Ο Charlie Puth σταματά να εντυπωσιάζει και αρχίζει επιτέλους να νιώθει.
Ο Charlie Puth μοιράζεται με το κοινό τη νέα δισκογραφική δουλειά του «Whatever’s Clever!». Με δώδεκα κομμάτια και έξι συμμετοχές που θυμίζουν τιμητική λίστα του Hall of Fame, το άλμπουμ αποδεικνύεται ως η πιο συμπαγής και συγκροτημένη δουλειά που έχει παρουσιάσει ποτέ.
Ο 34χρονος καλλιτέχνης διανύει μία περίοδο απόλυτης προσωπικής και επαγγελματικής πλήρωσης, έχοντας γίνει πατέρας την ίδια εβδομάδα που κυκλοφόρησε ο δίσκος.
Λίγο πριν την κυκλοφορία, ο Charlie Puth βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας για πολλούς λόγους. Τον Φεβρουάριο ερμήνευσε τον Εθνικό Ύμνο των ΗΠΑ μαζί με τον Kenny G στο Super Bowl 2026. Ακόμα και η Taylor Swift φρόντισε να δώσει το σύνθημα για την καθολική αναγνώριση της αξίας του, αναφέροντας στο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ της «The Tortured Poets Department» το 2024 ότι «ο Charlie Puth θα έπρεπε να είναι ένας μεγαλύτερος καλλιτέχνης». Αυτή η δημόσια προτροπή λειτούργησε ως ένα σινιάλο προς το ευρύ κοινό για να στρέψει την προσοχή του σε έναν μουσικό που συχνά υποτιμήθηκε.
Η αφετηρία της νέας αυτής προσπάθειας βρίσκεται σε μία πολύ συγκεκριμένη στιγμή. Ο Max Martin κάλεσε τον Charlie Puth πριν καν γραφτεί η πρώτη νότα, για να του εξομολογηθεί κάτι ουσιαστικό. Του είπε πως του έλειπε το συναίσθημα από τις ηχογραφήσεις του, αναπολώντας την εποχή που μπορούσε να νιώσει αυτό για το οποίο τραγουδούσε ο Puth χωρίς καν να ξεχωρίζει το στιχουργικό περιεχόμενο. Αυτή η συζήτηση έγινε ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε ολόκληρο το άλμπουμ.
Ο ήχος του «Whatever’s Clever!» αντλεί έμπνευση από την pop των τελών της δεκαετίας του ’80 και των αρχών του ’90, τη yacht rock και την blue-eyed soul. Ωστόσο, οι αναφορές είναι τόσο συγκεκριμένες και η εκτέλεση τόσο άρτια, που θα ήταν άδικο να μιλήσουμε απλώς για έναν τουρισμό στη νοσταλγία.
Ο Charlie Puth ξεκίνησε να γράφει από το μηδέν μαζί με τον BloodPop, μία διαδικασία που οδήγησε στη γέννηση του «Changes».
Το «Changes» προέκυψε από μία ασυνήθιστη συνάντηση, όπου ο BloodPop έγραφε κώδικα για ένα βιντεοπαιχνίδι, τροφοδοτώντας τον Puth με ατμοσφαιρικούς ήχους από έναν υπολογιστή gaming. Το κομμάτι που τελικά ανοίγει τον δίσκο βασίστηκε σε έναν ήχο που ο ίδιος ο Charlie Puth δεν μπορούσε καν να ονομάσει. Μιλώντας στον Rick Beato, εξήγησε πως η έμπνευση για το hook ήρθε από την ίδια τη συγχορδία, συγκεκριμένα ένα Φα πάνω από Σι ύφεση στο ρεφρέν, που φέρει ακριβώς τη δόση δυσαρμονίας που χρειάζεται για να μαγνητίσει τον ακροατή.
Στην προσπάθειά του να τελειοποιήσει το κομμάτι, ο Charlie Puth προσέγγισε τον Bruce Hornsby για να αναλάβει το σόλο στο πιάνο. Ο Hornsby αρνήθηκε την πρόταση, δηλώνοντας πως το συγκεκριμένο τμήμα ακουγόταν ήδη ολοκληρωμένο. Είχε δίκιο και τελικά ο Puth το έπαιξε μόνος του. Το «Changes» είναι ένα τραγούδι για την απόσταση που δημιουργείται ανάμεσα στους ανθρώπους καθώς η ζωή αλλάζει.
Το εκρηκτικό ρεφρέν του βασίζεται σε προγραμματισμένα ντραμς και σε ένα λούπ κιθάρας που έχει περάσει από Melodyne, προσφέροντας μία ηχητική δύναμη που μοιάζει εξαιρετικά ακριβή στην παραγωγή της. Προς το τέλος, η εμφάνιση μίας γκόσπελ χορωδίας δίνει την αίσθηση κάτι οικείου, σαν κάτι που θα μπορούσες να ακούσεις από ένα ανοιχτό παράθυρο αυτοκινήτου το καλοκαίρι του 1989.
Το «Beat Yourself Up» είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι των ’80s που δεν κυκλοφόρησε ποτέ εκείνη τη δεκαετία. Γράφτηκε ως μία έμμεση εξομολόγηση προς έναν φίλο που είναι πολύ σκληρός με τον εαυτό του, για να εξελιχθεί τελικά σε κάτι που ο ίδιος ο Puth συνειδητοποίησε ότι χρειαζόταν να ακούσει. Η μπασογραμμή του είναι ζεστή, το groove χαλαρό και η διαδοχή των συγχορδιών φέρει την ίδια ελκτική δύναμη με το «Never Gonna Give You Up» του Rick Astley. Ο Max Martin ήταν εκείνος που πίεσε τον Charlie Puth να δυναμώσει το ταμπούρο σε αυτό το κομμάτι, μία συμβουλή που αποδείχθηκε καθοριστική.
Στο «Cry», ο Charlie Puth απευθύνεται στον πατέρα του που πενθεί, λέγοντάς του πως είναι αποδεκτό να καταρρέει κανείς. Το κομμάτι αποπνέει την αύρα της easy listening μουσικής των τελών της δεκαετίας του ’80, όντας ζεστό και ανυψωτικό εκεί που θα μπορούσε να είναι βαρύ. Ήταν μία έξυπνη τονική απόφαση για ένα τραγούδι που περιγράφει τη στιγμή που βλέπεις έναν γονέα να λυγίζει.
Τα κύρια φωνητικά του τραγουδιού κρατήθηκαν από την πρώτη κιόλας ηχογράφηση. Ο Charlie Puth πρόσθεσε στρώσεις γύρω από αυτά, αλλά απέφυγε να τα ξανατραγουδήσει, καθώς το συναίσθημα ήταν ήδη εκεί και το γνώριζε. Η συνεργασία με τον Kenny G προέκυψε μέσω της εφαρμογής Moises: ο Puth απομόνωσε ένα σόλο σαξοφώνου από ένα βίντεο του Kenny G στο YouTube, το μετέφερε σε άλλη τονικότητα και το έστειλε ως οδηγό για το πώς ήθελε να ακούγεται το σόλο.
Ο Kenny G ανταποκρίθηκε άμεσα. «Είναι έτοιμο», του είπε στο τηλέφωνο, ενώ ο Puth βρισκόταν σε ένα In-N-Out με τη σύζυγό του. Το τελικό σόλο διατήρησε περίπου το 75% του αρχικού σχεδίου του Puth, κάτι που αποδείχθηκε η σωστή επιλογή, δίνοντας στο κομμάτι τον απαραίτητο χώρο να «αναπνεύσει».
Το «Washed Up» βασίζεται σε χαρούμενες τρομπέτες στο ύφος της pop εποχής του Jimmy Buffett, και αυτή η φωτεινότητα είναι απόλυτα εσκεμμένη. Το τραγούδι αφορά την οργάνωση μίας παρέμβασης για έναν στενό φίλο που παλεύει με τον εθισμό. Μιλώντας στους LA Times, ο Charlie Puth ανέφερε πως το κομμάτι μοιράζεται την ίδια τονικότητα με το «Stop» των Spice Girls, την ντο μείζονα, την οποία χαρακτήρισε ως μία «πολύ χαρούμενη κλίμακα». Οι περισσότεροι καλλιτέχνες θα έγραφαν ένα σκοτεινό τραγούδι για ένα τέτοιο θέμα, αλλά ο Puth επιλέγει το αντίθετο.
Στο «New Jersey» με τη συμμετοχή της Ravyn Lenae, συναντάμε ένα κομμάτι πικρίας μεταμφιεσμένο σε diss track. Ο Charlie Puth τραγουδά για την απόφασή του να αποφεύγει ολοκληρωτικά τη γενέτειρά του μετά από έναν χωρισμό, λέγοντας ψέματα στον εαυτό του ότι δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο στο Νιού Τζέρσεϊ, αντί να παραδεχτεί τι πραγματικά συνέβη. Η συμμετοχή της Ravyn Lenae ανατρέπει την ιστορία: εκείνη είδε τη σχέση ως κάτι περιστασιακό και όχι ως τη σοβαρή δέσμευση που πίστευε ο Puth. Δύο άνθρωποι, μία ιστορία, δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές.
Το «Don’t Meet Your Heroes» είναι μία soul στιγμή στο μέσο του άλμπουμ, που αφορά την εμπειρία του να γνωρίζεις κάποιον που θαύμαζες και να αποχωρείς μετανιωμένος. Ο Charlie Puth αρνείται να αποκαλύψει την ταυτότητα του προσώπου. Το κομμάτι περιλαμβάνει την πιο jazz στιγμή του δίσκου, ένα σόλο πιάνου που κινείται σε διαφορετική συχνότητα από τα υπόλοιπα στοιχεία, προσδίδοντας μία ιδιαίτερη βαρύτητα.
Το «Home» σε συνεργασία με τη Hikaru Utada γράφτηκε για τη σύζυγό του Brooke, μητέρα πλέον του γιου τους, Jude. Η κεντρική ιδέα είναι πως ένα σπίτι δεν σημαίνει τίποτα χωρίς το συγκεκριμένο άτομο που του δίνει ζωή. «Το “Home” γράφτηκε για την καλύτερή μου φίλη, τη σύζυγό μου και τη μελλοντική μητέρα του πρώτου μας παιδιού. Όλα βγάζουν νόημα μαζί της», δήλωσε ο Puth.
Η απόφαση να συμμετάσχει η Hikaru Utada, μία από τις πιο επιδραστικές καλλιτέχνιδες της Ιαπωνίας, ήταν καθαρά θέμα αισθητικής. Η Utada τραγουδά το δικό της μέρος στα ιαπωνικά, φέροντας το κομμάτι πιο κοντά στον ήχο της δικής της περιόδου «Heart Station», μία επιρροή που ο Charlie Puth είχε την αυτοπεποίθηση να αφήσει ανέπαφη.
Στο «Hey Brother», ένα mid-tempo R&B κομμμάτι αφιερωμένο στον μικρότερο αδελφό του, οι φωνητικές στρώσεις και η αρμονική ακρίβεια προδίδουν τις σπουδές του στο Manhattan School of Music και στο Berklee. Είναι εύκολο να παραβλέψει κανείς το βάθος της ενορχήστρωσης, το οποίο αποκαλύπτεται πλήρως μόνο μετά τη δεύτερη ακρόαση.
Το «Sideways» με την Coco Jones είναι ό,τι πιο λείο έχει παρουσιάσει ποτέ ο καλλιτέχνης. Ο ήχος του πιάνου προέρχεται από το preset Dig EP του Roland JV-1080, το ίδιο που χρησιμοποίησε ο Babyface στο soundtrack του «Waiting to Exhale». Ο Charlie Puth γνώριζε ακριβώς τι ήθελε να αναπαράγει. Η Coco Jones έφτασε στο στούντιο μόλις δύο ώρες πριν από μία πτήση για τη Νέα Υόρκη, γνωρίζοντας κάθε νότα του τραγουδιού πριν καν μπει μέσα. Δεν προσπαθεί να ανταγωνιστεί τον Puth, αλλά τον ωθεί στα όριά του.
Η κορύφωση της yacht rock έρχεται με το «Love in Exile» με τους Michael McDonald & Kenny Loggins. Ο τίτλος δόθηκε από τον ίδιο τον Loggins. Το κομμάτι έχει μία πλευστότητα που θυμίζει το «What a Fool Believes» των Doobie Brothers, το οποίο οι McDonald και Loggins συνυπέγραψαν πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια. Ο Michael McDonald δήλωσε στους LA Times πως ανυπομονούσε να δουλέψει με τον Puth και άρπαξε την ευκαιρία αμέσως μόλις τον κάλεσε ο Loggins.
Το «Until It Happens To You» εντάσσει τον προφορικό λόγο του Jeff Goldblum σε ένα ρυθμό με παλαμάκια. Είναι η μόνη στιγμή στο άλμπουμ όπου το κόνσεπτ φαίνεται να υπερισχύει της ίδιας της σύνθεσης. Ως ανάσα πριν από το τελευταίο κομμάτι είναι λειτουργικό, αλλά ως αυτόνομη παρουσία σε έναν τόσο μελετημένο μουσικά δίσκο, μοιάζει το λιγότερο απαραίτητο στοιχείο.
Το άλμπουμ κλείνει με το «I Used To Be Cringe», μία άμεση αναμέτρηση με τη δημόσια εικόνα που παρουσίαζε παλαιότερα ο Charlie Puth. Δεν προσπαθεί να απαρνηθεί το παρελθόν του, αλλά αναγνωρίζει πως η εκδοχή του εαυτού του που ηχογράφησε το «Marvin Gaye» με τη Meghan Trainor υποδυόταν έναν ρόλο, και πλέον έχει τελειώσει με αυτή την παράσταση.
Η παραγωγή σε όλο τον δίσκο αντικατοπτρίζει έναν άνθρωπο που κινείται στα όρια του γούστου του και όχι απλώς των φιλοδοξιών του. Οι μίξειςείναι δυναμικές και στιβαρές, προσφέροντας τη ζεστασιά των κορυφαίων παραγωγών της δεκαετίας του ’80. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Charlie Puth χρησιμοποίησε 19 ορχηστρικούς μουσικούς σε ένα πέρασμα του «Changes», αποφεύγοντας σκόπιμα έναν στρογγυλό αριθμό γιατί ένιωθε ότι το αποτέλεσμα ήταν πιο σφιχτό.
Το «Whatever’s Clever!» συγκρίνεται ευνοϊκά με το «Voicenotes» του 2018, το οποίο παραμένει ο πιο αγαπημένος δίσκος των θαυμαστών του. Στο «Voicenotes», η μουσική έκανε όλη τη δουλειά. Εδώ, οι ενορχηστρώσεις αναλαμβάνουν τον πρώτο λόγο και το στιχουργικό κομμάτι τους παραχωρεί τον απαραίτητο χώρο. Το «Charlie» του 2022 δεν είχε ποτέ τη διαχρονική αξία που διατηρεί ακόμα το «Voicenotes». Αυτός ο δίσκος όμως την έχει.
Για χρόνια, η κριτική προς τον Charlie Puth ήταν ότι διέθετε τη μουσική παιδεία αλλά δεν σταματούσε να την επιδεικνύει. Στο «Whatever’s Clever!» σταματά να δείχνει και απλώς παίζει. Ο δίσκος δεν χρειάζεται την έγκριση της Taylor Swift, παρόλο που αυτή ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Χρειαζόταν μόνο να σταματήσει ο ίδιος να διαχωρίζει αυτό που είναι από αυτό που δημιουργεί.
Και τελικά, τα κατάφερε. Κάλιο αργά παρά ποτέ, αν και στην πραγματικότητα, δεν είναι καν τόσο αργά.
