Μια σύντομη αλλά βαθιά συγκινητική εμφάνιση της Barbra Streisand στην τελετή των Όσκαρ μετέτρεψε την αίθουσα σε χώρο μνήμης για τον Robert Redford, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο την ιστορία και τη σημασία της ταινίας «The Way We Were».
Η στιγμή κράτησε μόλις 40 δευτερόλεπτα, όμως αρκούσε για να παγώσει τον χρόνο μέσα στην αίθουσα. Στο τέλος ενός προσωπικού και συγκινητικού φόρου τιμής προς τον Robert Redford, η Barbra Streisand τραγούδησε τους στίχους του «The Way We Were», του τραγουδιού που συνδέθηκε όσο λίγα με το εμβληματικό ρομαντικό δράμα του 1973 στο οποίο πρωταγωνίστησαν μαζί. Το κοινό στην τελετή των βραβείων Όσκαρ σηκώθηκε όρθιο, παρακολουθώντας μία στιγμή που έμοιαζε να γεφυρώνει δεκαετίες κινηματογραφικής ιστορίας.
Η ερμηνεία της ήρθε μετά από έναν τρίλεπτο λόγο όπου η Streisand μίλησε για τη σημασία της συνεργασίας τους, αλλά και για την προσωπικότητα του Redford — έναν άνθρωπο που, όπως είπε, έδειχνε το ίδιο σθένος τόσο μπροστά στην κάμερα όσο και μακριά από αυτήν.
Η παρουσία της είχε ήδη προκαλέσει συζητήσεις πριν από την τελετή. Εδώ και χρόνια η Streisand εμφανίζεται σπάνια ζωντανά. Μετά από λίγες συναυλίες το 2019, έχει απομακρυνθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τις σκηνές, ενώ η μεγάλη περιοδεία της «The Music… The Mem’ries… The Magic!» ολοκληρώθηκε το 2017. Η ίδια έχει μιλήσει ανοιχτά για το άγχος που της προκαλεί η ζωντανή ερμηνεία, λέγοντας ότι το τραγούδι μπροστά σε κοινό την κάνει να «ανατριχιάζει». Παρ’ όλα αυτά, η εμφάνιση εκείνο το βράδυ είχε σαφή συναισθηματικό σκοπό.
Η Streisand ξεκίνησε τον λόγο της επιστρέφοντας στην αρχή της ιστορίας τους.
«Όταν διάβασα το πρώτο σενάριο του «The Way We Were», μπορούσα να φανταστώ μόνο έναν άνθρωπο για τον ρόλο: τον Robert Redford», είπε. «Εκείνος όμως το απέρριψε, λέγοντας ότι ο χαρακτήρας δεν είχε σθένος. “Δεν πρεσβεύει τίποτα”, είχε πει, και είχε δίκιο».
Η ταινία πέρασε από πολλές αναθεωρήσεις μέχρι να αλλάξει η στάση του ηθοποιού.
«Μετά από πολλές αναθεωρήσεις, ο Robert Redford δέχτηκε τελικά. Ήταν ένας ευφυής, εσωτερικός ηθοποιός και περάσαμε υπέροχα παίζοντας μαζί, γιατί ποτέ δεν ξέραμε τι θα έκανε ο άλλος σε μία σκηνή».
Το «The Way We Were» έχει πλέον τη θέση του ανάμεσα στις πιο αναγνωρίσιμες κινηματογραφικές ερωτικές ιστορίες. Για τη Streisand, όμως, η ταινία κουβαλά και μία πιο σύνθετη διάσταση. Θυμίζει μία δύσκολη εποχή για την αμερικανική κοινωνία.
«Είμαι ενθουσιασμένη που το «The Way We Were» θεωρείται πλέον μία κλασική ερωτική ιστορία», είπε. «Η ταινία αφορά επίσης μία σκοτεινή περίοδο της ιστορίας μας, τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και τις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν οι άνθρωποι κατέδιδαν ο ένας τον άλλον και υποβάλλονταν σε όρκους νομιμοφροσύνης».
Από εκεί η αφήγησή της πέρασε στον ίδιο τον Redford. Η Streisand μίλησε για την προσωπική του στάση ζωής και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τον δημόσιο ρόλο του.
«Ο Robert Redford είχε πραγματικό σθένος, εντός και εκτός οθόνης. Ύψωσε τη φωνή του για να υπερασπιστεί την ελευθερία του τύπου, να προστατεύσει το περιβάλλον και να ενθαρρύνει νέες φωνές μέσω του Sundance Institute – ορισμένοι εκ των οποίων είναι υποψήφιοι για Όσκαρ απόψε, κάτι που είναι υπέροχο».
Η ίδια τον περιέγραψε με μία φράση που χρησιμοποιούσε συχνά όταν μιλούσε για εκείνον.
«Ήταν στοχαστικός και τολμηρός. Τον αποκαλούσα “διανοούμενο καουμπόη” που χάραξε τον δικό του δρόμο και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας».
Ανάμεσα στις σοβαρές αναφορές, η Streisand μοιράστηκε και πιο προσωπικές στιγμές από τη σχέση τους, φωτίζοντας τη χημεία που υπήρχε ανάμεσά τους.
«Μου λείπει τώρα περισσότερο από ποτέ, παρόλο που του άρεσε να με πειράζει. Με φώναζε “Babs” κι εγώ του έλεγα: “Robert Redford, μοιάζω εγώ για Babs; Δεν είμαι μία Babs”. Όμως ο τρόπος που το έλεγε με έκανε να γελάω».
Η αφήγησή της κορυφώθηκε με μία ανάμνηση από τις τελευταίες τους συνομιλίες.
«Πολλά χρόνια αργότερα συζητούσαμε στο τηλέφωνο για τα συνηθισμένα – πολιτική, τέχνη, τα αγαπημένα μας θέματα – και καθώς κλείναμε, μου είπε: “Babs, σε αγαπώ πολύ και θα σε αγαπώ πάντα”. Στο τελευταίο σημείωμα που έγραψα ποτέ στον Robert Redford, τελείωσα με τη φράση “Σ’ αγαπώ κι εγώ” και υπέγραψα ως “Babs”».
Αμέσως μετά τραγούδησε ένα σύντομο απόσπασμα από το «The Way We Were». Η αίθουσα παρέμεινε σιωπηλή μέχρι την τελευταία νότα, πριν ξεσπάσει σε παρατεταμένο χειροκρότημα.
Η σχέση της Streisand με το τραγούδι είναι βαθιά συνδεδεμένη και με την ιστορία των Όσκαρ. Το είχε ερμηνεύσει ξανά στην τελετή του 2013, στο πλαίσιο αφιερώματος στον συνθέτη Marvin Hamlisch.
Ο Redford έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο σε ηλικία 89 ετών. Λίγο μετά τον θάνατό του, η Streisand είχε γράψει ένα προσωπικό μήνυμα στο Instagram, θυμίζοντας τη συνεργασία τους στα γυρίσματα της ταινίας.
«Κάθε μέρα στο σετ του «The Way We Were» ήταν συναρπαστική, έντονη και γεμάτη χαρά», έγραψε τότε. «Ήμασταν τόσο αντίθετοι: εκείνος ερχόταν από τον κόσμο των αλόγων, ενώ εγώ ήμουν αλλεργική σε αυτά! Ναι, προσπαθούσαμε συνεχώς να μάθουμε περισσότερα ο ένας για τον άλλον, όπως ακριβώς και οι χαρακτήρες της ταινίας. Ο Robert Redford ήταν χαρισματικός, ευφυής, έντονος, πάντα ενδιαφέρων – και ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που υπήρξαν ποτέ».
Στο ίδιο μήνυμα θυμήθηκε και την τελευταία φορά που συναντήθηκαν.
«Την τελευταία φορά που τον είδα, όταν ήρθε για γεύμα, συζητήσαμε για την τέχνη και αποφασίσαμε να στείλουμε ο ένας στον άλλον τα πρώτα μας σχέδια. Ήταν μοναδικός και είμαι ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ μαζί του».
Το τραγούδι «The Way We Were» έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στα βραβεία. Στην 46η τελετή απονομής το 1974 χάρισε στον Marvin Hamlisch και στους τραγουδοποιούς Alan και Marilyn Bergman το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Ο Marvin Hamlisch απέσπασε επίσης το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής — το μοναδικό ακόμη Όσκαρ που έλαβε η ταινία.
Η Barbra Streisand εκείνη τη χρονιά ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, σε μία παραγωγή που συγκέντρωσε συνολικά έξι υποψηφιότητες.
Το τραγούδι γνώρισε τεράστια απήχηση και εκτός κινηματογράφου. Κέρδισε το βραβείο Grammy για το Τραγούδι της Χρονιάς το 1975 και το 2008 εντάχθηκε στο Grammy Hall of Fame. Παράλληλα αποτέλεσε το ομότιτλο κομμάτι ενός σόλο άλμπουμ της Streisand και έμεινε για τρεις εβδομάδες στην κορυφή του Billboard Hot 100 κατά την πρώτη του κυκλοφορία.
Η εμφάνιση της Streisand στα φετινά Όσκαρ λειτούργησε σαν μία σύντομη επιστροφή σε εκείνη την εποχή. Σε λιγότερο από ένα λεπτό, το τραγούδι επανέφερε τη μνήμη μιας ταινίας που συνεχίζει να συγκινεί και ενός ηθοποιού που άφησε ισχυρό αποτύπωμα στον αμερικανικό κινηματογράφο.
Κάποιες φορές μία φωνή και μία μελωδία αρκούν για να χωρέσουν μία ολόκληρη ιστορία. Εκείνο το βράδυ, η Barbra Streisand έδειξε πως οι αναμνήσεις που γεννήθηκαν πριν από μισό αιώνα εξακολουθούν να έχουν βάρος — και να συγκινούν το ίδιο βαθιά.
