Ο Peter Gabriel μοιράζεται το «Face The Wall», το δέκατο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο του «o/i» και πραγματεύεται τη γήρανση, την ασθένεια και την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε τον θάνατο χωρίς να τον απομακρύνουμε από τη ζωή.
Ο Peter Gabriel δεν προσπαθεί να κάνει τον θάνατο πιο εύκολο στο νέο του τραγούδι. Στο «Face The Wall», το πιο πρόσφατο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ «o/i», τον κοιτάζει ευθέως, ξεκινώντας από τη γήρανση και την ασθένεια και φτάνοντας σε εκείνη τη στιγμή όπου κανείς δεν μπορεί πλέον να αποφύγει το αναπόφευκτο.
Το τραγούδι γράφτηκε και παράχθηκε από τον ίδιο τον Gabriel και κυκλοφορεί αρχικά με την «Dark-Side Mix», την οποία ανέλαβε ο παραγωγός Tchad Blake. Όπως και οι προηγούμενες κυκλοφορίες του «o/i», αλλά και εκείνες που είχαν προηγηθεί για το «i/o» του 2023, το τραγούδι αποκτά δύο διαφορετικές μίξεις, την «Bright-Side Mix» και τη «Dark-Side Mix».
Και αυτή τη φορά, η πιο σκοτεινή εκδοχή είναι εκείνη που παρουσιάζεται πρώτη. Η επιλογή μοιάζει ταιριαστή με ένα τραγούδι που καταπιάνεται από την αρχή με την ιδέα του τέλους.
«Οι στίχοι αφορούν εν μέρει τη διαδικασία της γήρανσης και την αντιμετώπιση της ασθένειας, αλλά και το να κοιτάζεις τον θάνατο κατάματα — κάτι που πιστεύω ότι δεν κάνουμε όσο θα έπρεπε», εξηγεί ο Gabriel. «Γνωρίζω ότι έχω αναφερθεί ξανά σε αυτό, αλλά οι πολιτισμοί που φαίνεται να εντάσσουν τον θάνατο ως φυσιολογικό κομμάτι της ζωής μοιάζουν πιο εξοικειωμένοι μαζί του και ζουν τη ζωή στο έπακρο».
Αυτή η σκέψη αποτέλεσε, όπως λέει, το σημείο εκκίνησης του τραγουδιού. Δεν ξεκίνησε από κάποια αφηρημένη ιδέα γύρω από τον θάνατο, αλλά από την παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο διαφορετικοί πολιτισμοί μαθαίνουν να τον αντιμετωπίζουν και να τον εντάσσουν στην καθημερινότητα.
Καθώς το τραγούδι προχωρά, η ένταση αυξάνεται και οι συνθήκες γίνονται όλο και πιο βαριές. Παρ’ όλα αυτά, ο Gabriel αφήνει στο τέλος έναν μικρό χώρο για κάτι διαφορετικό.
«Η μουσική αποτελεί μία διαδικασία κάθαρσης για πολλούς από εμάς και, όταν τραγουδάω στο τέλος τη φράση “I see you coming through”, πρόκειται για μία στιγμή κάθαρσης», λέει. «Πιστεύω ότι είναι ένας σημαντικός στίχος· οι συνθήκες γίνονται χειρότερες και πιο έντονες καθώς εξελίσσεται το τραγούδι, αλλά ο συγκεκριμένος στίχος υποδηλώνει ότι υπάρχει λόγος για ελπίδα».
Ο Gabriel δεν θεωρεί δεδομένο ότι μία ιδέα τόσο βαριά θα μπορέσει να μεταφερθεί αυτούσια στον ακροατή. «Όταν βρίσκεσαι στο στούντιο, δεν ξέρεις ποτέ με βεβαιότητα αν το τραγούδι θα αποτελέσει ένα όχημα ικανό να συμπαρασύρει και να συγκινήσει τον κόσμο», παραδέχεται. «Ξέρω όμως ότι αυτό το κομμάτι θα μιλήσει στην ψυχή κάποιων ανθρώπων».
Η μουσική του «Face The Wall» στηρίζεται και σε αρκετούς από τους σταθερούς συνεργάτες του Gabriel. Ο Tom Cawley παίζει πιάνο, ο Tony Levin μπάσο, ενώ συμμετέχει και η New Blood Orchestra, με τις ενορχηστρώσεις να έχει αναλάβει ο John Metcalfe.
Η εικόνα που συνοδεύει το τραγούδι οδηγεί την ίδια συζήτηση προς μία εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Στο εξώφυλλο βρίσκεται το «The Nest» του Tadashi Kawamata, έργο που δημιουργήθηκε για το μουσείο Amos Rex στο Ελσίνκι και φωτογραφήθηκε από τον Mika Huisman.
Το έργο δείχνει μία τεράστια, ακατάστατη μάζα από ξύλινες καρέκλες να ξεχύνεται από ένα κτίριο και να κατεβαίνει προς ένα ασυνήθιστα τοποθετημένο κλιμακοστάσιο. Ο Gabriel είδε τη φωτογραφία και αναγνώρισε αμέσως μία σύνδεση με το τραγούδι.
«Όταν είδα το “The Nest” στο Amos Rex, το λάτρεψα. Για μένα, ο τοίχος είναι εκεί — μεγάλος, συμπαγής, ξέρετε, κάπως σαν τον θάνατο», λέει. «Αυτές οι ακατάστατες, ανθρώπινες καρέκλες πέφτουν πάνω στον τοίχο και, κατά κάποιον τρόπο, ξεχύνονται από την κορυφή του. Είναι κάτι αστείο, αλλά ταυτόχρονα γεμάτο ελπίδα και κόντρα σε κάθε πιθανότητα».
Η σχέση του με το έργο δεν σταμάτησε στην πρώτη εντύπωση. «Δεν γνώριζα το έργο του Tadashi Kawamata πριν δω αυτή την εικόνα, αλλά ήταν κάτι που μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Θεώρησα ότι ταίριαζε απόλυτα στο τραγούδι και με ώθησε να εξερευνήσω και πολλά άλλα έργα του», προσθέτει.
Ο Gabriel συνέχισε να ψάχνει τι ακριβώς ήταν αυτό που τον τράβηξε τόσο πολύ στη συγκεκριμένη εικόνα. «Υποθέτω πως με ελκύουν πράγματα που αψηφούν τους κανόνες ή που λειτουργούν με αντισυμβατικό τρόπο», εξηγεί.
Και τότε επιστρέφει στον ίδιο τον χώρο του έργου. «Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την τέχνη σε μουσεία ή πάνω σε τοίχους, ενώ εδώ τη βλέπουμε να ξεχύνεται ορμητικά πάνω από τους τοίχους. Αυτό δημιουργεί ένα πιο ενδιαφέρον, τολμηρό και απρόσμενο πλαίσιο».
Υπάρχει ακόμη μία λεπτομέρεια που έκανε το «The Nest» ακόμη πιο ενδιαφέρον για εκείνον. «Ο Tadashi συγκέντρωνε πολλά από τα στοιχεία —και ειδικά τις καρέκλες— από τοπικά σημεία συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών, οπότε αυτά, αν θέλετε, ανήκουν σε εκείνη την κοινότητα, σε εκείνη την περιοχή, στο κτίριο Lasipalatsi, στην καρδιά του Ελσίνκι».
Για τον Gabriel, αυτή η σύνδεση με τον συγκεκριμένο τόπο είναι βασικό μέρος της δύναμης του έργου. «Ο χαρακτήρας του έργου, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον συγκεκριμένο χώρο, είναι κάτι με το οποίο ο ίδιος απολαμβάνει να πειραματίζεται».
Η τελική σύστασή του είναι σύντομη και προσωπική: «Ένας καλλιτέχνης που αξίζει να ανακαλύψετε, αν αγαπάτε αυτή την εικόνα όσο κι εγώ».
Το «Face The Wall» έρχεται ως το δέκατο τραγούδι που έχει παρουσιάσει ο Gabriel από το νέο άλμπουμ, με δύο ακόμη κομμάτια να αναμένονται πιθανότατα πριν από την ολοκληρωμένη κυκλοφορία του. Οι λεπτομέρειες για το πότε ακριβώς θα βγει ολόκληρο το «o/i» δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί.
Η σταδιακή κυκλοφορία θυμίζει τη μέθοδο που ακολούθησε ο Gabriel και με το «i/o» του 2023, όταν παρουσίαζε ένα νέο τραγούδι κάθε πανσέληνο. Η διαδικασία είχε ξεκινήσει στις 3 Ιανουαρίου με το «Been Undone (Dark-Side Mix)» και συνεχίστηκε με τα «Put The Bucket Down», «A Hard Lesson» και «I Belong to The Sky», μέσα από διαδοχικές πανσελήνους.
Τώρα, το «Face The Wall» συνοδεύεται από την πανσέληνο του καλαμποκιού ή του θερισμού και ανοίγει ένα ακόμη κομμάτι του νέου άλμπουμ. Ο Gabriel αναμένεται να παρουσιάσει αργότερα και τη «Bright-Side Mix», η οποία θα κυκλοφορήσει κατά τη διάρκεια της επόμενης νέας σελήνης.
Μέχρι να ολοκληρωθεί το άλμπουμ, ο Gabriel αφήνει το «Face The Wall» να σταθεί μόνο του, με μία ιδέα που δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις: η γήρανση και η ασθένεια οδηγούν κάποια στιγμή μπροστά σε έναν τοίχο που δεν μπορείς να προσπεράσεις. Κι εκεί, μέσα στη σκοτεινή πλευρά του τραγουδιού, αφήνει τελικά χώρο για τη φράση «I see you coming through» και για την πιθανότητα μιας διαφορετικής ματιάς.
