Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών ο James Gadson – Σφράγισε με τα ντραμς του την ιστορία της Diana Ross, του Bill Withers και εκατοντάδων άλλων αστέρων της παγκόσμιας σκηνής
Ο James Gadson, ο άνθρωπος που βρισκόταν πίσω από τα πιο αναγνωρίσιμα ρυθμικά μοτίβα του funk, της soul και της disco, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 86 ετών την περασμένη Πέμπτη, έχοντας διαμορφώσει τον ήχο δεκαετιών μέσα από τη συνεργασία του με θρύλους όπως ο Marvin Gaye και ο Bill Withers.
Την είδηση επιβεβαίωσε η σύζυγός του, Barbara, μιλώντας στο Rolling Stone, αποκαλύπτοντας πως ο Gadson αντιμετώπιζε πρόσφατα προβλήματα υγείας, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν μία χειρουργική επέμβαση αλλά και μία σοβαρή πτώση που προκάλεσε τραυματισμό στην πλάτη του.
«Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος», δήλωσε η Barbara. «Υπήρξε σπουδαίος σύζυγος, πατέρας, παππούς και προπάππος, και ένας τρομερός μουσικός στα ντραμς».
Οι λέξεις της αντικατοπτρίζουν την προσωπικότητα ενός καλλιτέχνη που, παρά το τεράστιο μέγεθος της συνεισφοράς του, παρέμεινε αφοσιωμένος στην ουσία της τέχνης του και στην οικογένειά του, αφήνοντας πίσω του μία κληρονομιά που υπερβαίνει τα στενά όρια της δισκογραφίας.
Η ευελιξία του James Gadson ήταν παροιμιώδης. Ήταν ο μουσικός που μπορούσε να κρατήσει τον ρυθμό με απόλυτη ακρίβεια στο εκρηκτικό «Express Yourself» των Charles Wright & the Watts 103rd St. Rhythm Band, να προσφέρει το απαραίτητο βάθος στο εμβληματικό «Lean on Me» του Withers και να τελειοποιήσει το απόλυτο disco beat στο «Dancing Machine» των Jackson 5 ή στο «I Will Survive» της Gloria Gaynor.
Η ικανότητά του να προσαρμόζεται σε διαφορετικά στυλ, διατηρώντας πάντα μία μοναδική αίσθηση του «χρόνου», τον κατέστησε απαραίτητο σε κάθε μεγάλο στούντιο ηχογράφησης.
Ο ίδιος, μιλώντας στο Modern Drummer, είχε αναλύσει τη φιλοσοφία του γύρω από τον ρυθμό με έναν τρόπο που μαρτυρούσε τη βαθιά του κατανόηση για τη μουσική.
«Τα περισσότερα grooves, ειδικά για τη χορευτική μουσική, είναι πολύ απλά», είχε αναφέρει. «Ακόμα κι έτσι, για να τα μάθεις, πρέπει να τα επιβραδύνεις. Πολλές φορές κάνουμε όλα αυτά τα περίπλοκα τεχνικά πράγματα για να δούμε πόσο γρήγορα μπορούμε να παίξουμε. Πιστεύω ότι πρέπει να τα απλοποιείς όλα και να ρίχνεις την ταχύτητα. Τότε μπορείς να νιώσεις αν το αποτέλεσμα είναι πράγματι χορευτικό ή όχι».
Αυτή η προσήλωση στην απλότητα και το συναίσθημα ήταν που έκανε το βιογραφικό του να μοιάζει περισσότερο με μία καταγραφή των κορυφαίων καλλιτεχνών όλων των εποχών παρά με μία τυπική λίστα συνεργασιών. Ο James Gadson ηχογράφησε με τους Temptations, τον Bobby Womack, την Barbra Streisand, την Gladys Knight και την Patti LaBelle. Το εύρος του ήταν τέτοιο που το όνομά του εμφανίζεται δίπλα στον Herbie Hancock, τον B.B. King και τον Ray Charles, αλλά και σε σύγχρονους αστέρες όπως ο Justin Timberlake, ο Harry Styles, ο Beck και η Kelly Clarkson.
Η επίδρασή του στους συναδέλφους του ήταν εξίσου ισχυρή με την απήχηση που είχε στο κοινό.
Ο Questlove, σε μία συγκινητική ανάρτηση στο Instagram, έγραψε χαρακτηριστικά: «Κάποιοι ντράμερ έχουν soul. Κάποιοι είναι funk. Κάποιοι παίζουν rock. Κάποιοι έχουν το swing μέσα τους — αλλά ΚΑΝΕΝΑΣ ντράμερ δεν έχει επηρεάσει την τέχνη του breakbeat (των χορευτικών ντραμς) όπως ο James Gadson». Από την πλευρά του, ο Ray Parker Jr., στενός του συνεργάτης για δεκαετίες, σχολίασε λιτά αλλά περιεκτικά: «Παίζαμε μαζί πάνω από 50 χρόνια. Άλλαξε τον κόσμο».
Γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1939 στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι, ο Gadson δεν ξεκίνησε ως ο απόλυτος επαγγελματίας που γνωρίσαμε αργότερα. Όπως ο ίδιος παραδεχόταν, έμαθε τα πάντα πάνω στη δουλειά.
«Στην αρχή, την περίοδο που δεν ήξερα πραγματικά πώς να παίζω R&B, ήταν απαίσια», θυμόταν για τις πρώτες του συνεδρίες με τους Dyke & the Blazers. «Δεν τους χρέωνα καν, τόσο κακό ήταν το αποτέλεσμα. Ένιωθα άσχημα που σπαταλούσα τον χρόνο τους στο στούντιο. Δεν μπορούσα να κρατήσω ένα σταθερό μοτίβο γιατί προερχόμουν από τη νοοτροπία της free-jazz».
Παρά τις αρχικές δυσκολίες, η μουσική ήταν στο DNA του. Ο πατέρας του, Harold, ήταν επίσης ντράμερ και αρχικά προσπάθησε να τον αποτρέψει από το να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική βιομηχανία, γνωρίζοντας τις δυσκολίες του επαγγέλματος. Τελικά, όμως, αγόρασε στον James και στον αδελφό του, Thomas, κορνέτες για να παίζουν στη σχολική μπάντα. Στην εφηβεία του, ο Gadson γοητεύτηκε από το τραγούδι, συμμετέχοντας σε ένα doo-wop σχήμα με το όνομα Carpets σε ηλικία μόλις 13 ετών.
Η πραγματική στροφή έγινε κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αεροπορία στη Λουιζιάνα, όπου ανακάλυψε τη funk μουσική. Μετά την απόλυσή του, εντάχθηκε στο συγκρότημα του αδελφού του, όπου αρχικά έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε, ενώ παράλληλα έμαθε μόνος του ντραμς με μία σχεδόν εμμονική προσήλωση.
«Όταν πρωτοξεκίνησα να παίζω ντραμς, έκανα εξάσκηση όλη μέρα και όλη νύχτα — 18 με 20 ώρες την ημέρα», είχε αναφέρει στο βιβλίο «The Great Drummers of R&B, Funk & Soul». «Είχα διαβάσει καλά τα μαθήματά μου».
Η καριέρα του εκτοξεύτηκε όταν μετακόμισε στο Λος Άντζελες και ο παραγωγός της Motown, Hal Davis, άρχισε να τον καλεί σε ηχογραφήσεις. Η πρώτη του δουλειά για τη θρυλική εταιρεία ήταν το «Dancing Machine» των Jacksons. «Ήμασταν εκεί και δημιουργούσαμε, και πρόσθεσα εκείνο το χαρακτηριστικό “πήδημα” στην όγδοη νότα. Μου είπαν, “Hey, κάν’ το ξανά”. Τους άρεσε αυτό που έκανα και είπαν, “Ας τον κρατήσουμε γιατί έχει καλό χρόνο”. Και μετά το τραγούδι έγινε επιτυχία».
Για να επιβιώσει στον ανταγωνιστικό κόσμο των στούντιο του Λος Άντζελες, ο Gadson χρειάστηκε ακόμα και να επιστρατεύσει το ένστικτο της επιβίωσης. Όταν ένας υπεύθυνος τον ρώτησε αν μπορεί να διαβάζει παρτιτούρες, εκείνος είπε ψέματα ότι μπορούσε, και στη συνέχεια περνούσε τις νύχτες του μαθαίνοντας μόνος του μουσική ανάγνωση.
Εκείνη η περίοδος των ηχογραφήσεων, όπου ο ένας χρυσός δίσκος διαδεχόταν τον άλλον, ήταν η στιγμή που ένιωσε ότι βρήκε τα πατήματά του και καθιερώθηκε ως ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, ανεξαρτήτως μουσικού είδους.
Παρά την τεράστια δισκογραφία του ως session μουσικός, ο Gadson κυκλοφόρησε ελάχιστο υλικό με το δικό του όνομα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 κυκλοφόρησε ορισμένα funk singles όπως τα «Got to Find My Baby» και «Good Vibrations», ενώ αργότερα ακολούθησε το disco τραγούδι «Go By What’s in Your Heart». Το 2018 μοιράστηκε τα εύσημα στο «Chicken Burrito» με τους Raphael Wressnig και Alex Schultz, ενώ το 2009 εμφανίστηκε και στη μεγάλη οθόνη, ως μέλος της μπάντας στην ταινία «Funny People».
Κοιτάζοντας πίσω σε μία διαδρομή που διήρκεσε πάνω από μισό αιώνα, ο James Gadson ένιωθε μόνο ευγνωμοσύνη. «Έχω υπάρξει ευλογημένος», είχε εξομολογηθεί. «Συνεχίζω να το κάνω αυτό για να βιοπορίζομαι. Ήθελα κάποτε να ακούσω τον εαυτό μου στο ραδιόφωνο, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα βρισκόμουν σε τόσους πολλούς δίσκους».
Ο θάνατός του αφήνει ένα κενό που δύσκολα θα καλυφθεί, όμως ο ρυθμός του θα συνεχίσει να δονεί τις πίστες και τα ακουστικά μας. Ο James Gadson δεν ήταν απλώς ένας ντράμερ, αλλά ο αρχιτέκτονας του groove που έκανε τον κόσμο να χορεύει, ακόμα κι αν οι περισσότεροι δεν γνώριζαν το όνομά του. Η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή σε κάθε beat που μας κάνει να κουνάμε το κεφάλι μας στον ρυθμό της soul.
