συναρπαστικούς αφηγητές της γενιάς του.
