Ο θρύλος των Pink Floyd κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις για τα αιχμηρά σχόλια που είχε κάνει για τον Ozzy Osbourne μετά τον θάνατό του – Ο Roger Waters, με τη γνωστή του αδιαλλαξία, δήλωσε ότι δεν έχει τύψεις, φουντώνοντας περαιτέρω την κόντρα, η οποία έχει πάρει πλέον και σαφή ιδεολογική διάσταση.
Ο Roger Waters, η εμβληματική φυσιογνωμία που σημάδεψε την ιστορία της progressive rock με τους Pink Floyd, δείχνει για άλλη μια φορά πως είναι αδύνατο να αποβάλει τον μανδύα του προκλητικού διανοούμενου, ακόμα και όταν οι δηλώσεις του αφορούν τον θάνατο ενός έτερου μεγάλου μουσικού. Ο Waters, ο οποίος τα τελευταία χρόνια απασχολεί την επικαιρότητα σχεδόν εξίσου για τις πολιτικές του θέσεις όσο και για τη μουσική του κληρονομιά, κλήθηκε πρόσφατα να υπερασπιστεί τα ιδιαίτερα επικριτικά σχόλια που είχε κάνει για τον Ozzy Osbourne λίγο μετά την απώλειά του.
Η αρχική «επίθεση» είχε γίνει τον περασμένο Αύγουστο, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στην ιστοσελίδα «The Independent Ink». Ο Waters, μιλώντας για τον Osbourne, τον πρωτεργάτη της heavy metal με τους θρυλικούς Black Sabbath, είχε εκφραστεί με έναν τρόπο που μόνο ως διπλωματικός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, συνδέοντας την καλλιτεχνική του αξία με την τηλεοπτική του παρουσία.
«Ο Ozzy Osbourne, που μόλις πέθανε, ο Θεός να τον ευλογεί, σε όποια κατάσταση κι αν ήταν σε όλη του τη ζωή. Δεν θα μάθουμε ποτέ», είχε δηλώσει τότε ο Waters. «Αν και εμφανιζόταν σε όλη την τηλεόραση για εκατοντάδες χρόνια με την ηλιθιότητα και τις ανοησίες του. Η μουσική, δεν έχω ιδέα. Δεν δίνω δεκάρα».
Ο Waters συνέχισε το αιχμηρό του σχόλιο εκφράζοντας την πλήρη αδιαφορία του για το μουσικό είδος που υπηρέτησε ο Ozzy, φέρνοντας μάλιστα στη συζήτηση την περιβόητη ιστορία του δαγκώματος της νυχτερίδας, ένα περιστατικό που από σκηνική πράξη καθιερώθηκε ως μέρος της αινιγματικής εικόνας του Osbourne. «Δεν με νοιάζουν οι Black Sabbath, ποτέ δεν με ενδιέφεραν. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να δαγκώνω κεφάλια από κοτόπουλα ή ό,τι άλλο κάνουν. Δεν με ένοιαζε καθόλου, ξέρετε», είχε προσθέσει.
Οι αντιδράσεις από την οικογένεια του εκλιπόντος ήταν άμεσες και σφοδρές. Ο γιος του Ozzy, Jack Osbourne, έδωσε πρώτος τον τόνο της αγανάκτησης μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ανταποδίδοντας τις ύβρεις με ιδιαίτερο μένος. «Ε, Roger Waters, άντε γαμήσου», απάντησε ο Jack. «Πόσο αξιοθρήνητος και εκτός τόπου έχεις καταντήσει. Ο μόνος τρόπος που φαίνεται να παίρνεις προσοχή αυτές τις μέρες είναι βγάζοντας σκατά στον Τύπο. Ο πατέρας μου πάντα σε θεωρούσε μαλάκα. Ευχαριστώ που τον επιβεβαίωσες».
Η Sharon Osbourne, σύζυγος και μάνατζερ του Ozzy, χρησιμοποίησε ακόμη πιο σκληρή γλώσσα, περιγράφοντας τον Waters ως «άρρωστο στο κεφάλι», προσθέτοντας μια πολιτική διάσταση στην επίθεση. «Δεν έχει καμία σημασία στον σημερινό κόσμο. Δεν τον συμπαθεί κανείς. Δεν είμαστε μόνο εμείς. Κανείς δεν συμπαθεί αυτόν τον άνθρωπο. …εκτός κι αν είσαι φασίστας».
Στην κορύφωση της κόντρας, η οικογένεια Osbourne προχώρησε και σε ένα λεκτικό χτύπημα με έντονη δόση μαύρου χιούμορ και πολιτισμικής αναφοράς, κυκλοφορώντας ένα t-shirt με τον τίτλο «Another Prick in the Wall» – ένα άμεσο λογοπαίγνιο πάνω στο θρυλικό τραγούδι των Pink Floyd «Another Brick in the Wall». Το σχέδιο απεικόνιζε τον Ozzy να ουρεί ουράνια τόξα πάνω σε αυτό που φαινόταν να είναι η εικόνα του άλμπουμ «The Wall: Live in Berlin» του Waters.
Πρόσφατα, ο Waters κλήθηκε να αντιμετωπίσει αυτή την έντονη κριτική κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στην εκπομπή «Piers Morgan Uncensored». Ο Piers Morgan, γνωστός για την προκλητική δημοσιογραφική του προσέγγιση, πίεσε τον Waters να ανακαλέσει, αλλά ο πρώην Pink Floyd παρέμεινε αμετακίνητος, επιχειρώντας αρχικά να εξηγήσει το πλαίσιο των αρχικών του δηλώσεων.
«Αυτά τα σχόλια, δεν αρνούμαι ότι τα είπα, ήρθαν στη μέση μιας μεγάλης συνέντευξης», εξήγησε ο Waters. Και συνέχισε: «Πρέπει να μου αρέσει κάθε rock συγκρότημα που υπήρξε ποτέ στον κόσμο ή άνθρωποι που δαγκώνουν κεφάλια νυχτερίδων;»
Όταν ρωτήθηκε ευθέως από τον Morgan αν χρωστούσε μια συγγνώμη στην οικογένεια, ο Waters δήλωσε κατηγορηματικά ότι θα αρνηθεί «σίγουρα όχι» να δώσει μία στη Sharon, υποστηρίζοντας πως «είναι μια μαινόμενη Σιωνίστρια» και τον έχει «κατηγορήσει για κάθε είδους πράγματα επειδή είναι μέρος του ισραηλινού λόμπι». Η δήλωση αυτή εκτίναξε την αντιπαράθεση σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο, μεταφέροντας την κόντρα από το πεδίο της μουσικής στο ιδεολογικό ρήγμα των διεθνών σχέσεων.
Ωστόσο, ο Waters άφησε ένα μικρό παράθυρο επικοινωνίας ανοιχτό για τον γιο του Ozzy. «Αν όμως ο Jack, αν θέλει να κουβεντιάσουμε, θα κουβεντιάσουμε, και δεν θα είμαι κακός μαζί του», είπε ο Waters, επιχειρώντας μια πιο ήπια προσέγγιση. «Λοιπόν, ξέρετε, ναι, λυπάμαι που έχασες τον μπαμπά σου, Jack, αλλά αυτό είναι σαν, κάνεις συζητήσεις για πράγματα και για ανθρώπους, τι γνώμη έχεις;»
Ο μουσικός επέμεινε στην αρχική του θέση, δηλώνοντας ότι η ειλικρίνειά του ήταν η μόνη του αλήθεια. «Λοιπόν, όχι και πολλά. Ήμουν ειλικρινής. Είπα ότι δεν μου άρεσαν οι Black Sabbath… Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που δαγκώνουν κεφάλια νυχτερίδων. Απλώς δεν μου αρέσει. Νομίζω ότι είναι αηδιαστικό, και το ξαναείπα τώρα». Ακόμα και η αναφορά στη νυχτερίδα έμεινε στον αέρα, καθώς ο Waters αρνήθηκε να ασχοληθεί περαιτέρω. «Ξέρω ότι είναι νεκρός και δεν μπορεί να επιστρέψει και να πει, ‘Ναι, λυπάμαι που δάγκωσα κεφάλια νυχτερίδων’, αν το έκανε ποτέ. Ποιος ξέρει αν το έκανε ή όχι; Δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό».
Παρά την άρνησή του να εκφράσει μετάνοια για τα λόγια που πλήγωσαν την οικογένεια Osbourne, ο Roger Waters έκλεισε την συζήτηση με μια δήλωση που περιέγραφε την μόνη «μεγάλη» λύπη της ζωής του – μια λύπη που υπερβαίνει τις μουσικές κόντρες και τις προσωπικές διαφορές, εστιάζοντας στον διαρκή του αγώνα για την ανθρωπότητα.
«Δεν μετανιώνω για τίποτα στη ζωή, εκτός από το ότι δεν ήμουν πιο επιτυχημένος στο να κάνω τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι εμείς ως ανθρώπινη φυλή αναγνωρίζουμε και έχουμε ενσυναίσθηση με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μας σε όλο τον κόσμο και διασφαλίζουμε ότι έχουν ίσα ανθρώπινα δικαιώματα ο ένας με τον άλλο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Η δήλωση αυτή, αν και ευγενής, υπογραμμίζει την αφοσίωση του Waters στον ρόλο του ηθικού κριτή, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αγνοήσει την απλή ανθρώπινη ευγένεια απέναντι σε μια οικογένεια που πενθεί. Ο Waters, πιστός στις αντιφάσεις του, παραμένει μια μορφή που διχάζει το κοινό, τόσο με τη μουσική όσο και με την αδιαπραγμάτευτη ιδεολογική του στάση.
