Η σκοτεινή παιδική ηλικία του Billy Joel πίσω από τη λάμψη.
Μια νέα ματιά στη ζωή και την πορεία του Billy Joel προσφέρει το ντοκιμαντέρ «Billy Joel: And So It Goes», που έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 4 Ιουνίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca στη Νέα Υόρκη.
Ο 76χρονος καλλιτέχνης και η αδελφή του, Judy Molinari, μιλούν στον φακό της κάμερας για τα δύσκολα παιδικά χρόνια τους, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της οικογενειακής ζωής τους.
Ο Billy και η Judy μεγάλωσαν στο Long Island της Νέας Υόρκης με τη μητέρα τους Rosalind και τον πατέρα τους Howard, έναν ταλαντούχο πιανίστα κλασικής μουσικής.
Ο Billy ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, όμως, όπως αποκαλύπτεται στο ντοκιμαντέρ, η σχέση του με τον πατέρα του ήταν γεμάτη ένταση και απογοήτευση. Η Judy αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο Howard δεν έδειξε ποτέ στον Billy καλοσύνη, συμπόνια ή κατανόηση για το ταλέντο του».
Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις του Billy Joel αφορά ένα περιστατικό όταν ήταν οκτώ ετών. Αντί να παίξει τη «Σονάτα για Πιάνο Νο. 14» του Μπετόβεν όπως ήταν γραμμένη, επέλεξε να την αποδώσει με rock διάθεση.
«Ο πατέρας μου κατέβηκε τις σκάλες, μπαμ, με χτύπησε. Με χτύπησε τόσο δυνατά που λιποθύμησα. Ήμουν αναίσθητος για περίπου ένα λεπτό. Θυμάμαι να ξυπνάω και να σκέφτομαι “E, του τράβηξα την προσοχή”. Αυτή είναι η ανάμνησή μου από τα μαθήματα πιάνου του», περιγράφει.
Με ένα πικρό χαμόγελο, προσθέτει: «Δεν με δίδαξε και πολλά».
Η σχέση των γονιών του ήταν επίσης πηγή έντασης. «Δεν θυμάμαι να διασκέδαζαν ποτέ μαζί. Όταν ήμουν μικρός, έβλεπα πράγματα που δεν ήταν καλά. Υπήρχε πολλή ένταση μεταξύ τους», λέει ο τραγουδιστής.
Ο ίδιος και η Judy ένιωσαν «κάπως ανακουφισμένοι» όταν οι γονείς τους χώρισαν, όταν ο Billy ήταν οκτώ ετών. Από τότε, μεγάλωσαν με τη μητέρα τους, Rosalind.
Η Judy περιγράφει τη Rosalind ως μία γυναίκα που, μετά την αποχώρηση του Howard, ένιωσε πιο ελεύθερη, αλλά ταυτόχρονα βρέθηκε αντιμέτωπη με τεράστιες ευθύνες.
«Έπρεπε να δουλέψει πάρα πολύ σκληρά για να κρατήσει την οικογένεια όρθια», σημειώνει. Η παιδική της φίλη, Wendy Greguski, προσθέτει: «Μια κατάθλιψη σκέπασε το σπίτι μετά την αποχώρηση του Howard».
Ο Billy Joel χαρακτηρίζει τη μητέρα του ως μία «πολύ στοργική γυναίκα», αλλά παραδέχεται ότι η αγάπη της ήταν σχεδόν ασφυκτική. «Νομίζω ότι προσπαθούσε να αναπληρώσει την έλλειψη στοργής από τον πατέρα μου. Όμως υπήρχαν και ανησυχητικά στοιχεία. Ήταν πολύ απομονωμένη, συχνά μόνη, και νομίζω ότι έπινε για να απαλύνει αυτή τη μοναξιά».
Η χρήση αλκοόλ από τη Rosalind έγινε συχνό φαινόμενο. «Τη βλέπαμε να πίνει πολύ συχνά και της λέγαμε: “Μαμά, μην αρχίσεις, ξέρεις πώς γίνεσαι”», θυμάται η Judy.
«Έκλαιγε, φώναζε για ώρες. Ξέραμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι πιθανότατα ήταν διπολική — δεν ξέραμε τη λέξη τότε. Δεν υπήρχε ηρεμία, γιατί ξέραμε ότι έπρεπε να περπατάμε στις μύτες των ποδιών μας, ότι το παραμικρό μπορούσε να την ταράξει», αναφέρει.
Παρά τις δυσκολίες, ο Billy Joel αναγνωρίζει την αγάπη της μητέρας του. «Ήταν δύσκολο να ζεις μαζί της, αλλά ήταν τόσο στοργική», σημειώνει, περιγράφοντας τη σχέση τους ως μία «διχοτομία».
Η ένταση στο σπίτι έφερε τα δύο αδέλφια πιο κοντά. «Νιώθαμε ο ένας τον πόνο και την αγωνία του άλλου και αντλούσαμε δύναμη ο ένας από τον άλλον. Ήμασταν πολύ δεμένοι, ναι. Έπρεπε να είμαστε», λέει η Judy.
Παρά τα προβλήματα, και οι δύο θεωρούν ότι η Rosalind ήταν μία μητέρα που έκανε ό,τι μπορούσε.
«Όσο φτωχοί κι αν ήμασταν, όσο κι αν έπρεπε να δουλέψει σκληρά — η μαμά ήξερε ότι ο Billy έπρεπε να κάνει μαθήματα πιάνου. Ήξερε ότι αυτό έπρεπε να καλλιεργηθεί. Ήξερε ότι θα γινόταν κάτι σπουδαίο μία μέρα», εξηγεί η Judy.
Ο Billy Joel: «Η μαμά ήταν η εμψυχώτριά μου. Μου έλεγε ότι μπορώ να καταφέρω ό,τι βάλω στο μυαλό μου. Της χρωστάω το ότι δεν τα παράτησα ποτέ. Πίστευε σε μένα».
Ο δημοφιλής τραγουδιστής και τραγουδοποιός δεν παρευρέθηκε στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ, το οποίο σκηνοθέτησαν η Susan Lacy και η Jessica Levin, καθώς πρόσφατα αποκάλυψε ότι πάσχει από μία σπάνια εγκεφαλική πάθηση.
Το «Billy Joel: And So It Goes» καταγράφει την πορεία του από τις ταπεινές του ρίζες στο Long Island μέχρι τη διεθνή αναγνώριση, μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό και ειλικρινείς συνεντεύξεις.
Η ιστορία του Billy Joel, όπως ξεδιπλώνεται στο ντοκιμαντέρ, είναι μία μαρτυρία για το πώς η μουσική μπορεί να γεννηθεί μέσα από τον πόνο, την αβεβαιότητα και την ανάγκη για αποδοχή.
Μέσα από τις δυσκολίες της παιδικής του ηλικίας, ο Billy Joel κατάφερε να μετατρέψει τις πληγές του σε τραγούδια που άγγιξαν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
