Η Lily Allen επιστρέφει έπειτα από επτά χρόνια με το «West End Girl», ένα άλμπουμ που παρακολουθεί έναν γάμο να περνά από την άνεση και την επιτυχία στην αμφιβολία, την ταπείνωση και τον χωρισμό. Με αφετηρία όσα έζησε την περίοδο της σχέσης της με τον David Harbour, η Βρετανίδα τραγουδίστρια καταγράφει χωρίς περιστροφές την πρόταση για ανοιχτό γάμο, την υποψία της απιστίας και τη δύσκολη προσπάθεια να θυμηθεί ποια ήταν πριν καταρρεύσουν όλα.
Η Lily Allen παίρνει την πιο επώδυνη περίοδο του γάμου της και τη μετατρέπει σε ένα άλμπουμ γεμάτο θυμό, ντροπή, ζήλια και μαύρο χιούμορ. Το «West End Girl», η πρώτη της κυκλοφορία μετά το «No Shame» του 2018, αφηγείται τη διάλυση μιας σχέσης μέσα από μικρές, συγκεκριμένες σκηνές που γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές.
Ο γάμος της Allen με τον πρωταγωνιστή του «Stranger Things», David Harbour, και ο μεταγενέστερος χωρισμός τους αποτελούν αναπόφευκτο πλαίσιο για όσα ακούγονται στον δίσκο. Η ίδια χρησιμοποιεί προσωπικές εμπειρίες, χαρακτήρες και δραματικές επεμβάσεις για να στήσει μια ενιαία ιστορία, με μια γυναίκα που ξεκινά ευτυχισμένη και καταλήγει να ψάχνει απαντήσεις μέσα στα συντρίμμια.
Αυτή η προσέγγιση ταιριάζει απόλυτα στη φωνή της. Από τότε που εμφανίστηκε στη βρετανική indie blog σκηνή πριν από περίπου δύο δεκαετίες, το βασικό της όπλο είναι μια αέρινη σοπράνο φωνή που μπορεί να μεταφέρει περιφρόνηση με έναν αναστεναγμό ή να κάνει τον ακροατή να ακούσει σχεδόν το γύρισμα των ματιών της.
Η Allen άλλαξε αρκετές φορές μουσική κατεύθυνση χωρίς να χάσει αυτό το χαρακτηριστικό ύφος. Παράλληλα, αντιμετώπισε την πίεση των βρετανικών ταμπλόιντ, προβλήματα με δισκογραφικές εταιρείες, δημόσιες κόντρες με άλλους καλλιτέχνες και μια προσωπική ζωή που συχνά συζητήθηκε περισσότερο από τα τραγούδια της.
Στο «West End Girl», όλες αυτές οι εμπειρίες συναντιούνται. Η τραγουδίστρια γνωρίζει πλέον πώς λειτουργεί η δημόσια έκθεση, όμως αυτή τη φορά επιλέγει να μιλήσει πρώτη και να οργανώσει η ίδια την ιστορία της.
Το ομώνυμο τραγούδι ανοίγει τον δίσκο σαν την πρώτη σκηνή μιας ταινίας τρόμου που αρχικά μοιάζει ήρεμη. Πάνω σε μια πλούσια sophistipop παραγωγή, η Allen απολαμβάνει την προοπτική μιας άνετης οικογενειακής ζωής, με ακριβό σπίτι και την αίσθηση ότι το μέλλον έχει μπει σε τάξη.
Η ηρεμία κρατά λίγο. Ο σύντροφός της αρχίζει να υπονομεύει την αυτοπεποίθησή της, αμφισβητεί το ταλέντο της στην υποκριτική και ρίχνει μια είδηση που δεν ακούγεται καθαρά στο τραγούδι, όμως η επίδρασή της είναι άμεση. Τα έγχορδα γίνονται σταδιακά πιο έντονα, ακολουθώντας τη σύγχυση και το άγχος της. Η πολυτέλεια της αρχής παύει να λειτουργεί σαν καταφύγιο και μετατρέπεται σε σκηνικό μιας σχέσης όπου η ισορροπία έχει ήδη χαθεί.
Το επόμενο τραγούδι, «Ruminating», αποκαλύπτει τι ζήτησε ο σύντροφός της: να ανοίξουν τον γάμο τους. Η φωνή της Allen παραμορφώνεται πάνω σε έναν νευρικό two-step ρυθμό, καθώς το μυαλό της γεμίζει εικόνες από όσα μπορεί να κάνει εκείνος με άλλες γυναίκες. Η παραγωγή μεταφέρει με ακρίβεια την εμμονική σκέψη. Το κεφάλι της θυμίζει κλαμπ που δεν κλείνει ποτέ, με το άγχος, τις υποψίες και τις ερωτήσεις της να παίζουν ξανά και ξανά.
Ο δίσκος κερδίζει πολλά από την άνεση της Allen να περνά από διαφορετικά είδη. Κάθε αλλαγή στον ήχο ακολουθεί ένα διαφορετικό στάδιο του πένθους για τη σχέση: σύγχυση, ζήλια, ταπείνωση, θυμό και τελικά μια δύσκολη μορφή αποδοχής.
Στο «4chan Stan» περιγράφει με σκληρό χιούμορ την κρίση μέσης ηλικίας του συντρόφου της. Η ανάλαφρη synth-pop παραγωγή θυμίζει μουσική με την οποία θα μπορούσε να έχει μεγαλώσει κάποιος που πλησιάζει πλέον την τρίτη ηλικία. Η απαλή επιφάνεια κάνει τις επιθέσεις των στίχων πιο κοφτερές. «Αγαπάς όλη αυτή τη δύναμη / Μα ούτε καν όμορφος είσαι», τραγουδά, χτυπώντας ταυτόχρονα τον εγωισμό και την ανάγκη του να ελέγχει την κατάσταση.
Στο «Tennis», η λαμπερή παραγωγή που παραπέμπει στο Wall of Sound διακόπτεται από μία απλή ερώτηση: «Και ποια είναι η Madeline;». Όσο προχωρά το τραγούδι, το όνομα αποκτά μεγαλύτερη σημασία και γίνεται κεντρικό στοιχείο στην ιστορία της διάλυσης του γάμου.
Στο τέλος, η ερώτηση μετατρέπεται σε ρεφρέν γεμάτο «ντα-ντα-ντα». Η Madeline έχει εγκατασταθεί πλέον στο μυαλό της Allen και καμία μελωδία δεν μπορεί να την απομακρύνει. Το εύρημα πετυχαίνει επειδή αποδίδει μια πολύ γνώριμη εμπειρία: τη στιγμή που μια μικρή λεπτομέρεια αποκτά τεράστιες διαστάσεις. Ένα όνομα, ένα μήνυμα ή μια αλλαγή στη συμπεριφορά αρκούν για να ξαναγραφτεί ολόκληρη η πρόσφατη ιστορία μιας σχέσης.
Στο «Beg for Me», η Allen μιλά για τον πόνο που νιώθει επειδή έχασε την εύνοια του ανθρώπου με τον οποίο είχε χτίσει τη ζωή της. Η θλίψη μπαίνει στο κέντρο, ενώ πίσω της ακούγεται μια αργή εκδοχή του «Never Leave You (Uh Oooh, Uh Oooh)» της Lumidee. Η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδιού έχει ιδιαίτερο βάρος. Μια μελωδία που κάποτε συνδέθηκε με την απόλυτη αφοσίωση ακούγεται εδώ σαν χαλασμένη ανάμνηση, καθώς η σχέση έχει πάψει να προσφέρει ασφάλεια.
Η Allen αποφεύγει την εικόνα του αλάνθαστου θύματος. Μέσα στα τραγούδια της εμφανίζεται πληγωμένη, εξαρτημένη από την επιβεβαίωση και συχνά παγιδευμένη στην ανάγκη να καταλάβει γιατί ο άλλος απομακρύνθηκε. Αυτή η έκθεση δίνει στον δίσκο τη δύναμή του. Η ίδια κάνει έναν σκληρό απολογισμό των πληγών που συγκέντρωσε όσο ο γάμος της κατέρρεε, χωρίς να στρογγυλεύει τις πιο άβολες αντιδράσεις της.
Η ταχύτητα με την οποία γράφτηκε το άλμπουμ εξηγεί ένα μέρος αυτής της αμεσότητας. Σε συνέντευξή της στους «Times» του Λονδίνου, η Allen είπε ότι έγραψε το «West End Girl» μέσα σε δέκα ημέρες, αφού πίεσε τον εαυτό της να βγει από μια περίοδο κατάθλιψης και να επιστρέψει στο στούντιο.
«Πίστευα ότι δεν μου είχαν απομείνει καλά τραγούδια», είπε. «Οι στίχοι μου ήταν πραγματικά κακοί και έπρεπε να συμβεί κάτι στη ζωή μου, να τιναχτούν όλα στον αέρα, για να μπορέσω να πω: “Να τη, εμφανίστηκε”».
Αυτό το «να τη» αφορά την παλιά Lily Allen, εκείνη που μπορούσε να μετατρέψει μια άβολη συζήτηση σε αιχμηρό pop τραγούδι. Η επιστροφή της δεν βασίζεται σε νοσταλγία, καθώς η ηλικία, η μητρότητα και η εμπειρία έχουν αλλάξει το σημείο από το οποίο κοιτάζει τις σχέσεις.
Το «West End Girl» διαδέχεται το «No Shame», το οποίο είχε βρεθεί στην τελική λίστα του Mercury Prize. Εκείνος ο δίσκος είχε ήδη δείξει μια περισσότερο εξομολογητική Allen, όμως η νέα κυκλοφορία διαθέτει σαφέστερη αφηγηματική γραμμή και πολύ μεγαλύτερη ένταση.
Από τραγούδι σε τραγούδι, η ιστορία προχωρά σχεδόν χρονολογικά. Η αρχική συζυγική ασφάλεια δίνει τη θέση της στην καχυποψία, η καχυποψία στην αναζήτηση αποδείξεων και η αναζήτηση σε μια αργή απομάκρυνση από τον άνθρωπο που κάποτε βρισκόταν στο κέντρο της ζωής της. Η μουσική ποικιλία λειτουργεί σαν συναισθηματικός χάρτης. Η sophistipop, η synth-pop, οι ρυθμοί που παραπέμπουν στη βρετανική club σκηνή και οι πιο δραματικές ενορχηστρώσεις ακολουθούν τις μεταπτώσεις της χωρίς να κάνουν τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος με το ζόρι.
Η Allen διατηρεί παράλληλα το χιούμορ που είχε από τα πρώτα της χρόνια. Οι ατάκες της συχνά προκαλούν γέλιο πριν γίνει αντιληπτό πόσο πληγωμένη είναι η γυναίκα που τις λέει. Αυτή η αντίφαση υπήρξε πάντα βασικό μέρος της γραφής της. Τα φωτεινά ρεφρέν, οι γλυκές μελωδίες και η ανάλαφρη ερμηνεία της μπορούν να κουβαλήσουν προσβολές, απειλές και περιγραφές προσωπικής διάλυσης χωρίς να αλλάξουν δραματικά τόνο.
Στο τελευταίο τραγούδι, το «Fruityloop», η εξάντληση έχει αντικαταστήσει μεγάλο μέρος του θυμού. Η παραγωγή είναι απαλή και η Allen στηρίζει το κλείσιμο σε μία φράση: «Το πρόβλημα δεν είμαι εγώ, είσαι εσύ». Ο στίχος συνδέεται άμεσα με το άλμπουμ «It’s Not Me, It’s You» του 2009, τον δίσκο που εδραίωσε τη θέση της στη βρετανική pop. Η αναφορά λειτουργεί σαν υπενθύμιση μιας προηγούμενης εκδοχής της, όταν η αυτοπεποίθηση και η ειρωνεία της έμοιαζαν αυτονόητες.
Εδώ η ίδια φράση ακούγεται κουρασμένη, όμως παραμένει αποφασιστική. Έπειτα από έναν ολόκληρο δίσκο στον οποίο αμφισβητεί την αξία, την κρίση και την ελκυστικότητά της, αρχίζει να μεταφέρει την ευθύνη προς τη σωστή κατεύθυνση.
Το «West End Girl» καταγράφει έναν γάμο την ώρα που διαλύεται και μια γυναίκα που προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της πριν προλάβει να καταλαγιάσει το σοκ. Η Lily Allen δεν περιμένει να αποκτήσει ασφαλή απόσταση από τα γεγονότα και αυτή η βιασύνη αφήνει στα τραγούδια όλη την αμηχανία, την οργή και την αστάθεια της περιόδου.
Η προσωπική έκθεση θα τραβήξει αναπόφευκτα περισσότερη προσοχή από ορισμένες μουσικές επιλογές. Ο David Harbour, η Madeline και οι λεπτομέρειες της σχέσης προσφέρουν εύκολο υλικό για τίτλους, όμως η ουσία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η Allen ξαναβρίσκει τη φωνή της μέσα από όσα την πλήγωσαν.
Η πιο αισιόδοξη στιγμή έρχεται όταν θυμάται ποια μπορεί να γίνει χωρίς αυτόν τον γάμο. Το τέλος δεν δείχνει μια γυναίκα που έχει θεραπευτεί πλήρως, αλλά μια γυναίκα που αρχίζει ξανά να αναγνωρίζει τον εαυτό της.
