Η Charli XCX αναλύει τις «πραγματικότητες του να είσαι pop star», από τα πάρτι και τα δωρεάν ταξίδια μέχρι την αίσθηση του να είσαι «εμπόρευμα».
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Charli XCX συνόδευσε την ανάρτησή της σχετικά με τις «πραγματικότητες του να είσαι pop star» με μία φωτογραφία του Lou Reed — του αινιγματικού frontman των Velvet Underground.
Η εικόνα είναι ένα στιγμιότυπο του Lou Reed από μία συνέντευξη του 1974, όπου απαντά σε καταιγισμό ερωτήσεων όσο πιο λακωνικά και νωχελικά γίνεται, προς μεγάλη απογοήτευση των μανιασμένων δημοσιογράφων που είναι μαζεμένοι γύρω του. Όπως θα το έθετε η Charli XCX, η οποία κάποτε είχε πει ότι θέλει να φτιάξει έναν «δίσκο σαν του Lou Reed», αυτό είναι τέχνη.
Στο νέο της κείμενο στο Substack που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή, η Charli XCX ξεκινά με μερικές διευκρινίσεις. Ενώ γράφει ότι «το να είσαι pop star έχει τα υπέρ και τα κατά του, όπως οι περισσότερες δουλειές σε αυτόν τον κόσμο», δηλώνει: «Δεν βλέπω αυτό που κάνω ως “δουλειά” και, κατά δεύτερον, δεν θεωρώ πραγματικά τον εαυτό μου αμιγώς pop star, απλώς χρησιμοποιώ αυτή την ορολογία ειδικά για αυτό το κείμενο».
Αντ’ αυτού, προτιμά να περιγράφει τον εαυτό της «περισσότερο ως “δημιουργικό” (αηδία) ή απλά και λιτά: καλλιτέχνη».
Ωστόσο, για τους σκοπούς του δοκιμίου της, εστιάζει «αποκλειστικά στις πραγματικότητες του να είσαι pop star επειδή ήταν το αρχικό μου όνειρο, επειδή είναι ο ρόλος στη ζωή μου στον οποίο έχω τη μεγαλύτερη εμπειρία πλοήγησης και επειδή είναι επίσης ο πιο γελοίος».
Πρώτα, αναφέρεται στο προφανές: το να είσαι pop star είναι «απίστευτα διασκεδαστικό».
Η Charli XCX συνεχίζει απαριθμώντας τα οφέλη της δουλειάς: πάρτι σε ένα μαύρο SUV και «όλα αυτά τα κλισέ πράγματα», το να γνωρίζεις ενδιαφέροντες ανθρώπους και «αυτοί οι ενδιαφέροντες άνθρωποι συχνά θέλουν όντως να σε γνωρίσουν», το να λαμβάνεις «δωρεάν πράγματα» όπως τηλέφωνα, ταξίδια, ρούχα και καραμέλες με ψυχοδραστικά μανιτάρια, το να μπαίνεις σε εστιατόρια από την πίσω είσοδο με τους καλύτερούς σου φίλους και να χαμογελάς στο προσωπικό (που πιθανότατα «σε μισεί»), και το να ακούς το «Diet Pepsi» της Addison Rae πριν κυκλοφορήσει.
Προσθέτει επίσης ότι, ναι, «Καταφέρνεις να νιώθεις ξεχωριστός, αλλά πρέπει επίσης κάποιες στιγμές να νιώθεις αμήχανα για το πόσο ανόητο είναι όλο αυτό».
Παρόλα αυτά, η Charli XCX αναγνωρίζει και τα κομμάτια που ξεπερνούν αυτό το επίπεδο και αναφέρεται στους θαυμαστές της και στο πώς η «αφοσίωσή τους στη δουλειά σου σε κάνει να νιώθεις ότι θα είναι εκεί για σένα μέχρι το τέλος του κόσμου, παρόλο που στην πραγματικότητα δεν θα είναι», προσθέτοντας ότι το να ερμηνεύεις στη σκηνή μπορεί να σε κάνει «να νιώθεις σαν Θεός».
Λέει χαρακτηριστικά: «Μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να κλαίνε από ευτυχία, γίνεσαι το soundtrack για τους χωρισμούς τους, την ανάρρωσή τους, τις τρελές εξόδους τους, την εκδίκησή τους, τον έρωτά τους, τις ζωές τους».
Η τραγουδίστρια περνά στη συνέχεια στον χρόνο που δαπανάται «καθ’ οδόν», παρομοιάζοντας τον χρόνο που ταξιδεύει ένας pop star από τη μία επαγγελματική υποχρέωση στην άλλη με την αίσθηση του να είσαι ένα εμπόρευμα που κατοικεί σε «παράξενους και άψυχους ενδιάμεσους χώρους». Προσφέρει ένα παράδειγμα από τα γυρίσματα του επερχόμενου mockumentary, «The Moment», όταν η Rachel Sennott έφτασε για να γυρίσει μία σκηνή «τυλιγμένη με κουβέρτες και μαξιλάρια και αποστέλλεται απευθείας σε εμάς σαν δέμα».
Η αντίληψη του κοινού για εκείνη ως pop star έχει επίσης κάνει τη Charli XCX να «σκέφτεται τον άνθρωπο που ήμουν σε σύγκριση με τον άνθρωπο που είμαι τώρα». Οι παλιοί φίλοι και τα μέλη της οικογένειας έχουν έναν τρόπο να σε προσγειώνουν, επισημαίνει. Αφού ρώτησε τον Yung Lean αν πίστευε ότι είχε αλλάξει, εκείνος απάντησε μέσω μηνύματος ότι ενώ είναι ακόμα το ίδιο άτομο που γνώριζε όταν ήταν νεότεροι, οι άνθρωποι γύρω της που λένε σε όλα «ναι» την κολακεύουν υπερβολικά.
Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις της για τη ζωή του pop star, αναλογίζεται ότι ενώ υπάρχει «ένα επίπεδο προσδοκίας να είσαι απόλυτα ειλικρινής όλη την ώρα», όλοι οι αγαπημένοι της καλλιτέχνες «δεν είναι καθόλου πρότυπα ούτε θα ήθελα να είναι, αλλά ίσως αυτό να ισχύει μόνο για μένα».
«Θέλω ηδονισμός, κίνδυνος και μία αίσθηση εναντίωσης στο κατεστημένο να συνοδεύουν τους καλλιτέχνες μου, γιατί όταν ήμουν νεότερη ήθελα να αποδράσω μέσα από αυτούς», προσθέτει. «Για μένα αυτό είναι το νόημα, αυτό είναι το δράμα, αυτή είναι η διασκέδαση, αυτή είναι η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ».
Στη συνέχεια, παραθέτει έναν σύνδεσμο για τη συνέντευξη του Lou Reed από τη δεκαετία του εβδομήντα, πριν ρωτήσει και απαντήσει: «Είναι περφόρμανς; Είναι αλήθεια; Είναι ψέματα; Ποιος νοιάζεται; Κατά τη γνώμη μου, είναι απλώς αστείο και cool».
Μιλώντας στο Vanity Fair για το «The Moment» τον περασμένο μήνα, η Charli, για άλλη μία φορά ανατρέποντας τη γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, είπε: «Δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ περιοδείας ή μία συναυλιακή ταινία με κανέναν τρόπο, αλλά ο σπόρος της ιδέας γεννήθηκε από αυτή την ιδέα της πίεσης να κάνεις ένα».
Και συμπλήρωσε: «Είναι μυθοπλασία, αλλά είναι η πιο ρεαλιστική απεικόνιση της μουσικής βιομηχανίας που έχω δει ποτέ».
Σε τελική ανάλυση, η εξομολόγηση της Charli XCX δεν είναι παρά ένα ειλικρινές πορτρέτο της σύγχρονης διασημότητας, όπου η περσόνα συγκρούεται με την προσωπικότητα και η αλήθεια συχνά κρύβεται πίσω από μία καλοσκηνοθετημένη φαντασίωση. Για την ίδια, όμως, αυτή ακριβώς η ένταση, αυτή η γκρίζα ζώνη ανάμεσα στο πραγματικό και το κατασκευασμένο, είναι που γεννά την τέχνη και κάνει όλη την εμπειρία, τελικά, ενδιαφέρουσα.
