Σε μία εξομολογητική συνέντευξη, ο Big Sean περιγράφει πώς η επιτυχία παραλίγο να τον συντρίψει και μιλά για την απόφαση να ξαναβρεί τον εαυτό του, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια σφαίρα σπάει και αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη. Μια τέτοια στιγμή χάρισε ο Big Sean, ο οποίος, καθισμένος δίπλα στον Usher για μία συνέντευξη στο «All Access» του ABC News, μίλησε με μία σπάνια και αφιλτράριστη ειλικρίνεια για τη δική του κατάβαση στην κατάθλιψη και το άγχος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ράπερ από το Ντιτρόιτ αγγίζει αυτά τα θέματα, όμως η πρόσφατη τοποθέτησή του, χρόνια μετά την κορύφωση της εσωτερικής του μάχης, προσφέρει μία νέα, πιο ώριμη ματιά για το ταξίδι της αυτογνωσίας και της θεραπείας, ειδικά μέσα σε ένα περιβάλλον, όπως αυτό της μαύρης κοινότητας, όπου τέτοιες συζητήσεις παραμένουν ακόμη και σήμερα ταμπού.
Η ιστορία του δεν ξεκινά από αυτή τη συνέντευξη. Οι ρίζες της βρίσκονται βαθύτερα, σε μία περίοδο έντονης πίεσης και προσωπικής απώλειας, με την τραγική δολοφονία του φίλου και συνεργάτη του, Nipsey Hussle, το 2019, να λειτουργεί ως καταλύτης. Τότε ήταν που ο Big Sean άρχισε να μιλά ανοιχτά για την ανάγκη του να αναζητήσει επαγγελματική βοήθεια.
Στη συζήτησή του με τη δημοσιογράφο Linsey Davis, ωστόσο, ξεκαθάρισε πως η πρόθεσή του δεν ήταν να γίνει εκπρόσωπος τύπου για την ψυχική υγεία. Η ευαλωτότητά του προέκυψε αβίαστα, ως μία απλή καταγραφή της πραγματικότητάς του.
«Απλώς μοιραζόμουν το τι συνέβαινε στη ζωή μου. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήμουν τόσο ευάλωτος. Δεν προσπαθούσα να γίνω εκπρόσωπος για την ψυχική υγεία, για να είμαι ειλικρινής», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Απλώς εξέφραζα το πώς πήγαινα σε θεραπεία και βίωνα μία περίοδο με έντονα σκαμπανεβάσματα, μία περίοδο κατάθλιψης».
Αυτή η περίοδος, όπως την περιέγραψε, ήταν καθοριστική. Η αδιάκοπη αφοσίωση στην καριέρα του τον είχε απομακρύνει από τον ίδιο του τον εαυτό, οδηγώντας τον σε ένα σημείο καμπής. Η μεταφορά που χρησιμοποίησε είναι αποκαλυπτική της πίεσης που ένιωθε.
«Ένιωσα σαν να χτύπησα σε έναν τοίχο… και είτε έπρεπε να σκαρφαλώσω από πάνω του, είτε θα έπεφτε πάνω μου και θα με συνέτριβε», εξομολογήθηκε.
Η συνειδητοποίηση αυτή ήταν σκληρή, αλλά αναγκαία. «Είχα αφοσιωθεί τόσο πολύ στη δουλειά μου, που έχασα την επαφή με το άτομο που ήμουν. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτό οδήγησε σε μία πολύ βαθιά μάχη με την κατάθλιψη, βαθύτερη από αυτή που είχα βιώσει όταν ήμουν έφηβος».
Η απόφαση που ακολούθησε ήταν ριζική και απαιτούσε τεράστιο θάρρος για έναν καλλιτέχνη του δικού του βεληνεκούς. Έπρεπε να σταματήσει. «Αναγκάστηκα να αφιερώσω χρόνο μακριά από τη μουσική βιομηχανία ως την πρωταρχική μου υποχρέωση, και έπρεπε να βάλω τον εαυτό μου πρώτο», δήλωσε.
Αυτή η συνειδητή απομάκρυνση αποτυπώθηκε και δισκογραφικά. Πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια ανάμεσα στο άλμπουμ «Detroit 2» του 2020 και την πιο πρόσφατη δουλειά του, με τον εύγλωττο τίτλο «Better Me Than You». Αυτό το κενό δεν ήταν απλώς μία καλλιτεχνική παύση, αλλά ένας απαραίτητος χρόνος ανασυγκρότησης, μία περίοδος όπου η μουσική υποχώρησε για να δώσει χώρο στην επούλωση του ανθρώπου.
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ανακάλυψε ξανά μία ξεχασμένη πτυχή της ζωής: τη διασκέδαση. Όχι με την επιφανειακή έννοια της απόδρασης, αλλά ως μία συνειδητή πράξη φροντίδας.
«Έπρεπε επίσης να αφιερώνω χρόνο για να διασκεδάζω», είπε, σχεδόν γελώντας με την απλότητα αλλά και τη σοβαρότητα αυτής της διαπίστωσης. «Πρέπει να είσαι σοβαρός σχετικά με το να διασκεδάζεις, γιατί με το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, είμαστε εδώ για περιορισμένο χρονικό διάστημα».
Αυτό ήταν ένα από τα «πολλά μαθήματα» που πήρε από εκείνη την περίοδο. Μια υπενθύμιση ότι η ζωή δεν μετριέται μόνο με επαγγελματικές επιτυχίες και επιδόσεις στα charts, αλλά και με τις στιγμές ανεμελιάς και αληθινής χαράς.
Η προσωπική εξομολόγηση του Big Sean υπογραμμίζει ότι η επιτυχία μπορεί να έχει ένα τεράστιο, συχνά αόρατο, κόστος. Η διαύγεια και η ειλικρίνεια με την οποία μιλά για την ανάγκη του να θέσει όρια και να δώσει προτεραιότητα στην ψυχική του ισορροπία προσφέρει ένα ισχυρό μήνυμα, όχι μόνο στους συναδέλφους του, αλλά και σε οποιονδήποτε αισθάνεται παγιδευμένος στον κυκεώνα των προσδοκιών.
Η διαδρομή του αποδεικνύει ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην αδιάκοπη προσπάθεια, αλλά στην ικανότητα να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να σταματήσεις για να ξαναβρείς τον δρόμο σου. «Είμαι απλώς χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ και απολαμβάνω τον εαυτό μου», κατέληξε, συμπυκνώνοντας σε μία φράση ολόκληρο το νόημα της διαδρομής του.
