Με ένα καυστικό άρθρο, ο Neil Young καλεί σε ειρηνική μαζική κινητοποίηση, καταγγέλλει την ICE και υπενθυμίζει ότι δουλεύει πυρετωδώς σε νέο υλικό, ενώ ετοιμάζει ευρωπαϊκή περιοδεία από τον Ιούνιο
Ο Neil Young μπήκε δυνατά στο νέο έτος, δημοσιεύοντας ένα οργισμένο και απολύτως αιχμηρό κείμενο γνώμης στην επίσημη ιστοσελίδα του, Neil Young Archives, όπου στοχοποιεί ευθέως τον Donald Trump και το πολιτικό κλίμα στις ΗΠΑ.
Η γλώσσα του είναι άτεγκτη, οι εικόνες σκληρές και το κάλεσμα σαφές.
«Ξυπνήστε, άνθρωποι! Σήμερα οι ΗΠΑ είναι μία καταστροφή. Ο Donald Trump καταστρέφει την Αμερική κομμάτι-κομμάτι με το επιτελείο των επίδοξων, ανθρώπους χωρίς εμπειρία ή ταλέντο, κρυφοαλκοολικούς που δέρνουν τις συζύγους τους, άπειρους ηγέτες που ξέρουν μόνο να λένε ψέματα για να κρατούν την εύνοια της πλαστότητας του Trump ώστε να διατηρούν τις αδικαιολόγητες θέσεις τους στην ανίκανη κυβέρνησή του, ένα Κογκρέσο γεμάτο Ρεπουμπλικανούς που συμπεριφέρονται σαν ηλίθιοι χωρίς συνείδηση… Μας έχει διχάσει. Πώς εκλέξαμε αυτά τα καθάρματα που δεν έχουν καν αφήγημα, δεν έχουν αξίες, δεν έχουν συνείδηση, κανέναν τρόπο να σώσουν τις ΗΠΑ;», γράφει.
Το άρθρο έρχεται λίγες ημέρες έπειτα από τον θανάσιμο πυροβολισμό ενός διαδηλωτή από αξιωματικό της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) στη Μινεάπολις, γεγονός που πυροδότησε κινητοποιήσεις σε πόλεις σε όλη τη χώρα.
Ο Young συνδέει την κλιμάκωση της έντασης με τον τρόπο διακυβέρνησης του Trump και απευθύνει ανοιχτό προσκλητήριο αντίστασης.
«Πρέπει να πάρουμε τον Trump στα λόγια του. “Make America Great Again”. Δεν θα είναι εύκολο όσο προσπαθεί να μετατρέψει τις πόλεις μας σε πεδία μάχης, ώστε να μπορέσει να ακυρώσει τις εκλογές μας με στρατιωτικό νόμο και να ξεφύγει από κάθε λογοδοσία… Κάτι πρέπει να το αλλάξει αυτό. Ξέρουμε τι να κάνουμε. Σηκωθείτε. Ειρηνικά, κατά εκατομμύρια. Πάρα πολλοί αθώοι άνθρωποι πεθαίνουν», αναφέρει.
Η οργή του κορυφώνεται απέναντι στην ICE, με λογοπαίγνια και πυκνή πολιτική κριτική.
«Είναι “ICE cold” εδώ στην Αμερική», έγραψε. «Δεν υπήρχε ICE πριν από τον Trump. Δεν υπήρχαν στρατιώτες στους δρόμους πριν από τον Trump. Κάθε του κίνηση είναι για να καλλιεργεί την αστάθεια ώστε να μείνει στην εξουσία… Δεν ξέρει τίποτα για την αγάπη. Δεν ξέρει ποιοι είστε. Χρησιμοποιήστε την αγάπη σας για τη ζωή, την αγάπη σας ο ένας για τον άλλον, την αγάπη σας για τα παιδιά και τα δικά τους και τα δικά μας. Ειρηνικά. Τώρα», υπογραμμίζει.
Σημείωση: τυπικά, η ICE υπήρχε πριν από τον Trump, ωστόσο δεν εφάρμοζε όμως τόσο επιθετικές τακτικές σύλληψης μεταναστών χωρίς χαρτιά.
Όσο κι αν το σημερινό ξέσπασμα τραβάει τα βλέμματα, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Young στρέφεται εναντίον του Trump. Το παράδοξο είναι πως ο πρώην πρόεδρος δηλώνει θαυμαστής της μουσικής του.
«Έχει κάτι πολύ ξεχωριστό», είχε πει ο Trump στο Rolling Stone το 2008, αφού τον είχαμε δει σε αρκετές συναυλίες του Young. «Η φωνή του είναι τέλεια και στοιχειωτική. Είναι 63 και δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει. Είναι πιο σημαντική από το παίξιμό του, γιατί έχεις τόσους πολλούς σπουδαίους παίχτες — αλλά υπάρχει μόνο μία τέτοια φωνή. Ό,τι κι αν είναι αυτό το “it”, το έχει.»
Η αντίφαση ανάμεσα στην πολιτική αντιπαλότητα και το πολιτιστικό κεφάλαιο που κουβαλά ο Young μάλλον ενισχύει, παρά αμβλύνει, τη βαρύτητα της κριτικής του.
Τον περασμένο καλοκαίρι, ο Young παρουσίασε το νέο του τραγούδι «Big Crime», ένα ευθύ πολιτικό σχόλιο προς τον Trump, σε μία στιγμή που η rock —πιστή στην παράδοση της διαμαρτυρίας— δείχνει ξανά τα δόντια της.
«Δεν χρειάζομαι φασιστικούς κανόνες», τραγουδά. «Δεν θέλω φασιστικά σχολεία/Δεν θέλω στρατιώτες στους δρόμους μας/Υπάρχει μεγάλο έγκλημα στην Ουάσινγκτον, στον Λευκό Οίκο.»
Το τραγούδι διαμαρτυρίας διασκευάστηκε πρόσφατα από τους Yo La Tengo, επιβεβαιώνοντας τη διαγενεακή απήχηση που εξακολουθεί να έχει ο Young σε σκηνές και ακροατήρια πέρα από το στενό του κύκλο.
Παράλληλα με το πολιτικό σχόλιο, ο Young ενημερώνει τους θαυμαστές του για τα μουσικά μέτωπα που ανοίγει. Όπως αναφέρει στη νέα επιστολή του, δουλεύει πάνω στον τέταρτο τόμο των box sets του Neil Young Archive και μόλις έφερε στο φως μία νέα εκτέλεση του έπους της περιόδου των Blue Notes, «Ordinary People».
Ακόμη, αναφέρεται σε μία συναυλία με τους Crazy Horse που, όπως σημειώνει, περιλαμβάνει «όλα σπάνια τραγούδια που δεν είχαν παιχτεί ποτέ από τους Horse… η πρώτη μας ζωντανή εμφάνιση μετά τον θάνατο του ισόβιου παραγωγού μας, David Briggs.»
Η πρώτη εμφάνιση των Neil Young and Crazy Horse μετά τον θάνατο του Briggs τον Νοέμβριο του 1995 έγινε στις 13 Μαρτίου 1996, στο Old Princeton Landing, στο Princeton-By-The-Sea, Καλιφόρνια.
Ήταν η αρχή μιας περιοδείας σε μικρούς χώρους, με την μπάντα να παρουσιάζεται ως οι Echoes. Εκείνο το σετ βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε τραγούδια από το «Zuma» και περιλάμβανε την πρώτη ζωντανή εκτέλεση του «Stupid Girl». Δεν είναι σαφές αν αυτή είναι ακριβώς η συναυλία στην οποία αναφέρεται.
Στο παρόν, ο Young επιστρέφει και στη σκηνή. Οι Neil Young and the Chrome Hearts ετοιμάζονται να ανοίξουν ευρωπαϊκή περιοδεία στις 19 Ιουνίου, στο Μάντσεστερ, Αγγλία.
Προς το παρόν δεν υπάρχουν προγραμματισμένες ημερομηνίες στις ΗΠΑ. Ωστόσο, ο Young απάντησε πρόσφατα σε έναν θαυμαστή για το αν θα υπάρξουν αμερικανικά live μέσα στη χρονιά: «Θα υπάρξουν κάποιες ημερομηνίες», έγραψε. «Όχι πολλές.»
Σε επίπεδο πολιτικής ουσίας, το κείμενο του Young αναμετριέται με την αίσθηση κανονικοποίησης της έντασης. Η εικόνα «στρατιώτες στους δρόμους» μοιάζει μετωπική υπενθύμιση μιας χώρας που ο ίδιος θεωρεί πως έχει εκτροχιαστεί: μία κοινωνία διχασμένη, ένα Κογκρέσο που «συμπεριφέρεται σαν ηλίθιο», μία κυβέρνηση «ανίκανη».
Στο σύμπαν του Young, η απάντηση δεν είναι η αντι-βία αλλά το πλήθος: «Σηκωθείτε. Ειρηνικά, κατά εκατομμύρια.»
Το μήνυμά του καταλήγει σε μία σχεδόν ευαγγελική επίκληση της αγάπης — «Χρησιμοποιήστε την αγάπη σας για τη ζωή… Ειρηνικά. Τώρα.» —, την ίδια στιγμή που διατηρεί την ακονισμένη πολιτική του γλώσσα.
Αν κάτι κάνει διαχρονικό τον Young, είναι ακριβώς αυτό το μείγμα αμεσότητας και ηθικής επιταγής, που συνομιλεί με την εποχή του χωρίς να προσποιείται ουδετερότητα. Από ένα νέο τραγούδι διαμαρτυρίας όπως το «Big Crime» μέχρι τα βάθη του αρχείου του και μία επικείμενη περιοδεία, κρατά ανοιχτούς τους τρεις βασικούς διαύλους του: την τέχνη, τη μνήμη και το δημόσιο λόγο.
Ο Neil Young, σε πλήρη φόρμα, μετατρέπει την αγανάκτηση σε κάλεσμα: να μη συνηθίσουμε την αστάθεια, να μην αποδεχτούμε «στρατιώτες στους δρόμους», να θυμηθούμε τη συλλογική ισχύ της ειρηνικής παρουσίας.
Όσο η rock επιμένει να μιλά πολιτικά, εκείνος παραμένει η φωνή που «είναι τέλεια και στοιχειωτική» — μία φωνή που, από το στούντιο μέχρι την πλατεία, ζητά όχι εκδίκηση αλλά λογοδοσία, όχι οργή αλλά δράση. Και το κάνει τη στιγμή που ετοιμάζει νέα μουσική, ανασκάπτει τα αρχεία του και ξαναβγαίνει στο δρόμο. Με άλλα λόγια: δεν αποσύρεται. Κι αυτό από μόνο του είναι είδηση.
