Η Carly Simon παίρνει θέση στη σύγχρονη συζήτηση για την εικόνα και την έκφραση των γυναικών στην pop κουλτούρα.
Η Carly Simon, μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της δεκαετίας του ’70, μίλησε ανοιχτά για την κριτική που δέχεται η Sabrina Carpenter με αφορμή το εξώφυλλο του επερχόμενου άλμπουμ της «Man’s Best Friend».
Η 81χρονη τραγουδίστρια, που έχει ζήσει παρόμοιες αντιδράσεις στο παρελθόν, δεν δίστασε να εκφράσει τη στήριξή της στη νεαρή τραγουδίστρια, χαρακτηρίζοντας την εικόνα «ήπια» και «καλλιτεχνική».
Το εξώφυλλο του «Man’s Best Friend» απεικονίζει την Carpenter γονατιστή, με το χέρι της να αγγίζει το γόνατο ενός άνδρα με κοστούμι, ο οποίος της τραβά τα μαλλιά. Η εικόνα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με άλλους να τη βλέπουν ως πράξη ενδυνάμωσης και άλλους να την κατηγορούν για αναπαραγωγή σεξιστικών στερεοτύπων.
Η Carly Simon, ωστόσο, βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. «Δεν κάνει κάτι εξωφρενικό», δήλωσε στο Rolling Stone.
«Μου φαίνεται ήπιο. Έχουν υπάρξει πολύ πιο τολμηρά εξώφυλλα από το δικό της. Ένα από τα πιο σοκαριστικά εξώφυλλα που έχω δει ποτέ ήταν το “Sticky Fingers” των Rolling Stones. Αυτό ναι, είχε μία ξεκάθαρη σεξουαλική διάθεση. Δεν καταλαβαίνω γιατί δέχεται τόση επίθεση», συνέχισε.
Η ίδια η Simon έχει βιώσει παρόμοια εμπειρία με το εξώφυλλο του δίσκου της «Playing Possum» το 1975. Στη φωτογραφία, η τραγουδίστρια εμφανίζεται γονατιστή, φορώντας μαύρο νεγκλιζέ και μπότες, με σφιγμένες γροθιές και το πρόσωπό της μερικώς κρυμμένο.
Η εικόνα προκάλεσε τότε έντονες αντιδράσεις, με αλυσίδες καταστημάτων όπως η Sears να εξετάζουν το ενδεχόμενο να μην κυκλοφορήσουν τον δίσκο, ενώ περιοδικά όπως το Crawdaddy αφιέρωσαν ολόκληρες κριτικές μόνο στο εξώφυλλο, αγνοώντας τη μουσική.
Η ιστορία πίσω από τη φωτογράφιση της Carly Simon είναι σχεδόν τυχαία. Όπως θυμάται, η κόρη της Sally, τότε μωρό, τράβηξε ένα μαύρο εσώρουχο από τα ράφια του Bloomingdale’s και το έβαλε στο καρότσι της χωρίς να το καταλάβουν.
Η Simon το φόρεσε αργότερα στη φωτογράφιση του Norman Seeff, και η τελική εικόνα προέκυψε αυθόρμητα, την ώρα που χόρευε στο «Theme from Shaft» του Isaac Hayes. «Δεν ήταν σκηνοθετημένο. Δεν ήταν στημένο», λέει χαρακτηριστικά.
Ο Seeff θυμάται τη στιγμή που είδε τη φωτογραφία: «Είχε ενέργεια. Το κεφάλι ήταν κομμένο, η Carly ήταν σε κίνηση, με σφιγμένη γροθιά. Κανείς δεν σκέφτηκε τι μπορεί να σημαίνει. Ήταν μία μοναδική εικόνα που άφηνε πολλά στη φαντασία.»
Η Carley Simon παραδέχεται ότι στην αρχή δεν ήταν σίγουρη για την εικόνα, αλλά τελικά την είδε ως έργο τέχνης. «Υπάρχει κάτι στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που τις κάνει να φαίνονται καλλιτεχνικές, ακόμα κι αν δεν ήταν αυτός ο σκοπός», λέει.
Η αντίδραση του κοινού τότε ήταν έντονη. Από κριτικούς που σχολίαζαν ειρωνικά ότι «θα έπρεπε να κρατάει μαστίγιο» μέχρι τη μητέρα της, Andrea Louise Heinemann, που της είπε: «Carly, αγαπητή μου! Τι κάνεις;». Παρ’ όλα αυτά, το «Playing Possum» έγινε το τρίτο συνεχόμενο άλμπουμ της που μπήκε στο Top 10.
Η Carly Simon βλέπει με θετικό μάτι το ενδιαφέρον που δείχνουν νεότερες καλλιτέχνιδες για το έργο της. Η Sabrina Carpenter και η Olivia Rodrigo έχουν ερμηνεύσει το «You’re So Vain» σε συναυλίες, ενώ η Addison Rae αναφέρθηκε πρόσφατα στο άλμπουμ της «Boys in the Trees».
«Μου αρέσει που τα νεαρά κορίτσια με ανακαλύπτουν. Είναι όμορφο να βλέπεις ότι υπάρχει ακόμα ενδιαφέρον», δηλώνει.
Αναφορικά με τη δική της μουσική, η Simon αποκαλύπτει ότι έχει δουλέψει πάνω σε νέα τραγούδια τα τελευταία χρόνια, με τη βοήθεια του γιου της Ben. Ανάμεσά τους το «Howl», με τον Nile Rodgers στην κιθάρα και τον Chris Stills στα φωνητικά, αλλά και το «Mother of Pearl», αφιερωμένο στην κόρη της.
«Δεν τα ηχογράφησα ως άλμπουμ. Έχω δέκα τραγούδια, αλλά δεν κυκλοφορούν πια άλμπουμ όπως παλιά. Θα τα βγάλουμε ένα – ένα», εξηγεί.
Όσο για το εξώφυλλο της Carpenter, η Simon έχει μία τελευταία παρατήρηση: «Νόμιζα ότι το να αγγίζει το γόνατο του άντρα ήταν λίγο υπερβολικό», λέει γελώντας. «Δεν χρειαζόταν να το κάνει αυτό».
Η Carly Simon, με την εμπειρία και την ιστορία της, προσφέρει μία ψύχραιμη και καλλιτεχνική ματιά σε μία συζήτηση που συχνά φορτίζεται συναισθηματικά.
Για εκείνη, η Sabrina Carpenter δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να εκφράζεται με τον δικό της τρόπο — και αυτό, λέει, είναι κάτι που αξίζει να το στηρίξουμε.
Η στάση της Carly Simon απέναντι στην υπόθεση της Sabrina Carpenter δεν είναι απλώς μία πράξη αλληλεγγύης μεταξύ γυναικών καλλιτεχνών. Είναι και μία υπενθύμιση —χωρίς να το δηλώνει ρητά— ότι η τέχνη, η εικόνα και η δημόσια παρουσία των γυναικών στη μουσική έχουν πάντα αποτελέσει πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων.
Από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα, οι ίδιες ερωτήσεις επανέρχονται: Πού τελειώνει η προσωπική έκφραση και πού αρχίζει η πρόκληση; Ποιος έχει το δικαίωμα να ορίζει τι είναι «πολύ»;
Η Carly Simon, με την εμπειρία δεκαετιών, δείχνει να έχει καταλήξει: δεν είναι η πρόκληση το πρόβλημα, αλλά η ερμηνεία της. «Οποιαδήποτε δημοσιότητα είναι καλή δημοσιότητα», σχολιάζει, και προσθέτει για τη Sabrina Carpenter: «Είναι τόσο όμορφη και θα έπρεπε να είναι περήφανη για τον εαυτό της και την εμφάνισή της. Δεν βλέπω τίποτα κακό σε αυτό.»
Σε μία εποχή όπου τα social media λειτουργούν ως δικαστήριο κοινής γνώμης, η φωνή της Simon λειτουργεί σαν αντίβαρο.
Όχι για να ακυρώσει τις αντιδράσεις, αλλά για να προσφέρει ένα πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που λέει πως η τέχνη δεν είναι πάντα άνετη, ούτε πρέπει να είναι. Και πως, τελικά, η ελευθερία έκφρασης —ειδικά για τις γυναίκες— δεν είναι κάτι που κατακτήθηκε οριστικά, αλλά κάτι που συνεχώς επαναδιαπραγματεύεται.
Η συζήτηση γύρω από το «Man’s Best Friend» ίσως να μην καταλήξει ποτέ σε οριστικό συμπέρασμα. Όμως, η παρέμβαση της Carly Simon δείχνει πως η ιστορία έχει κύκλους — και πως κάθε γενιά καλλιτέχνιδων καλείται να τους αντιμετωπίσει με τον δικό της τρόπο.
