Μιλώντας από τη θέση μιας καλλιτέχνιδας που δεν φοβάται να υπερασπιστεί την αυθόρμητη, αφιλτράριστη ανθρώπινη πλευρά της μέσα από το νέο της άλμπουμ «Sexistential», η Robyn εξηγεί γιατί ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision έχει χάσει τη γοητεία του από την εποχή των ABBA.
Για τη Σουηδία, ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision αποτελεί σχεδόν εθνική υπόθεση, μια καλοκουρδισμένη παράδοση που έχει χαρίσει στη σκανδιναβική χώρα επτά νίκες και αμέτρητες στιγμές τηλεοπτικού θριάμβου. Κι όμως, μία από τις πιο επιδραστικές φωνές της σουηδικής ηλεκτρονικής pop σκηνής δεν συμμερίζεται καθόλου αυτόν τον ενθουσιασμό. Η Robyn, η καλλιτέχνιδα πίσω από μεγάλες επιτυχίες όπως τα «Dancing On My Own» και «With Every Heartbeat», εμφανίστηκε στο podcast «Good Hang with Amy Poehler» και μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τη σχέση της με το ετήσιο τηλεοπτικό υπερθέαμα.
Σε μια συζήτηση όπου η Amy Poehler υποδέχτηκε επίσης τη Zara Larsson και περιπλανήθηκε από το ντανταϊστικό θέατρο και τα ξενύχτια στα clubs μέχρι τη μητρότητα και τις προσωπικές δυσκολίες της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η ερώτηση για τη Eurovision έφερε μια απάντηση χωρίς διπλωματικές εκπτώσεις. Η Robyn υποστήριξε ότι η λάμψη του διαγωνισμού έσβησε για εκείνη δεκαετίες πριν, τότε που οι ABBA κυριάρχησαν στη σκηνή.
«Δεν έχουμε πια τους ABBA, οπότε δεν παρακολουθώ πραγματικά τη Eurovision. Πλέον είναι απλώς χάλια, θα έλεγα», δήλωσε χαρακτηριστικά η 47χρονη τραγουδίστρια.
Οι ABBA είχαν κατακτήσει την πρώτη θέση για τη Σουηδία το 1974 με το θρυλικό «Waterloo», ανοίγοντας τον δρόμο για να εξελιχθούν σε ένα από τα πιο επιτυχημένα pop συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής.
Ακόμη κι αν η χώρα της συνέχισε να συλλέγει τρόπαια —σημειώνοντας τρεις νίκες από το 2012 και έπειτα, με τη Loreen να κερδίζει τόσο με το «Euphoria» το 2012 όσο και με το «Tattoo» το 2023, και τον Måns Zelmerlöw να θριαμβεύει το 2015 με το «Heroes»— η Robyn διευκρινίζει πως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να τη δει κανείς να εκπροσωπεί τη σημαία της στον θεσμό. Όπως εξήγησε, οι σπάνιες φορές που κάθεται μπροστά στην οθόνη με παρέα καταλήγουν σχεδόν πάντα σε αμηχανία.
«Έχω Αμερικανούς φίλους με τους οποίους το βλέπουμε παρέα, και ο φίλος μου ο Bert τραβάει μια κουβέρτα πάνω από τα μάτια του την ώρα που το παρακολουθούμε επειδή είναι τόσο ντροπιαστικό. Είναι πραγματικά ντροπιαστικό», ανέφερε η Robyn.
Η ίδια περιέγραψε πως η ένταση των εικόνων και η αισθητική υπερβολή της μετάδοσης της αφήνουν ένα δυσάρεστο αποτύπωμα, το οποίο δύσκολα αντέχει ως θεατής.
«Αφού το δω, νιώθω υπερδιέγερση και μάλιστα με έναν πολύ κακό τρόπο. Έψαχνα τις σωστές λέξεις –δεν θα τις πω– αλλά απλώς δεν μου αρέσει», συμπλήρωσε στο podcast.
Η αποστροφή της απέναντι στην επιτηδευμένη τηλεοπτική υπερπαραγωγή συνδέεται άμεσα με τη φιλοσοφία που διέπει την πρόσφατη δισκογραφική της επιστροφή.
Τον περασμένο Μάρτιο, η Robyn κυκλοφόρησε το ένατο άλμπουμ της με τίτλο «Sexistential» —το πρώτο της μετά το «Honey» του 2018— σε παραγωγή του μόνιμου συνεργάτη της Klas Åhlund και με τη συμμετοχή του Max Martin για πρώτη φορά έπειτα από δεκαέξι χρόνια. Με τραγούδια όπως τα «Dopamine», «Talk to Me» και «Light Up», ο δίσκος εξερευνά τη σωματικότητα, την επιθυμία και τη συναισθηματική ελευθερία μακριά από στερεότυπα.
Αυτή την περίοδο, η Σουηδή καλλιτέχνιδα ολοκληρώνει στην Αυστραλία την παγκόσμια περιοδεία «The Sexistential Tour», η οποία ξεκίνησε τον Ιούνιο από το Δουβλίνο, ενώ μόλις έκανε το ντεμπούτο της και στη θρυλική σειρά συναυλιών «Tiny Desk Concert» του NPR, παρουσιάζοντας μεταξύ άλλων μια γυμνή, εσωτερική εκδοχή του «Show Me Love» πλάι στα «Ever Again», «Light Up» και «Sucker for Love».
Σε άλλο σημείο της συζήτησής της με την Amy Poehler, η Robyn αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη κοινωνία αντιμετωπίζει την αμηχανία και τον αυθορμητισμό, εκφράζοντας την ανησυχία της για τον φόβο που προκαλεί πλέον η ταμπέλα του «cringe». Κατά τη γνώμη της, οι άνθρωποι έχουν γίνει υπερβολικά διστακτικοί στο να εκτεθούν, χάνοντας τη χαρά της αυθεντικότητας.
«Βρίσκομαι σε αυτή τη νέα φάση τώρα όπου νιώθω σαν τη ντροπιαστική μαμά. Θέλω απλώς να πω ότι τα όρια ανάμεσα στο τι θεωρείται cringe και στο να είσαι απλώς άνθρωπος και λίγο ανόητος έχουν στενέψει υπερβολικά, ενώ το να παραμένεις αφιλτράριστος δεν είναι τόσο εύκολο όσο παλιά, κάτι που θεωρώ κακό για τον κόσμο», τόνισε η ίδια.
Καθώς η Σουηδία ετοιμάζεται για ακόμη μία τηλεοπτική σεζόν γεμάτη πυροτεχνήματα και διαγωνιστικές σκοπιμότητες, η Robyn επιλέγει να κρατήσει την κουρτίνα κλειστή και να παραμείνει προσηλωμένη στον παλμό των συναυλιακών σκηνών. Ανάμεσα στην υπερβολή ενός στημένου θεάματος και στην αλήθεια μιας ζωντανής, ατελούς ανθρώπινης στιγμής, η Σουηδή τραγουδίστρια εξακολουθεί να υπερασπίζεται το δικαίωμα στο λάθος και την αφιλτράριστη συγκίνηση.
