Η Ariana Grande, η pop star που μεγάλωσε μπροστά στα μάτια μας, επιστρέφει στις ρίζες της – και δεν κρύβει τη χαρά της γι’ αυτό
Σε μία εποχή που οι pop stars συνήθως κυνηγούν την επόμενη επιτυχία τους που θα κατακτήσει τα μουσικά charts, η Ariana Grande κάνει ακριβώς το αντίθετο: επιλέγει να βυθιστεί ξανά στον κόσμο της υποκριτικής, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες.
Κατά τη διάρκεια μιας νέας συνέντευξής της στην τηλεοπτική εκπομπή «Today», η 32χρονη τραγουδίστρια και ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια και ζεστασιά για την τωρινή της καρδιάς επιθυμία.
«Αυτή τη στιγμή απολαμβάνω πραγματικά την υποκριτική. Είτε είναι ταινίες, είτε να βρίσκομαι στη σκηνή, είτε κάτι μικρό εδώ κι εκεί, πιστεύω ότι αυτή είναι αυτή τη στιγμή αυτό που με εμπνέει περισσότερο», δήλωσε, ενώ προωθεί το πολυαναμενόμενο δεύτερο μέρος της κινηματογραφικής μεταφοράς του μιούζικαλ «Wicked».
«Θα συνεχίσω να τραγουδάω, το υπόσχομαι. Αλλά ναι, αυτή τη στιγμή, εκεί βρίσκομαι», συμπλήρωσε.
Η φράση της ακούγεται σαν ανάσα ανακούφισης. Μετά από χρόνια αδιάκοπης μουσικής παραγωγής – το τελευταίο άλμπουμ της, «Eternal Sunshine», κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2024 και έναν χρόνο αργότερα ακολούθησε η deluxe έκδοσή του με τίτλο «Eternal Sunshine Deluxe: Brighter Days Ahead» – η Grande φαίνεται να έχει βρει επιτέλους την ισορροπία που έψαχνε.
Η πορεία της στην υποκριτική δεν είναι καινούργια, είναι απλώς… ξεχασμένη από το ευρύτερο κοινό. Ξεκίνησε στο Broadway ως παιδί, πέρασε από το Nickelodeon με τις σειρές «Victorious» και «Sam & Cat», και μετά η μουσική την απορρόφησε ολοκληρωτικά. Μέχρι πέρσι, οι κινηματογραφικές της εμφανίσεις ήταν ελάχιστες. Κι ύστερα ήρθε η χώρα του Οζ.
Η ερμηνεία της ως Glinda στην πρώτη ταινία του «Wicked» της χάρισε υποψηφιότητες σε Όσκαρ, Critics Choice Awards, BAFTA, Χρυσές Σφαίρες και δεκάδες ακόμα διοργανώσεις. Η μεταμόρφωσή της στην «Καλή Μάγισσα του Βορά» δεν ήταν απλώς τεχνικά άψογη, ήταν συναισθηματικά αφοπλιστική.
Και τώρα, με το «Wicked: For Good» να ετοιμάζεται να κατακλύσει τις αίθουσες – στις 20 Νοεμβρίου στους ελληνικούς κινηματογράφους, μία ημέρα πριν την πρεμιέρα της ταινίας στην Αμερική – η Grande δεν δείχνει καμία διάθεση να επιστρέψει αποκλειστικά στο στούντιο ηχογράφησης.
«Θα ήταν όνειρο να βρω το κατάλληλο έργο για να επιστρέψω στη σκηνή», παραδέχτηκε. «Και θα δούμε. Είμαι ευγνώμων που είμαι μέρος όλης αυτής της διαδρομής».
Η επόμενη στάση της είναι εξίσου απροσδόκητη όσο και απολαυστική: το «Focker In-Law», η τέταρτη ταινία της σειράς «Meet The Parents» με τους Ben Stiller και Robert De Niro να επιστρέφουν στους ρόλους. Η Grande μπήκε στο καστ τον Μάιο και ανακοίνωσε στις 31 Οκτωβρίου στο Instagram ότι ολοκλήρωσε τα γυρίσματα.
«Μεγάλωσα λατρεύοντας τον Ben», είπε με ειλικρινές παιδικό ενθουσιασμό για τον Ben Stiller. «Όταν μεγάλωνα λάτρευα κάθε άνθρωπο σε αυτό το καστ, οπότε το να συνεργαστώ μαζί τους και να μοιραστώ τον ίδιο δημιουργικό χώρο ήταν όνειρο που έγινε πραγματικότητα», συνέχισε.
Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στο να βλέπεις μία καλλιτέχνη στο απόγειο της φήμης της να μιλάει για συναδέλφους της με δέος – όχι με επαγγελματική ευγένεια, αλλά με την ανυπόκριτη χαρά ενός κοριτσιού που βλέπει τα είδωλά του από κοντά.
Και όμως, η μουσική δεν φεύγει ποτέ εντελώς. «Νομίζω ότι έχω μάθει ότι η μία τρέφει την άλλη. Και νομίζω ότι αυτή η ισορροπία έλειπε από τη ζωή μου για πολύ καιρό. Θα βρούμε τη χορογραφία στην πορεία», εξήγησε.
Αυτή ακριβώς η φράση – «θα βρούμε τη χορογραφία στην πορεία» – είναι που κάνει την Ariana Grande να ξεχωρίζει. Δεν παρουσιάζει ένα άκαμπτο πολυετές πλάνο. Δεν υπόσχεται άλμπουμ κάθε χρόνο ούτε αρνείται τη μουσική κληρονομιά της. Απλώς επιτρέπει στον εαυτό της να αναπνέει, να ερωτεύεται ξανά αυτό που την έκανε να λάμψει από την αρχή.
Το «Wicked: For Good» φτάνει στους κινηματογράφους. Το «Focker In-Law» θα αργήσει μέχρι τον Νοέμβριο του 2026. Μέχρι τότε, η Ariana θα συνεχίσει να χορεύει ανάμεσα σε δύο κόσμους που αγαπά εξίσου – και που, όπως όλα δείχνουν, την αγαπούν κι αυτοί το ίδιο πίσω.
Γιατί, τελικά, αυτό είναι το πιο όμορφο σε όλη αυτή την ιστορία: δεν πρόκειται για μία σταρ που «εγκαταλείπει» τη μουσική. Πρόκειται για μία καλλιτέχνη που επιτέλους επέτρεψε στον εαυτό της να είναι ολόκληρη. Και αυτό, περισσότερο από κάθε βραβείο ή sold-out συναυλία, είναι που την κάνει να λάμπει πιο φωτεινά από ποτέ.
