Η συγκινητική ταινία μικρού μήκους της Ariana Grande για τη μνήμη και την οικογένεια.
Ένας χρόνος έχει κυλήσει από τότε που η Ariana Grande μας βύθισε στην ονειρική, μα και οδυνηρή, ατμόσφαιρα του «Eternal Sunshine». Μία δισκογραφική δουλειά που η ίδια περιέγραψε ως «πραγματικά ευάλωτο concept album», μία φιλόδοξη προσπάθεια να δημιουργήσει τη δική της απάντηση στο θρυλικό «Rubber Soul» των Beatles.
Μια θολή, ψυχεδελική σουίτα χωρισμού, υφασμένη με τα νήματα της αγάπης και της θλίψης, των ρομαντικών ονείρων που στοιχειώνουν και των εφιαλτών που πικραίνουν.
Κι όμως, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Η Ariana Grande, σαν μία σκηνοθέτης που αρνείται να αφήσει τους ήρωές της, επιστρέφει, κρατώντας μας ακόμα δέσμιους αυτού του συναισθηματικού λαβυρίνθου με την deluxe έκδοση του άλμπουμ, «Eternal Sunshine Deluxe: Brighter Days Ahead», και μία ομώνυμη ταινία μικρού μήκους.
Σε αυτό το οπτικό ταξίδι 26 λεπτών, που σκηνοθέτησε η ίδια η Ariana Grande μαζί με τον Christian Breslauer, η αστέρας της pop δεν αρκείται απλώς στο να παρουσιάσει τραγούδια από την αρχική και την deluxe έκδοση του άλμπουμ.
Υφαίνει μία νέα αφήγηση, ένας επίλογος γεμάτος συμβολισμούς, που βαθαίνει την εξερεύνηση της μνήμης, της απώλειας και της επούλωσης.
Η ταινία ανοίγει με μία εικόνα σχεδόν σοκαριστική: η Ariana Grande, αγνώριστη, γερασμένη κατά δεκαετίες χάρη στην τέχνη του μακιγιάζ και των ειδικών εφέ, επιστρέφει στο κέντρο διαγραφής αναμνήσεων «Brighter Days».
Το ίδιο φουτουριστικό, αποστειρωμένο περιβάλλον που γνωρίσαμε στο μουσικό βίντεο για το «We Can’t Be Friends (Wait For Your Love)».
Όμως, κάτι έχει αλλάξει. Μια εύθυμη υπάλληλος μας ενημερώνει πως η κλινική διαθέτει πλέον την τεχνολογία όχι για να σβήνει, αλλά για να επιτρέπει στους ασθενείς να ξαναζήσουν τις καλύτερες στιγμές της ζωής τους. Μια λεπτή, μα κρίσιμη διαφορά. Η λήθη δεν είναι πια ο στόχος, αλλά η επιλεκτική ανάμνηση.
Η ηλικιωμένη Ariana, στον ρόλο της «Peaches» – ένα όνομα που αποπνέει μία γλυκιά νοσταλγία, ίσως και μία εύθραυστη παιδικότητα – οδηγείται από μία νοσοκόμα σε ένα δωμάτιο υψηλής τεχνολογίας. Εκεί, περιτριγυρισμένη από γιγαντιαίες οθόνες, ξεκινά το ταξίδι της στις αναμνήσεις.
Από την αθωότητα στην αποθέωση και την αποκάλυψη
Η πρώτη στάση είναι η παιδική ηλικία. Ασπρόμαυρα, τρυφερά στιγμιότυπα ξετυλίγονται: η μικρή Ariana τραγουδά, χορεύει, μοιράζεται στιγμές με τη μητέρα της, τον πατέρα της, τον αδελφό της Frankie Grande, τους παππούδες της.
Είναι η βάση, η αφετηρία, η ανεξίτηλη σφραγίδα της οικογενειακής θαλπωρής.
Αμέσως μετά, η Peaches μεταφέρεται στις ημέρες της δόξας. Βλέπουμε την Ariana Grande, την pop star, να ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι «Eternal Sunshine» με τη βοήθεια ενός looper, και το νέο, αιθέριο τραγούδι «Dandelion», μπροστά σε χιλιάδες εκστασιασμένους θαυμαστές. Είναι η ανάμνηση της δημιουργίας, της σύνδεσης με το κοινό, της καλλιτεχνικής κορύφωσης.
Όμως, η ατμόσφαιρα σύντομα σκοτεινιάζει. Η ταινία βυθίζεται σε πιο συναισθηματικά φορτισμένα νερά. Η φωνή της Ariana, εύθραυστη μα δυνατή, ντύνει τις εικόνες καθώς ερμηνεύει τα «Twilight Zone» και «Supernatural».
Η Peaches περιπλανιέται στα ερείπια ενός κατεστραμμένου σπιτιού – προφανώς, η εστία μιας παλιάς αγάπης που γκρεμίστηκε. Βγαίνοντας έξω, το σκηνικό γίνεται αποκαλυπτικό.
Ένας δυσοίωνος ουρανός, ένας ιπτάμενος δίσκος (UFO) που αιωρείται απειλητικά πάνω από τη γειτονιά και τελικά την αρπάζει, τραβώντας την προς τον ουρανό. Είναι μία πανίσχυρη μεταφορά για την αποξένωση, το τραύμα, την αίσθηση ότι χάνεσαι μετά από μία καταστροφή, ίσως και μία φυγή από την οδυνηρή πραγματικότητα.
Η τελευταία σεκάνς αναμνήσεων, υπό τους ήχους του «Hampstead», είναι και η πιο αποκαλυπτική.
Βλέπουμε τον πατέρα της Peaches – τον οποίο υποδύεται ο πραγματικός πατέρας της Ariana, Ed Butera – να «ράβει» ξανά το σώμα της, σαν ένας σύγχρονος Φρανκενστάιν, στο πρώιμο, αυτοσχέδιο γραφείο της «Brighter Days».
Η αποκάλυψη είναι σαφής: ο πατέρας της είναι ο ιδρυτής της κλινικής που η κόρη του επισκέπτεται δεκαετίες αργότερα. Αυτή η σύνδεση προσθέτει ένα νέο, περίπλοκο επίπεδο στην ιστορία.
Η πηγή της πιθανής θεραπείας και της διαχείρισης της μνήμης είναι άρρηκτα δεμένη με την ίδια την οικογένεια, ίσως και με τις ρίζες του ίδιου του τραύματος ή της ανάγκης για «επιδιόρθωση».
Το κλείσιμο του κύκλου;
Η ταινία κλείνει με πλάνα από home movie, όπου ένα μικρό κοριτσάκι – υποθέτουμε η Peaches/Ariana – λέει με αθωότητα: «Κάποιος είπε ότι πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία μέρα της ζωής μας».
Ένα μήνυμα που μοιάζει να συνοψίζει την ουσία: η αξία βρίσκεται στο παρόν, στην πληρότητα της εμπειρίας, ακόμα κι αν οι σκιές του παρελθόντος παραμένουν.
Η επίσημη περιγραφή της ταινίας μικρού μήκους αναφέρει ότι εξερευνά «την αγάπη, την απώλεια, την εξέλιξη και την εφήμερη φύση της μνήμης, προσφέροντας μία εγκάρδια κινηματογραφική εμπειρία που κλείνει την πόρτα σε αυτή την εποχή του “Eternal Sunshine”».
Κλείνει όμως πραγματικά η πόρτα; Η ίδια η δομή της ταινίας, η επιστροφή στην κλινική «Brighter Days», η εμμονή με τις αναμνήσεις – είτε για τη διαγραφή τους είτε για την επιστροφή σε αυτές – υποδηλώνει μία κυκλικότητα.
Η Ariana Grande, μέσα από τον χαρακτήρα της Peaches, μοιάζει να αναγνωρίζει ότι η «αιώνια λιακάδα» του μυαλού δεν είναι μία κατάσταση απόλυτης λήθης, αλλά μία συνεχής διαπραγμάτευση με τις φωτεινές και τις σκοτεινές γωνιές της μνήμης.
Το αρχικό άλμπουμ «Eternal Sunshine», όταν κυκλοφότησε τον Μάρτιο του 2024, κυριάρχησε στην κορυφή του Billboard 200 για δύο εβδομάδες, με τα singles «Yes, And?» και «We Can’t Be Friends» να κάνουν ντεμπούτο στο Νο. 1 του Billboard Hot 100, επιβεβαιώνοντας την εμπορική και καλλιτεχνική δύναμή του.
Η deluxe έκδοση και η ταινία μικρού μήκους είναι μία βαθύτερη βουτιά στα θέματα που άνοιξε το άλμπουμ, μία οπτικοποίηση της πολυπλοκότητας του να προσπαθείς να επουλώσεις πληγές, να συμβιβαστείς με το παρελθόν και, τελικά, να βρεις φως, ακόμα και μέσα από τις ρωγμές.
Η Ariana Grande, έναν χρόνο μετά, αποδεικνύει ότι η τέχνη της δεν φοβάται να παραμείνει ευάλωτη, να εξερευνήσει τις γκρίζες ζώνες της ανθρώπινης εμπειρίας και να μας υπενθυμίσει ότι η λιακάδα, ακόμα και η αιώνια, έχει πάντα και τις σκιές της.
