Η RAYE μιλά ανοιχτά για τις επιθέσεις που δέχεται εξαιτίας των συγκρίσεων με την Amy Winehouse, συνδέοντας τη δική της εμπειρία με τη βίαιη μεταχείριση που υπέστη η αείμνηστη τραγουδίστρια από τα media και το κοινό.
Η επιτυχία συχνά μοιάζει με μεγεθυντικό φακό. Όσο περισσότερο μεγαλώνει ένας καλλιτέχνης, τόσο πιο αδυσώπητα φωτίζονται οι αδυναμίες, οι ανασφάλειες και οι πληγές του. Για τη RAYE, τα τελευταία δύο χρόνια λειτούργησαν ακριβώς έτσι. Από δημιουργός που πάλευε αθόρυβα στο παρασκήνιο της βρετανικής μουσικής βιομηχανίας, μετατράπηκε σε μία από τις πιο συζητημένες παρουσίες της σύγχρονης soul και R&B.
Μαζί με την αναγνώριση, ήρθε και μία πολύ συγκεκριμένη μορφή επιθετικότητας. Οι συνεχείς συγκρίσεις με την Amy Winehouse.
Η Βρετανίδα τραγουδίστρια αποφάσισε πλέον να μιλήσει ανοιχτά για το θέμα μέσα από τη συνέντευξή της στο Billboard, εξηγώντας γιατί αισθάνθηκε την ανάγκη να συμπεριλάβει στο τραγούδι «I Will Overcome» μία άμεση αναφορά στην αείμνηστη ερμηνεύτρια του «Back to Black».
Το συγκεκριμένο τραγούδι ανοίγει το άλμπουμ «This Music May Contain Hope.», το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο και αποτελεί ίσως την πιο προσωπική και συναισθηματικά εκτεθειμένη δουλειά της μέχρι σήμερα.
Στους στίχους του τραγουδιού, η RAYE περιγράφει με ωμή ειλικρίνεια τον τρόπο με τον οποίο μέρος του κοινού χρησιμοποιεί την Amy Winehouse σαν όπλο εναντίον της.
«Κάποιοι λένε πως τους θυμίζω την Amy / Κάποιοι φτύνουν μέσα από τα πληκτρολόγιά τους ότι ποτέ δεν θα αξίζω αρκετά / Και το κακό μέσα στις προσβολές, τα βέλη από τη γλώσσα σας / Είναι οι ίδιοι διάβολοι με αυτούς που βασάνισαν κι εκείνη».
Η ίδια εξήγησε πως αυτό που τη σοκάρει περισσότερο δεν είναι η κριτική καθαυτή, αλλά η ειρωνεία πίσω από αυτή.
«Μου φαίνεται τόσο αστείο, με έναν σκοτεινά αστείο τρόπο, ότι κάποιος μπορεί να επιτίθεται εναντίον μου με τον πιο κακό και φρικτό τρόπο, “υπερασπιζόμενος” την Amy», είπε.
Η RAYE συνέχισε συνδέοντας άμεσα τη δική της εμπειρία με τη δημόσια διαπόμπευση που υπέστη η Amy Winehouse κατά τη διάρκεια της ζωής της.
«Αυτό που μου λέτε είναι μία μικρογραφία όσων πέρασε η Amy. Η Amy πέρασε μέσα από διαρκή εξευτελισμό και αφανισμό μέσω των λέξεων. Από τον Τύπο, από το κοινό, από τους πάντες», ανέφερε.
Τα λόγια της αγγίζουν μία αρκετά άβολη αλήθεια γύρω από τη σύγχρονη μουσική κουλτούρα και τον τρόπο με τον οποίο το κοινό συχνά εξιδανικεύει καλλιτέχνες μόνο αφού πρώτα τους έχει εξαντλήσει δημόσια.
Η Amy Winehouse, που έφυγε από τη ζωή το 2011 εξαιτίας τυχαίας δηλητηρίασης από αλκοόλ, υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της βίαιης συλλογικής συμπεριφοράς. Η προσωπική της κατάρρευση μετατράπηκε επί χρόνια σε δημόσιο θέαμα.
Η RAYE φαίνεται να αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα αυτή την ιστορική επανάληψη. Ίσως γι’ αυτό οι αναφορές της δεν μοιάζουν με απλή συναισθηματική αντίδραση απέναντι σε κάποια σκληρά σχόλια στα social media. Υπάρχει μία βαθύτερη επίγνωση για το πώς λειτουργεί η βιομηχανία της διασημότητας πάνω στις γυναίκες καλλιτέχνιδες που κουβαλούν έντονη συναισθηματική έκθεση μέσα στη μουσική τους.
«Είναι άλλο πράγμα να μη σου αρέσω, αυτό είναι εντάξει», είπε.
«Απλώς υπάρχει ειρωνεία όταν κάποιος γίνεται τόσο φρικτός, τόσο σκοτεινός, τόσο κακόβουλος. Είναι το ίδιο κακό. Ήθελα απλώς να το πω αυτό γιατί λαμβάνω επίσης πολλά όμορφα, γλυκά και ευγενικά πράγματα. Δυστυχώς, τα αρνητικά είναι πιο δυνατά», πρόσθεσε.
Το «This Music May Contain Hope.» έφτασε μέχρι το No. 11 του Billboard 200 και παράλληλα κατέκτησε το No. 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο, σηματοδοτώντας το πρώτο άλμπουμ της RAYE που ανεβαίνει στην κορυφή των charts.
Η επιτυχία αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς τη δύσκολη διαδρομή που προηγήθηκε. Μετά τη ρήξη της με την Polydor Records το 2021, η τραγουδίστρια χρειάστηκε ουσιαστικά να ξαναχτίσει ολόκληρη την καριέρα της από την αρχή ως ανεξάρτητη καλλιτέχνιδα.
Εκείνη η περίοδος υπήρξε εξαντλητική. Η ίδια είχε μιλήσει επανειλημμένα για τη δημιουργική ασφυξία που ένιωθε μέσα στο προηγούμενο συμβόλαιό της, περιγράφοντας μία βιομηχανία που για χρόνια δεν της επέτρεπε να κυκλοφορήσει ολοκληρωμένο άλμπουμ.
Η σημερινή επιτυχία της μοιάζει σχεδόν με προσωπική δικαίωση απέναντι σε εκείνη τη μακρά περίοδο αμφισβήτησης.
Στη συνέντευξή της στο Billboard, η RAYE αναφέρθηκε επίσης στις εμπειρίες της γύρω από την ψυχική υγεία, τη σεξουαλική κακοποίηση και την προσπάθειά της να ξαναβρεί φως στη ζωή της.
Το στοιχείο αυτό διαπερνά ολόκληρο το «This Music May Contain Hope.». Πρόκειται για έναν δίσκο που λειτουργεί σχεδόν σαν ημερολόγιο επιβίωσης. Οι στίχοι του κινούνται ανάμεσα στην αυτοκαταστροφή, την ενοχή, τη μοναξιά και την επίμονη ανάγκη για συναισθηματική λύτρωση.
Μέσα σε αυτή τη θεματική, η αναζήτηση της αγάπης κατέχει επίσης κεντρικό ρόλο. Η ίδια είχε ήδη εκφράσει αυτή την επιθυμία στο τραγούδι «Where Is My Husband!». Ωστόσο, ακόμη και όταν μιλά για τον έρωτα, η RAYE διατηρεί μία σχεδόν αυτοσαρκαστική ειλικρίνεια.
«Έχουν περάσει πραγματικά τόσα πολλά χρόνια που πλέον μου φαίνεται ξένο», είπε αναφερόμενη στις σχέσεις.
«Κάποιες φορές νιώθω πολύ σίγουρη, γεμάτη αυτοπεποίθηση και χαρούμενη με τη ζωή μου, και μετά κάποιες άλλες μέρες βλέπω μία ρομαντική κομεντί και λέω “Πού; Πού;”. Αλλά δεν είναι σοβαρό. Δεν κλαίω κάθε βράδυ μέχρι να κοιμηθώ — μόνο μερικά βράδια», ανέφερε.
Η συγκεκριμένη φράση αποτυπώνει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη γοητεία της RAYE ως δημιουργού. Υπάρχει πάντοτε μία ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη θλίψη, στην αυτοπεποίθηση και την εύθραυστη πλευρά της.
Και ίσως γι’ αυτό οι συγκρίσεις με την Amy Winehouse εμφανίζονται τόσο συχνά. Όχι επειδή οι δύο καλλιτέχνιδες μοιάζουν μουσικά με απόλυτο τρόπο, αλλά επειδή μοιράζονται μία κοινή συναισθηματική αμεσότητα. Την αίσθηση ότι κάθε στίχος κουβαλά πραγματικό βάρος ζωής.
Η διαφορά είναι πως η RAYE δείχνει αποφασισμένη να μιλήσει ανοιχτά για τους μηχανισμούς που συνθλίβουν καλλιτέχνες σαν την Amy Winehouse πριν αυτοί επαναληφθούν ολοκληρωτικά πάνω στη δική της γενιά.
Σε μία εποχή όπου η δημόσια σκληρότητα συχνά μεταμφιέζεται σε «ειλικρινή άποψη» ή διαδικτυακή κριτική, η τοποθέτησή της μοιάζει περισσότερο με προειδοποίηση παρά με παράπονο. Και ταυτόχρονα, με μία σπάνια υπενθύμιση ότι οι λέξεις που εκτοξεύονται πίσω από μία οθόνη αφήνουν πολύ πιο βαθιά σημάδια απ’ όσο συνήθως θέλουμε να παραδεχθούμε.
