Ένας δίσκος που γεφυρώνει τη Λατινική Αμερική με την ελληνική παράδοση και το Berklee με τα οικογενειακά τραπέζια, μέσα από μία ακουστική αναδρομή γεμάτη συναίσθημα.
Υπάρχει μία συγκεκριμένη στιγμή σε κάθε ελληνική μάζωξη, είτε αυτή συμβαίνει σε ένα σαλόνι σπιτιού είτε σε μία αυτοσχέδια γιορτή στην άκρη ενός δρόμου, όπου οι φωνές ενώνονται. Είναι η στιγμή που η ατομικότητα υποχωρεί και η μελωδία γίνεται ο συνδετικός κρίκος. Αυτή την ακριβώς την αίσθηση της οικειότητας, της τρυφερότητας και της συλλογικής μνήμης επιχειρεί να αποτυπώσει η Eleni στη νέα της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Ξανά», που κυκλοφορεί από τη Minos EMI, a Universal Music Company.
Δεν πρόκειται για μία απλή συλλογή διασκευών, αλλά για μία κατάθεση ψυχής που αναζητά το «χρώμα» της μέσα σε παλιές, αγαπημένες μελωδίες, δίνοντάς τους μία πνοή που ανήκει στο σήμερα, αλλά πατάει γερά στο χθες.
Η Eleni, επιστρέφοντας από την Αμερική, έφερε μαζί της μία φρέσκια ματιά, μπολιασμένη με τις εμπειρίες της από τη διεθνή μουσική σκηνή. Αυτό που τη συγκίνησε περισσότερο κατά την επιστροφή της ήταν η διαπίστωση πως στην Ελλάδα οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας, μοιράζονται ένα κοινό ρεπερτόριο.
Είναι αυτή η μοναδική ικανότητα των Ελλήνων να σιγοτραγουδούν παρέα στο αυτοκίνητο, στο σπίτι ή σε κάποιο live, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα όπου όλοι νιώθουν άνετα να ψιθυρίσουν ή να φωνάξουν τους στίχους που ξέρουν από πάντα. Αυτή η ανάγκη για επικοινωνία μέσω του γνώριμου έγινε η κινητήριος δύναμη πίσω από το «Ξανά».
Ο δίσκος αποτελεί ένα ιδιαίτερο μωσαϊκό από έντεχνα, pop, αλλά και παραδοσιακά κομμάτια, τα οποία η Eleni προσεγγίζει με μία ακουστική folk αισθητική. Οι επιρροές της είναι έκδηλες και πολυποίκιλες: από τους ρυθμούς της Λατινικής Αμερικής και την ελευθερία της jazz, μέχρι τις παραδοσιακές μουσικές του κόσμου που άκουγε από παιδί. Στόχος της ήταν να διατηρήσει την αυθεντική ψυχή αυτών των τραγουδιών, προσφέροντας ταυτόχρονα μία ενορχηστρωτική προσέγγιση που φαντάζει σημερινή και επίκαιρη, χωρίς να προδίδει την καταγωγή τους.
Η παραγωγή του άλμπουμ φέρει την προσωπική της υπογραφή, μία επιλογή που της επέτρεψε να χτίσει τον ήχο της ακριβώς όπως τον οραματίστηκε.
Για να το πετύχει αυτό, κάλεσε στο πλευρό της φίλους και συνεργάτες από κάθε γωνιά του πλανήτη, δημιουργώντας μία πολυπολιτισμική μουσική κοινότητα. Στον πυρήνα των ενορχηστρώσεων βρίσκονται ο Δημήτρης Σιάμπος στην κλασική κιθάρα και ο Gilad Barakan στην ακουστική. Παρόλο που οι δυο τους δεν είχαν παίξει ποτέ μαζί στο παρελθόν, η χημεία τους στο στούντιο ήταν ακαριαία, δημιουργώντας τη βάση πάνω στην οποία ξεδιπλώνονται οι υπόλοιπες ερμηνείες.
Το διεθνές άρωμα του δίσκου ενισχύεται από τη συμμετοχή παλιών συμμαθητών της Eleni από το Berklee της Βοστώνης. Ο Layth Sidiq, με καταγωγή από την Ιορδανία και το Ιράκ, δίνει μία άλλη διάσταση με το βιολί του, ενώ ο Naseem Allatrash από την Παλαιστίνη προσθέτει το βάθος του τσέλου του. Ο Paul Sanchez από το Εκουαδόρ συμπληρώνει το ηχητικό τοπίο με το flugelhorn, προσδίδοντας μία ζεστασιά που δένει αρμονικά με το σύνολο.
Στο πιάνο συναντάμε δύο σπουδαίες προσωπικότητες: τον Γιάννη Παπαδόπουλο, στενό συνεργάτη της Eleni με τον οποίο μοιράζονται χρόνια κοινής πορείας και διδασκαλίας στο Μέγαρο Μουσικής, και τον Shai Maestro από το Ισραήλ. Η συνεργασία της με τον Shai Maestro ξεκίνησε το 2021 στο «Lech Jazz Festival» και συνεχίζεται εδώ με μία σπάνια μουσική συνεννόηση. Η τρομπέτα του Justin Stanton από το Τενεσί, γνωστού από τη θρυλική μπάντα Snarky Puppy, προσφέρει μία jazz σπιρτάδα, ενώ το κοντραμπάσο του Λάμπρου Παπανικολάου και το ούτι του Θωμά Μελετέα προσθέτουν ηχοχρώματα που μας θυμίζουν τις ρίζες μας στην ανατολική Μεσόγειο.
Η τεχνική αρτιότητα του δίσκου είναι επίσης αξιοσημείωτη. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν από τον Νίκο Κόλλια στο Noisy King Studio, ενώ το mastering ανέλαβε ο Jeremy Loucas στη Νέα Υόρκη, στο SearsoundNYC. Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια διασφαλίζει ότι ο ήχος παραμένει καθαρός και ζωντανός, επιτρέποντας στον ακροατή να νιώσει σαν να βρίσκεται μέσα στον ίδιο χώρο με τους μουσικούς.
Πέρα όμως από τις τεχνικές προδιαγραφές και τα σπουδαία ονόματα, η καρδιά του άλμπουμ «Ξανά» χτυπά σε μία πιο προσωπική ιστορία που μοιράστηκε η ίδια η Eleni.
Κατά τη διάρκεια της μίξης του δίσκου, μοιράστηκε τη μουσική με τη γιαγιά της, μία γυναίκα που στα 90 της χρόνια εξακολουθεί να οδηγεί και να απολαμβάνει τη ζωή. Η γιαγιά της χαμογελούσε κάθε φορά που αναγνώριζε μία μελωδία μέσα από τα ακουστικά, μία αντίδραση που επιβεβαίωσε στην Eleni πως είχε πετύχει τον στόχο της.
Όπως περιγράφει η ίδια: «Μοιράστηκα τη μουσική με τη γιαγιά μου κατά τη διάρκεια της μίξης του, της άρεσαν τα τραγούδια και κάθε φορά χαμογελούσε μόλις καταλάβαινε ποιο είναι το κάθε τραγούδι που έπαιζε στα ακουστικά. Όπως έμπαινε στο αυτοκίνητο της, (οδηγεί στα 90 της!) , την ρώτησα ποια λέξη θα διάλεγες… έτσι για να περιγράψεις το δίσκο γιαγιά; Μου απάντησε – “ευχάριστος!” με μία ηρεμία στο πρόσωπό της. Μου άρεσε αυτή η λέξη. Είναι όμορφο ένα μοίρασμα μουσικής που να είναι ευχάριστο στα αυτιά του κόσμου!»
Αυτή η λέξη, «ευχάριστο», ίσως είναι και η πιο ακριβής για να περιγράψει κανείς το «Ξανά». Σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία συχνά αναζητά τον εντυπωσιασμό μέσα από την πολυπλοκότητα, η Eleni επιλέγει την οδό της ειλικρίνειας.
Το άλμπουμ «Ξανά» είναι μία πρόσκληση να ξανακούσουμε όσα αγαπήσαμε, να ανακαλύψουμε νέες πτυχές σε παλιούς στίχους και να αφεθούμε στη θεραπευτική δύναμη της απλότητας. Είναι μία υπενθύμιση ότι η μουσική, πάνω από όλα, είναι ένα μοίρασμα που μας κάνει να νιώθουμε λιγότερο μόνοι, όπου κι αν βρισκόμαστε.
