Σε μία εξομολογητική συνέντευξη, η πολυσχιδής Βρετανίδα καλλιτέχνιδα FKA Twigs αναλύει τις δυσκολίες προώθησης της τελευταίας δουλειάς της, την προσωπική οδύσσειά της με την υγεία της και την ανάγκη να επανασυνδεθεί με το νευρικό της σύστημα μακριά από κλισέ όρους.
Η μουσική της FKA Twigs δεν υπήρξε ποτέ κάτι απλό ή εύκολα κατατάξιμο. Είναι μία εμπειρία σωματική, σχεδόν τελετουργική, που απαιτεί από τον ακροατή μία μορφή πνευματικής παράδοσης.
Ωστόσο, όπως αποκάλυψε η ίδια η Βρετανίδα καλλιτέχνιδα πρόσφατα, η προσπάθεια να επικοινωνήσει το τελευταίο της όραμα, το άλμπουμ «Eusexua», αποδείχθηκε μία διαδικασία απρόσμενα δύσκολη και ψυχικά φθοροποιός. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχει θωρακιστεί πίσω από ένα τείχος κυνισμού, η αναζήτηση της ευφορίας και της απόλυτης παρουσίας –έννοιες που διέπουν τον δίσκο– αντιμετωπίστηκε συχνά με καχυποψία ή και εχθρότητα.
Μιλώντας στη βρετανική έκδοση του περιοδικού ELLE, η 37χρονη Tahliah Barnett, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, παραδέχτηκε ότι η παρουσίαση του δίσκου στο κοινό στις αρχές του περασμένου έτους συνοδεύτηκε από μία αίσθηση αμηχανίας. Η δυσκολία δεν έγκειτο στην ίδια τη δημιουργία, αλλά στην πρόσληψή της από μία κοινωνία που βρίσκεται σε διαρκή κατάσταση άμυνας.
«Το να προσπαθείς να εξηγήσεις το “Eusexua” σε έναν κόσμο που, αυτή τη στιγμή, πονάει τόσο πολύ και, ως εκ τούτου, είναι τόσο κυνικός – οι άνθρωποι μπορούν σχεδόν να το εκλάβουν αυτό ως, ας πούμε, μία προσωπική επίθεση», εξήγησε η ίδια με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Η δήλωσή της αυτή αντανακλά την απόσταση που συχνά χωρίζει την καλλιτεχνική ουτοπία από την τραχιά πραγματικότητα της καθημερινότητας.
Για την FKA Twigs, η δημιουργία του «Eusexua», καθώς και του διαδόχου του, του άλμπουμ «Eusexua Afterglow» που κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο, δεν ήταν απλώς μία επαγγελματική υποχρέωση, αλλά μία πράξη βαθιάς επιβίωσης.
Η πορεία της προς αυτά τα έργα ήταν στιγματισμένη από μία σκοτεινή περίοδο σιωπής, η οποία ξεκίνησε το 2017. Τότε, η καλλιτέχνιδα αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και τη μουσική παραγωγή, καθώς υποβλήθηκε σε λαπαροσκοπική επέμβαση για την αφαίρεση έξι μεγάλων ινωμυωματωδών όγκων από τη μήτρα της. Ήταν μία εμπειρία που την κλόνισε συθέμελα, αφήνοντάς την ανήμπορη να δημιουργήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αναφερόμενη σε εκείνη την περίοδο της αποχής της, η Tahliah Barnett θυμάται την απορία που επικρατούσε γύρω από το όνομά της. «Ο κόσμος έλεγε “Πού πήγε η Twigs?” Πέρασα αυτό το τρελό πράγμα που, όπως αποδείχθηκε, περνάνε τόσες πολλές γυναίκες», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η επιστροφή της στη μουσική, λοιπόν, δεν ήταν μόνο μία επιστροφή στα charts, αλλά μία θριαμβευτική ανάκτηση της σωματικής και πνευματικής της αυτονομίας. Κάθε τραγούδι στις νέες της δουλειές κουβαλά το βάρος αυτής της ανάρρωσης, μετατρέποντας τον βιολογικό πόνο σε ηχητική εξερεύνηση.
Στο πλαίσιο αυτής της διαδρομής, η FKA Twigs εμβάθυνε σε εναλλακτικές μεθόδους ευεξίας και αποκατάστασης, αναζητώντας απαντήσεις πέρα από την παραδοσιακή ιατρική. Μεταξύ άλλων, μελέτησε τη θεωρία του πολυπολικού νεύρου (polyvagal theory), η οποία συνδέει τις συναισθηματικές εμπειρίες άμεσα με το αυτόνομο νευρικό σύστημα.
Αυτή η προσέγγιση την βοήθησε να κατανοήσει γιατί το σώμα της αντιδρούσε με συγκεκριμένους τρόπους, ακόμα και όταν δεν υπήρχε εμφανής εξωτερική απειλή.
«Άρχισα να ακούω πραγματικά τον εαυτό μου», δήλωσε. «Το σώμα μου σχεδόν ξαναζούσε σωματικές εμπειρίες που είχα στο παρελθόν χωρίς κάποιο σωματικό ερέθισμα. Νομίζω ότι, τελικά, έπρεπε να θεραπεύσω το νευρικό μου σύστημα και δεν είμαι πολύ καλή στο να μου λένε τι να κάνω, οπότε έπρεπε να το βρω μόνη μου».
Παρά την ενασχόλησή της με την εσωτερική αναζήτηση, η FKA Twigs παραμένει μία προσωπικότητα που απεχθάνεται τις εύκολες ετικέτες και την κουλτούρα της «θετικής ενέργειας» που συχνά συνοδεύει τον χώρο της αυτοβελτίωσης. Η ίδια αποφεύγει συστηματικά τη χρήση της λέξης «θεραπεία» (healing), θεωρώντας την πλέον κορεσμένη και συχνά κενή περιεχομένου.
Η κριτική της απέναντι στις σύγχρονες τάσεις είναι αιχμηρή: «Υπάρχουν πολλά ασαφή και επιφανειακά πράγματα εκεί έξω αλλά, όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο και καταστρέφεις την ίδια σου τη ζωή – για μένα, αυτό δεν λειτούργησε».
Για εκείνη, η διαδικασία δεν είναι μία γραμμική πορεία προς το φως, αλλά μία σκληρή, καθημερινή μάχη με τα φαντάσματα του παρελθόντος και τις αντιδράσεις του ίδιου της του οργανισμού.
Η μουσική της, η οποία κινείται με άνεση ανάμεσα στην πειραματική electronica, την trip hop και την εναλλακτική r&b, αποτελεί το πεδίο όπου όλες αυτές οι συγκρούσεις λαμβάνουν μορφή. Το «Eusexua» ως έννοια, όπως την έχει ορίσει η ίδια, είναι εκείνη η στιγμή της απόλυτης διαύγειας και σύνδεσης, μία κατάσταση που μοιάζει σχεδόν ιερή.
Το γεγονός ότι δυσκολεύτηκε να την επικοινωνήσει σε ένα κοινό που έχει μάθει να καταναλώνει γρήγορα και να κρίνει αμείλικτα, αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στην καλλιτεχνική πρόθεση και την εμπορική πραγματικότητα. Ωστόσο, η επιμονή της να παραμείνει πιστή στο προσωπικό της βίωμα, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό, είναι που την καθιστά μία από τις πιο σημαντικές φωνές της γενιάς της.
Η FKA Twigs δεν προσπαθεί να προσφέρει παρηγοριά μέσω της τέχνης της, αλλά μία ωμή αλήθεια. Μέσα από τα άλμπουμ «Eusexua» και «Eusexua Afterglow», μας καλεί να αναγνωρίσουμε τον πόνο μας, να αφουγκραστούμε το νευρικό μας σύστημα και να αναζητήσουμε τη δική μας ευφορία, ακόμα κι αν ο υπόλοιπος κόσμος επιλέγει να παραμένει κυνικός.
Η δική της «θεραπεία» δεν ήρθε μέσα από εγχειρίδια, αλλά μέσα από την παραδοχή ότι η ανάρρωση είναι μία μοναχική και συχνά ακατάστατη διαδικασία.
Η FKA Twigs παραμένει μία καλλιτέχνιδα που αρνείται να συμβιβαστεί με τις προσδοκίες των άλλων. Η εξομολόγησή της για τον κυνισμό του κόσμου και την προσωπική της σωματική δοκιμασία υπενθυμίζει ότι πίσω από την απόκοσμη εικόνα και τους περίπλοκους ήχους, κρύβεται μία γυναίκα που παλεύει να κατανοήσει τη δική της ύπαρξη.
Το «Eusexua» μπορεί να είναι δύσκολο να εξηγηθεί, αλλά η ανάγκη για την ανακάλυψή της παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ, σε μία εποχή που η αληθινή σύνδεση μοιάζει με επαναστατική πράξη.
