Η Alicia Keys μιλά για το αδιαπέραστο δίκτυο που ελέγχει τη μουσική σκηνή, την αποκαρδιωτική υποεκπροσώπηση των γυναικών στην παραγωγή και την ανάγκη των καλλιτεχνών να γίνουν κάτοχοι των δημιουργιών τους.
Η Alicia Keys δεν είναι μία τυχαία παρουσία στον κόσμο της μουσικής. Με μία καριέρα που μετρά δεκαετίες και 17 βραβεία Grammy στο ενεργητικό της, η φωνή της φέρει το βάρος της εμπειρίας και της βαθιάς γνώσης των μηχανισμών που κινούν τα νήματα πίσω από τη λάμψη της σκηνής.
Σε μία νέα, αποκαλυπτική συνέντευξή της στην εφημερίδα The Times του Λονδίνου, η καλλιτέχνιδα επέλεξε να μιλήσει έξω από τα δόντια για τις παθογένειες ενός κλάδου που, παρά τη δημόσια εικόνα συμπερίληψης, παραμένει σε μεγάλο βαθμό ερμητικά κλειστός για τις γυναίκες.
Η Alicia Keys περιέγραψε τη μουσική βιομηχανία ως ένα «δίκτυο παλαιών φίλων», μία κλειστή δομή όπου οι αποφάσεις παίρνονται από άνδρες για άνδρες, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τη γυναικεία παρουσία σε κομβικούς ρόλους. Η κριτική της εστιάστηκε ιδιαίτερα στους τομείς της παραγωγής και της ηχοληψίας, εκεί όπου η ανισότητα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.
«Ο κόσμος της μουσικής μετατρέπεται σε ένα κλειστό δίκτυο ανδρών και σε όλες τις απίστευτες γυναίκες που εργάζονται ως ηχολήπτριες και παραγωγοί δεν δίνεται μία ανοιχτή πόρτα», ανέφερε η Keys. Η ίδια παρέθεσε ένα στατιστικό στοιχείο που προκαλεί σοκ: οι γυναίκες αποτελούν μόλις το 2% του συνολικού εργατικού δυναμικού στον τομέα της παραγωγής και της τεχνικής επεξεργασίας ήχου.
Για μία γυναίκα που η ίδια υπογράφει την παραγωγή των τραγουδιών της, αυτή η πραγματικότητα είναι δυσβάσταχτη. «Είμαι παραγωγός και είμαστε εδώ, κάνουμε εξαιρετική δουλειά, τα πάμε περίφημα, οπότε είναι σοκαριστικό το γεγονός ότι ο αριθμός αυτός είναι τόσο μικρός», εξήγησε, τονίζοντας ότι η οργή της δεν έμεινε σε θεωρητικό επίπεδο. «Αντί απλώς να είμαι εκνευρισμένη με αυτό, ένιωσα ότι ήταν καιρός να δημιουργήσω ευκαιρίες», συμπλήρωσε.
Η Alicia Keys αναφέρθηκε επίσης στον τρόπο με τον οποίο η προσωπική της ανάγκη για ενδυνάμωση αποτυπώθηκε στο στιχουργικό περιεχόμενο των έργων της. Παρόλο που πολλά από τα τραγούδια της θεωρούνται σήμερα ύμνοι του φεμινισμού, η ίδια αποκάλυψε ότι η πρόθεσή της δεν ήταν πάντοτε η δημιουργία ενός πολιτικού μανιφέστου.
«Δεν στόχευα να βγάλω τραγούδια με φεμινιστικά μηνύματα. Τα περισσότερα από αυτά γράφτηκαν επειδή δεν ένιωθα τόσο δυνατή, οπότε έπρεπε να δώσω στον εαυτό μου μερικά ενθαρρυντικά λόγια για να συνεχίσω, αλλά αυτό αποτελεί έναν συνεκτικό δεσμό σε όλη τη δουλειά μου», παραδέχθηκε, προσφέροντας μία πιο ανθρώπινη και ευάλωτη πτυχή της δημιουργικής της διαδικασίας.
Πέρα από το καλλιτεχνικό σκέλος, η Alicia Keys στάθηκε ιδιαίτερα στις συμβουλές που θα έδινε στους νέους καλλιτέχνες που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον. Η κύρια προτροπή της είναι η απόλυτη κυριαρχία πάνω στο ίδιο τους το έργο. «Θα τους έλεγα να σκεφτούν πώς θα γίνουν οι κάτοχοι των δικών τους δημιουργιών», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η ίδια υπογράμμισε ότι το να μάθει κανείς να υπερασπίζεται τον εαυτό του είναι το κλειδί για την ευημερία στην επιχειρηματική πλευρά της μουσικής βιομηχανίας. Πρόκειται για έναν τομέα που, όπως είπε, είναι εξαιρετικά δύσκολος στην πλοήγηση, ειδικά όταν οι νέοι καλλιτέχνες έρχονται αντιμέτωποι με έμπειρα στελέχη και νομικούς συμβούλους.
«Κανείς δεν σου λέει αυτά τα πράγματα», τόνισε η Keys με ειλικρίνεια. «Έχεις να κάνεις με όλα αυτά τα στελέχη και τους δικηγόρους που λατρεύουν να παίρνουν τα ποσοστά τους και να σε υπερχρεώνουν, αλλά ποτέ δεν λένε: “Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι είσαι εδώ για να μείνεις;”».
Η Alicia Keys θίγει μία θεμελιώδη αλήθεια για τον τρόπο με τον οποίο η βιομηχανία αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες: συχνά τους βλέπει ως αναλώσιμα προϊόντα με ημερομηνία λήξης, εστιάζοντας στο άμεσο κέρδος και όχι στη μακροπρόθεσμη εξέλιξη και αυτονομία τους. Η δική της πορεία, ωστόσο, δείχνει ότι η γνώση των οικονομικών και νομικών παραμέτρων είναι εξίσου σημαντική με το μουσικό ταλέντο.
Η παρέμβασή της αυτή έρχεται σε μία εποχή που η συζήτηση για την ισότητα και τη διαφάνεια στη μουσική βιομηχανία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η Alicia Keys, μέσα από το προσωπικό της παράδειγμα και την ενεργή δράση της, προσπαθεί να ανοίξει εκείνες τις πόρτες που παραμένουν κλειδωμένες για τη συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών δημιουργών.
Η επιμονή της στην ιδιοκτησία των πνευματικών δικαιωμάτων και ο έλεγχος της παραγωγής δεν είναι απλώς επιχειρηματικές στρατηγικές, αλλά πράξεις αντίστασης απέναντι σε ένα σύστημα που έχει μάθει να ευδοκιμεί μέσα από την εκμετάλλευση της καλλιτεχνικής άγνοιας. Για την Alicia Keys, η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο χειροκρότημα του κοινού, αλλά στην ικανότητα του δημιουργού να ορίζει τη μοίρα του έργου του.
Το μήνυμά της είναι σαφές: η αλλαγή δεν θα έρθει από αυτούς που επωφελούνται από το υπάρχον καθεστώς, αλλά από εκείνες τις φωνές που θα διεκδικήσουν τη θέση τους στο τραπέζι των αποφάσεων, μετατρέποντας την απογοήτευση σε δημιουργική δράση και θεσμικές ευκαιρίες.
