Ο Serge Pizzorno των Kasabian αποδομεί τον μύθο της τέλειας παραγωγής, αποκαλύπτοντας πώς η έλλειψη μέσων και το σύνδρομο του απατεώνα γέννησαν μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές της βρετανικής rock.
Η ιστορία της rock μουσικής είναι γεμάτη από στιγμές όπου η ανάγκη μετατράπηκε σε τέχνη, όμως οι Kasabian φαίνεται να πηγαίνουν αυτή τη συνθήκη σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Ο Serge Pizzorno, ο άνθρωπος που κρατά τα ηνία της ηχητικής ταυτότητας του συγκροτήματος, βρέθηκε πρόσφατα στο στούντιο του Radio X.
Μιλώντας στην εκπομπή «The Chris Moyles Show», ο Serge Pizzorno δεν περιορίστηκε σε μία τυπική αναδρομή, αλλά προχώρησε σε μία αφοπλιστική εξομολόγηση για το πώς η DIY αισθητική και η τύχη καθόρισαν την πορεία τους. Η αποκάλυψη που άφησε άφωνο το κοινό αφορούσε τον απόλυτο ύμνο των γηπέδων και των dancefloors, το «Club Foot».
Το τραγούδι που το 2004 επαναπροσδιόρισε τον ήχο της indie σκηνής, δεν γεννήθηκε σε κάποιο πανάκριβο στούντιο με εξοπλισμό χιλιάδων λιρών. «Αυτό ηχογραφήθηκε με ένα μικρόφωνο των 50 λεπτών», δήλωσε ο Serge Pizzorno, προκαλώντας την έκπληξη του Chris Moyles.
Ο τραγουδιστής περιέγραψε ένα από εκείνα τα φθηνά, κόκκινα μικρόφωνα που συνδέονταν απευθείας στον υπολογιστή, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ερασιτέχνες στις αρχές της χιλιετίας. «Δεν είχαμε τίποτα άλλο πρόχειρο, οπότε απλώς το βάλαμε μπροστά από τον ενισχυτή και βρήκαμε την άκρη», εξήγησε, αποδεικνύοντας ότι η έμπνευση υπερέχει πάντα του εξοπλισμού.
Αυτή η ωμή, ακατέργαστη ενέργεια που βγάζει το «Club Foot» δεν ήταν αποτέλεσμα περίπλοκης επεξεργασίας, αλλά καθαρής εφευρετικότητας. Ο Serge Pizzorno αποκάλυψε μάλιστα ότι οι απόκοσμοι ήχοι που θυμίζουν έγχορδα στο βάθος του τραγουδιού, προέκυψαν από μία εντελώς αντισυμβατική μέθοδο.
«Τρίβαμε τις χορδές της κιθάρας με το καλώδιο ενός μικροφώνου για να μιμηθούμε τον ήχο του βιολιού», ανέφερε χαρακτηριστικά. Αυτή η ηχητική αρχιτεκτονική, χτισμένη πάνω σε υλικά της υπομονής, είναι που χάρισε στους Kasabian τη δική του περίφημη εκδοχή του ήχου «wall of sound», μία υπογραφή που παραμένει ανεξίτηλη μέχρι σήμερα.
Η συζήτηση πέρασε γρήγορα στο σήμερα και στο νέο single των Kasabian με τίτλο «Great Pretender», προπομπό του ένατου άλμπουμ τους, με τίτλο «Act III», που κυκλοφορεί στις 17 Ιουλίου. Ο Serge Pizzorno εξομολογήθηκε ότι το τραγούδι αντλεί έμπνευση από μία στιγμή έντονης εσωτερικής κρίσης, την οποία βίωσε στις πιο ένδοξες συνθήκες που μπορεί να φανταστεί ένας μουσικός.
Όλα ξεκίνησαν όταν βρέθηκε στα εμβληματικά Abbey Road Studios του Λονδίνου, για να γράψει τη μουσική επένδυση μιας χολιγουντιανής ταινίας. Εκεί, στο θρυλικό Studio Two, ο Serge Pizzorno ένιωσε το βάρος της ιστορίας να τον πλακώνει, καθώς συνειδητοποίησε το χάσμα ανάμεσα στην εμπειρική του γνώση και την ακαδημαϊκή μουσική παιδεία.
«Έχω ένα πτυχίο GCSE στη μουσική και δεν μπορώ καν να τη διαβάσω», σχολίασε αυτοσαρκαζόμενος.
Η εικόνα ενός rock star που προσπαθεί να καθοδηγήσει τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου, ενώ εκείνοι τον κοιτούν περιμένοντας οδηγίες σε παρτιτούρες, είναι σχεδόν κινηματογραφική.
«Βρισκόμουν στο Studio Two –εκεί όπου ηχογραφούσαν οι Beatles– και η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου με κοίταζε επίμονα περιμένοντας κατεύθυνση. Απλώς σκέφτηκα: “Τι κάνω εγώ εδώ;”», περιέγραψε ο Serge Pizzorno με μία δόση δέους και ειλικρίνειας.
Το «Great Pretender» εξερευνά ακριβώς αυτό το πανανθρώπινο συναίσθημα του να προσποιείσαι ότι ξέρεις τι κάνεις, ενώ στην πραγματικότητα αυτοσχεδιάζεις σε κάθε σου βήμα. Ακόμα και όταν πατάς στις πιο διάσημες σκηνές του κόσμου, η αίσθηση ότι είσαι ένας «εισβολέας» μπορεί να είναι καταλυτική.
Η συνέντευξη έκλεισε με μία ακόμα σουρεαλιστική ιστορία από το παρελθόν, που αφορούσε το εναρκτήριο δείγμα του τραγουδιού «Empire». Η φωνή που ακούγεται στην αρχή δεν είναι κάποιο προσεκτικά επιλεγμένο sample, αλλά το αποτέλεσμα μιας τυχαίας τηλεφωνικής κλήσης.
Ένας μπερδεμένος οδηγός ταξί κάλεσε στο κινητό τηλέφωνο της μπάντας, καθώς δεν μπορούσε να τους εντοπίσει για να τους παραλάβει. «Μας πήρε τηλέφωνο γιατί δεν μας έβρισκε. Δεν καταλαβαίναμε λέξη από αυτά που έλεγε, οπότε απλώς σκεφτήκαμε: “Αυτό είναι φανταστικό” και το βάλαμε στην αρχή του τραγουδιού», αποκάλυψε ο Serge Pizzorno.
Αυτή η ικανότητα να αναγνωρίζεις το «χρυσάφι» μέσα στο καθημερινό χάος είναι που διατηρεί τους Kasabian σχετικούς μετά από δύο δεκαετίες. Είτε πρόκειται για ένα μικρόφωνο των 50 λεπτών, είτε για έναν χαμένο ταξιτζή, η μουσική τους παραμένει μία ζωντανή απόδειξη ότι η αυθεντικότητα δεν αγοράζεται με υψηλά budget.
Σε μία βιομηχανία που συχνά πνίγεται στην υπερβολική επεξεργασία και την πλαστική τελειότητα, οι ιστορίες του Serge Pizzorno λειτουργούν ως μία υπενθύμιση. Η μεγάλη μουσική δεν χρειάζεται πάντα την έγκριση των ειδικών ή τον ακριβότερο εξοπλισμό, αλλά το θράσος να μετατρέπεις το τυχαίο σε αναγκαίο.
