Η Cher μιλά για τα δύσκολα γυρίσματα του «Burlesque», υπαινίσσεται ερωτική σύγκρουση «ψηλά στην ιεραρχία» και θυμάται την απόπειρα να κοπεί το τραγούδι της «You Haven’t Seen the Last of Me».
Η Cher άνοιξε ξανά τον φάκελο «Burlesque» και δεν μάσησε τα λόγια της.
Καλεσμένη στο podcast «Armchair Expert» του Dax Shepard, με την παρουσία της συμπρωταγωνίστριάς της Kristen Bell, η 79χρονη τραγουδίστρια μίλησε για τις εντάσεις που σκίασαν τα γυρίσματα της μουσικής ταινίας του 2010.
Με χιούμορ και μία δόση πικρίας, άφησε να εννοηθεί ότι η ταινία «θα μπορούσε να είναι μία πραγματικά καλή και διασκεδαστική εμπειρία» — αν δεν υπήρχε το δράμα που εκτυλισσόταν πίσω από την κάμερα.
Η συζήτηση ξεκίνησε ανάλαφρα, με την Kristen Bell να θυμάται τον ενθουσιασμό της όταν έμαθε ότι θα παίξει δίπλα στη Cher και την Christina Aguilera. «Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη γιατί ήταν η Cher, η Christina Aguilera», είπε.
Στο «Burlesque», η Cher ενσάρκωσε την Tess Scali, ιδιοκτήτρια ενός θεάτρου – καμπαρέ, η Bell τη Nikki, μία από τις βασικές χορεύτριες, ενώ η Christina Aguilera έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως Ali, μία σερβιτόρα που ονειρεύεται να ανέβει στη σκηνή.
Η χημεία μπροστά στην κάμερα υπήρχε. Τα παρασκήνια, όμως, ήταν άλλη ιστορία.
«Επίσης, θα μπορούσε να είναι μία πραγματικά καλή, διασκεδαστική ταινία, εκτός από ξέρεις-ποιον. Για την ακρίβεια, εκτός από τους δυο τους», σχολίασε η Cher, σπεύδοντας —μαζί με την Bell— να ξεκαθαρίσει ότι δεν αναφέρεται σε μέλη του καστ.
Η Bell θυμήθηκε τη δυσκολία του όλου εγχειρήματος: «Ήταν ένα δύσκολο γύρισμα. Ήταν δύσκολο».
Ο Dax Shepard, που τότε είχε σχέση με την Kristen Bell (σήμερα είναι σύζυγός της), πρόσθεσε ένα κρίσιμο κομμάτι του παζλ: «Αυτό που νομίζω ότι μπορώ να πω, χωρίς να εμπλέκομαι, είναι ότι υπήρχε μία ερωτική σχέση ανάμεσα σε ανθρώπους πολύ υψηλά στην ιεραρχία».
Η Cher το επιβεβαίωσε. «Και αυτό εκτυλισσόταν στο πλατό συχνά, δραματικά και με τρόπο πρωτόγνωρο για όποιον έχει υπάρξει στη show business», είπε ο Shepard, σκιαγραφώντας ένα κλίμα που, σε μία παραγωγή τέτοιου βεληνεκούς, μπορεί να γίνει εκρηκτικό.
Η τραγουδίστρια υπαινίχθηκε και κάτι ακόμη: «Υπήρχε και κάτι άλλο που δεν μπορώ να αναφέρω, δεν μπορώ να το πω».
Αποκάλυψε, ωστόσο, ότι ένα από τα υψηλόβαθμα στελέχη της ταινίας ήθελε να αφαιρέσει το δικό της κομμάτι «You Haven’t Seen the Last of Me». «Είπε: “Θα κόψω αυτό το τραγούδι γιατί δεν θέλω η Cher να μου χαλάσει την ταινία”», υποστήριξε η Cher.
Η Bell εξομολογήθηκε πως δεν γνώριζε αυτή την πτυχή.
Η ειρωνεία της ιστορίας: το «You Haven’t Seen the Last of Me», γραμμένο από την Diane Warren, εξελίχθηκε σε ερμηνευτικό σήμα – κατατεθέν της Cher στη σκηνή και αναγνωρίστηκε ευρέως από την κριτική κοινότητα.
Παρότι οι τρεις τους δεν κατονόμασαν κανέναν, το 2010 το The Hollywood Reporter είχε δημοσιεύσει ρεπορτάζ ότι ο σκηνοθέτης Steven Antin και ο πρόεδρος της Screen Gems, Clint Culpepper —ζευγάρι επί χρόνια— συνεργάζονταν στενά στην ταινία και είχαν, σύμφωνα με πηγή του περιοδικού, «συγκρούσεις που άφηναν άφωνους» τους παρευρισκόμενους στο σετ.
Ο ίδιος ο Antin είχε δηλώσει στο The Advocate τότε: «Τα πράγματα ανάβουν σε μία ταινία με τέτοιο πρόγραμμα, όταν όλοι είναι εξουθενωμένοι από 15-16 ώρες δουλειάς την ημέρα. Έπρεπε να κάνουμε πρόβες τα Σαββατοκύριακα και να δοκιμάσουμε τα μουσικά νούμερα τα Σαββατοκύριακα. Ήταν ένας απόλυτος εφιάλτης. Και ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα».
Για τη σχέση του με τον Culpepper είπε ότι ήταν «περίπλοκη». Είναι μία περιγραφή που ταιριάζει, δυστυχώς, με τον συχνά σκληρό ρυθμό των γυρισμάτων στα μεγάλα στούντιο, όπου η καλλιτεχνική φιλοδοξία συγκρούεται με την πίεση της παραγωγής.
Στο ανθρώπινο κομμάτι, η Bell μίλησε για το πώς διαχειρίζεται τέτοιες καταιγιστικές συνθήκες: «Θυμάμαι πολύ δράμα. Ο τρόπος που αντέχω σε δραματικές ή χαοτικές καταστάσεις είναι να βρίσκω κάποιον να κρατάμε χέρι-χέρι στη γωνία και να γελάμε με τα πάντα. Έτσι το ξεπερνάω. Οπότε είτε το έκανα μαζί σου είτε με τον Stanley [Tucci]».
«Λατρεύω τον Stanley», είπε η Cher, με τον Shepard να επικυρώνει με χαμόγελο: «Κάθε γυναίκα αγαπά τον Stanley».
Στο καστ συμμετείχαν ακόμη οι Peter Gallagher, Eric Dane, Alan Cumming, Cam Gigandet και Julianne Hough — ένα σύνολο που συνέβαλε ώστε το «Burlesque» να αποκτήσει με τα χρόνια μία cult λάμψη, παρά τις αδυναμίες του.
Η Cher στάθηκε και στο βάρος της δικής της «περσόνας» όταν μπαίνει σε ένα νέο πρότζεκτ: «Απλώς δεν σημαίνει τίποτα. Είμαι μία γυναίκα που δουλεύει πάντα και αυτό είμαι και είμαι επιτυχημένη. Αλλά δεν αγοράζω όλα τα άλλα. Απλώς δεν το αγοράζω», είπε.
«Είμαι αυτό που είμαι και έχω δουλέψει σκληρά για να είμαι αυτό που είμαι». Είναι μία θέση που συνοψίζει τη διαδρομή της: μία καριέρα δεκαετιών, χτισμένη στην αντοχή και στη συνεχή επανεφεύρεση.
Παρά τα προβλήματα, το «Burlesque» ξεπέρασε τα 90 εκατομμύρια δολάρια στο box office και απέσπασε ανάμεικτες κριτικές.
Η αισθητική του —ένα μείγμα γκλίτερ, θεατρικότητας και pop αισθησιασμού— δίχασε τότε, αλλά μεταγενέστερα βρήκε πιστό κοινό, τροφοδοτώντας αμέτρητα memes, από το «Wagon Wheel Watusi» μέχρι τις ατάκες που τραγουδιούνται ακόμη.
Το τραγούδι «You Haven’t Seen the Last of Me» παρέμεινε σταθερό σημείο στις εμφανίσεις της Cher και έδωσε στην ταιία μία ανθεκτική μουσική παρακαταθήκη.
Το «Burlesque», στο πλαίσιο της αναβίωσης των κινηματογραφικών μιούζικαλ της δεκαετίας (με προδρόμους όπως το «Chicago» και το «Moulin Rouge!»), μπορεί να μην έγινε κλασική, όμως κέρδισε θέση στο πάνθεον του camp, εκεί όπου το στιλ και η υπερβολή συχνά νοηματοδοτούνται εκ των υστέρων.
Το 2025, το «Burlesque» ανέβηκε ως θεατρικό μιούζικαλ στο West End του Λονδίνου, επιβεβαιώνοντας την επιμονή της ιστορίας να ζει επί σκηνής — ίσως στο φυσικό της περιβάλλον.
Η μετάβαση από την οθόνη στη σκηνή είναι μία διαδρομή που ακολουθούν όλο και περισσότερα κινηματογραφικά μιούζικαλ, βρίσκοντας νέο ρυθμό και κοινό μέσα από τη ζωντανή ενέργεια του θεάτρου.
Όσο για τις σχέσεις των πρωταγωνιστών, η Cher θυμήθηκε με θέρμη τη συνεργασία με την Bell: «Ταιριάξαμε πολύ και τη σεβόμουν πολύ. Δεν ήξερα ποια ήταν, αλλά ξέρεις, ήταν καλή».
Χωρίς βαριές καταγγελίες και χωρίς ονοματολογία, η συζήτηση στο «Armchair Expert» πέτυχε κάτι πιο ουσιαστικό: να φωτίσει πώς προσωπικές δυναμικές «ψηλά» μπορούν να διαποτίσουν μία ολόκληρη παραγωγή — και πώς, παρ’ όλα αυτά, η δουλειά, η επαγγελματικότητα και το ταλέντο βρίσκουν τον τρόπο να αναδυθούν.
Στο τέλος, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα του «Burlesque»: η λάμψη δεν σβήνει εύκολα. Παρά τα παρασκήνια, οι ιστορίες, οι φήμες και τα πρόσωπα, το κοινό θυμάται την αίσθηση.
Οι επόμενοι σταθμοί της θεατρικής εκδοχής στο Λονδίνο ίσως δώσουν στη μυθιστορηματική διαδρομή του «Burlesque» το φινάλε που της αξίζει.
