Μια βουτιά στην πυρετώδη ηχογράφηση του 1973 και το παρασκήνιο ενός τραγουδιού που γράφτηκε «στο πόδι» από τον Elton John για να γίνει, τελικά, το απόλυτο soundtrack της πιο λαμπερής εποχής του χρόνου.
Το 1973 δεν ήταν απλώς μία καλή χρονιά για τον Elton John. Ήταν η χρονιά της απόλυτης αποθέωσης, μία περίοδος δημιουργικού οίστρου που οι περισσότεροι καλλιτέχνες τολμούν μόνο να ονειρευτούν.
Μέσα σε ένα ιλιγγιώδες δωδεκάμηνο, ο Βρετανός καλλιτέχνης είχε καταφέρει να κατακτήσει την κορυφή των charts τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο με δύο διαδοχικά άλμπουμ – ορόσημα: το «Don’t Shoot Me I’m Only The Piano Player» και το αριστουργηματικό «Goodbye Yellow Brick Road». Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δίνη της δόξας, της υπερβολής και της αστερόσκονης του glam rock, ο Elton John ένιωθε πως κάτι έλειπε. Ήθελε να σφραγίσει τη χρονιά με κάτι πιο ανάλαφρο, κάτι που θα μιλούσε απευθείας στην καρδιά των γιορτών.
Η ιδέα γεννήθηκε αυθόρμητα. Τόσο ο ίδιος όσο και ο «άλλος του μισός» στη δημιουργία, ο στιχουργός Bernie Taupin, γοητεύτηκαν από την προοπτική ενός χριστουγεννιάτικου single. Είχαν να κυκλοφορήσουν αυτόνομο τραγούδι εκτός άλμπουμ από το «Rock ‘N’ Roll Madonna» του 1970 και η νοσταλγία για την αμεσότητα της δεκαετίας του ’60 ήταν έντονη.
«Ας κάνουμε ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι, σκεφτήκαμε!», θυμάται ο Elton John σε συνέντευξή του στο American Songwriter. «Εκείνες τις μέρες, μπαίναμε στο στούντιο και γράφαμε ασταμάτητα. Ο Bernie λατρεύει τα Χριστούγεννα, οπότε ήταν απολύτως σύμφωνος».
Ωστόσο, παρά τη διακαή επιθυμία και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του διδύμου, ο χρόνος ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός τους. Το «Goodbye Yellow Brick Road» είχε κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο και το Halloween είχε ήδη περάσει όταν η ομάδα συνειδητοποίησε πως, αν ήθελαν να προλάβουν την αγορά των Χριστουγέννων, έπρεπε να τρέξουν. Ευτυχώς, η μουσική μούσα ήταν με το μέρος τους, ενσαρκωμένη στο πρόσωπο του κιθαρίστα Davey Johnstone.
«Σκαρφίστηκα αυτό το αρκετά κουλ ριφ ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας και αμέσως όλα πήραν τον δρόμο τους», αποκάλυψε ο Johnstone στην επίσημη ιστοσελίδα του Elton John. Η διαδικασία που ακολούθησε έμοιαζε περισσότερο με ένα δημιουργικό πάρτι παρά με μία τυπική ηχογράφηση.
Στο στούντιο επικρατούσε μία γιορτινή αναρχία: ο Roger Pope ανέλαβε το ντέφι, ενώ μέλη της μπάντας της Kiki Dee βρέθηκαν στον χώρο, με την ίδια την Kiki και τον Jo Partridge να προσθέτουν τις φωνές τους στα backing vocals, χαρίζοντας στο κομμάτι τον χαρακτηριστικό, πληθωρικό του όγκο.
Το θαύμα συντελέστηκε στα Trident Studios του Λονδίνου, μία βροχερή Κυριακή στις 11 Νοεμβρίου του 1973. Σε μία επίδειξη επαγγελματισμού και καθαρής έμπνευσης, ο Elton και η παρέα του κατάφεραν το αδιανόητο: μέσα σε μία μόλις ημέρα, ηχογράφησαν και έκαναν τη μίξη τόσο του «Step Into Christmas» όσο και του B-side του δίσκου, το περιπαικτικό «Ho, Ho, Ho (Who’d Be A Turkey At Christmas)».
Η παραγωγή του θρυλικού Gus Dudgeon ήταν ένας φόρος τιμής στον «τοίχο του ήχου» (Wall of Sound) του Phil Spector, γεμάτη ηχώ και πλούσια ενορχήστρωση. Μάλιστα, ο Dudgeon μαζί με τον μηχανικό ήχου David Hentschel, επινόησαν τον χαρακτηριστικό ήχο των «ταράνδων» που ακούγεται μετά την εισαγωγή, προσθέτοντας την απαραίτητη μαγεία.
Λίγες μέρες αργότερα, γυρίστηκε και το video clip, το οποίο ο Elton John περιέγραψε εύστοχα ως «το απόλυτο χριστουγεννιάτικο πάρτι». Χωρίς περίπλοκα σενάρια, απλώς αποτύπωνε τη χαρά της στιγμής, με τον τραγουδιστή να φορά τα εκκεντρικά του γυαλιά και να προσκαλεί τον κόσμο να «μπει στα Χριστούγεννα». Το single έφτασε στα ράφια των δισκοπωλείων στις ΗΠΑ την επομένη της Ημέρας των Ευχαριστιών, στις 23 Νοεμβρίου.
Παρότι δημιουργήθηκε υπό καθεστώς πίεσης, το «Step Into Christmas» δεν ήταν ποτέ ένα πρόχειρο δημιούργημα. Οι στίχοι του Taupin, που καλούσαν τους ακροατές να «σηκώσουν το ποτήρι τους» και να αφεθούν στη χαρά ενώ «το χιόνι πέφτει για πάντα», σε συνδυασμό με την εκρηκτική ενέργεια της σύνθεσης, εξασφάλισαν στο τραγούδι μία θέση στην αιωνιότητα.
«Θέλαμε να διασκεδάσουμε και να χωρέσουμε όλη την ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων εκεί μέσα, ειδικά τη μουσική αισθητική του Phil Spector που προσπαθήσαμε να μιμηθούμε», εξομολογήθηκε ο Elton John το 2023. «Η ηχογράφηση και το γύρισμα του βίντεο ήταν σκέτη απόλαυση. Θυμάμαι απλώς να περνάμε υπέροχα».
Σήμερα, πέντε δεκαετίες μετά, το τραγούδι επιστρέφει κάθε χρόνο στα charts, αποδεικνύοντας πως η αυθεντική χαρά, ακόμη και όταν ηχογραφείται βιαστικά σε ένα στούντιο του Λονδίνου, έχει τη δύναμη να νικά τον χρόνο.
Η διαχρονική γοητεία του «Step Into Christmas» δεν οφείλεται, ωστόσο, μόνο στη νοσταλγία. Το τραγούδι λειτουργεί ως μία λαμπερή χρονοκάψουλα της χρυσής εποχής του βρετανικού glam rock, μιας περιόδου όπου τα Χριστούγεννα στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν υπόθεση ηλεκτρικής κιθάρας και όχι μόνο μελαγχολικών ύμνων.
Εκείνη τη χρονιά, ο ανταγωνισμός για το περίφημο «Christmas Number One» ήταν σκληρός, με συγκροτήματα όπως οι Slade και οι Wizzard να επαναπροσδιορίζουν τον ήχο των γιορτών. Ο Elton, με την αλάνθαστη μουσική του διαίσθηση, κατάλαβε ότι το κοινό διψούσε για εκτόνωση και όχι για περισυλλογή.
Υπάρχει, επίσης, μία αφοπλιστική γενναιοδωρία στον στίχο του Bernie Taupin που συχνά παραβλέπεται. Η εμβληματική φράση «the admission’s free» (η είσοδος είναι δωρεάν) λειτουργεί ως ένα ανοιχτό κάλεσμα συμπερίληψης. Στο πάρτι του Elton δεν υπάρχουν VIP λίστες ή αποκλεισμοί. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να αφήσουν πίσω τις έγνοιες και να γίνουν μέρος της γιορτής.
Αυτή η αίσθηση της κοινότητας, σε συνδυασμό με τον καταιγιστικό ρυθμό που σε αναγκάζει σχεδόν ακούσια να χτυπάς το πόδι σου στον ρυθμό, είναι που κρατά το τραγούδι φρέσκο.
Στην εποχή του streaming, το «Step Into Christmas» βιώνει μάλιστα μία δεύτερη νεότητα, ξεπερνώντας συχνά σε δημοφιλία ακόμη και την αρχική του επιτυχία. Είναι χαρακτηριστικό πως, ενώ το 1973 έφτασε μέχρι το Νο. 24 στα βρετανικά charts, τις τελευταίες χρονιές επιστρέφει θριαμβευτικά στο Top 10, καθώς οι νέες γενιές ανακαλύπτουν μέσω του Spotify και του TikTok την αυθεντικότητα ενός αναλογικού ήχου σε έναν ψηφιακό κόσμο.
Τελικά, το τραγούδι είναι ο καθρέφτης του ίδιου του δημιουργού του. Όπως και ο Σερ Elton John, έτσι και το «Step Into Christmas» είναι πληθωρικό, φανταχτερό, ελαφρώς υπερβολικό αλλά βαθιά συναισθηματικό. Είναι η ηχητική απόδειξη ότι τα Χριστούγεννα δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι μαγικά. Αρκεί να έχουν καλή παρέα, δυνατή μουσική και την απόφαση να «μπεις» στον χορό, ακόμη κι αν όλα γύρω σου τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
