Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή του εμπόρου σπάνιων βιβλίων Glenn Horowitz, ο οποίος κατηγορούσε τον Don Henley των Eagles για «κακόβουλη δίωξη» μετά την κατάρρευση της ποινικής υπόθεσης εναντίον του.
Μια δικαστική απόφαση έρχεται να ρίξει αυλαία σε ένα ακόμη κεφάλαιο της πολύκροτης υπόθεσης που αφορά τα χειρόγραφα προσχέδια των στίχων του «Hotel California», ενός από τα πιο εμβληματικά άλμπουμ στην ιστορία της ροκ. Δικαστής απέρριψε την αγωγή για κακόβουλη δίωξη που είχε καταθέσει ένας έμπορος σπάνιων βιβλίων, ο οποίος στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί ότι προσπάθησε να πουλήσει κλεμμένα αντίγραφα των χειρογράφων των Eagles.
Ο Glenn Horowitz ήταν ένας από τους τρεις κατηγορούμενους στην ποινική δίωξη που ασκήθηκε πέρυσι, την οποία οι εισαγγελείς τελικά εγκατέλειψαν αιφνιδιαστικά στο μέσο της δίκης, παραδεχόμενοι ότι είχαν έρθει στο φως νέες πληροφορίες και ότι η «εμπιστοσύνη τους στα θεμέλια της υπόθεσης» είχε κλονιστεί.
Νωρίτερα φέτος, ο Horowitz κατέθεσε αστική αγωγή κατά του Don Henley των Eagles και του επί σειρά ετών μάνατζερ του συγκροτήματος, Irving Azoff, κατηγορώντας τους για κακόβουλη δίωξη, σκόπιμη πρόκληση συναισθηματικής δυσφορίας και άλλα.
Ωστόσο, νωρίτερα αυτόν τον μήνα, μία δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, η Kathleen Waterman-Marshall, έκανε δεκτό το αίτημα των Henley και Azoff για απόρριψη της αγωγής.
Η δικαστής έκρινε ότι το Γραφείο του Εισαγγελέα του Μανχάταν είχε «άφθονη βάσιμη αιτία» για να ασκήσει ποινική δίωξη εναντίον του Horowitz, σημειώνοντας ότι ένα σώμα ενόρκων του είχε απαγγείλει κατηγορίες «βασισμένο στην ανεξάρτητη και πολυετή έρευνα του Εισαγγελέα».
Η Waterman-Marshall αναφέρθηκε επίσης στη μαζική παράδοση εγγράφων που οδήγησε στην εγκατάλειψη της ποινικής δίκης. Σημείωσε ότι κανένα από τα έγγραφα «δεν βρέθηκε να αθωώνει» τον Horowitz, ούτε η δημοσιοποίησή τους «προέκυψε από οποιαδήποτε κακόπιστη ενέργεια εκ μέρους των εναγομένων».
Αντιθέτως, όπως δήλωσε κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας, η απόρριψη της υπόθεσης από την εισαγγελία «βασίστηκε στην αδυναμία της υπεράσπισης του κυρίου Horowitz να της παρουσιαστούν ορισμένες πληροφορίες». Πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχει κανένα εύρημα ότι αυτές οι πληροφορίες αποκρύφτηκαν από τον κύριο Henley ή οποιονδήποτε από τους Εναγόμενους για αθέμιτο σκοπό».
Ο Dan Petrocelli, δικηγόρος των Henley και Azoff, χαιρέτισε την απόφαση, δηλώνοντας στο Rolling Stone: «Η μόνη κακόβουλη δίωξη ήταν η ίδια η αγωγή του Horowitz, την οποία το Δικαστήριο γρήγορα και ορθώς απέρριψε».
Η δικηγόρος του Horowitz, Caitlin Robin, απάντησε: «Ασκούμε έφεση και κινούμε διαδικασίες για ανανέωση και επανασυζήτηση της απόρριψης της αγωγής από τη δικαστή κατά των Don Henley και Irving Azoff». Σημείωσε επίσης ότι ο Horowitz εξακολουθεί να επιδιώκει την αγωγή του για κακόβουλη δίωξη κατά της πόλης της Νέας Υόρκης.
Ο Horowitz ήταν ένας από τους τρεις κατηγορούμενους στην ποινική δίωξη, η οποία αφορούσε πάνω από 100 σελίδες φερόμενων ως κλεμμένων προσχεδίων τραγουδιών από το άλμπουμ «Hotel California» των Eagles, γραμμένων από τους Don Henley και Glenn Frey.
Όταν κάποιες από αυτές τις σελίδες εξετάστηκαν για δημοπρασία τη δεκαετία του 2010, ο Henley ισχυρίστηκε ότι είχαν κλαπεί, φέρνοντας την υπόθεση στην Εισαγγελία του Μανχάταν, η οποία απήγγειλε κατηγορίες στον Horowitz και τους άλλους δύο το καλοκαίρι του 2022.
Στην αστική του αγωγή, ο Horowitz ανέφερε ότι ο ίδιος και ένας επιχειρηματικός του εταίρος, ο John McWhinnie, αγόρασαν τους στίχους από τον συγγραφέα Ed Sanders, ο οποίος τους είχε αποκτήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν του είχε ανατεθεί να γράψει μία βιογραφία για τους Eagles. Το βιβλίο δεν εκδόθηκε ποτέ, αλλά ο Sanders κράτησε το υλικό.
Ο Horowitz δήλωσε ότι ο ίδιος και ο McWhinnie πούλησαν τελικά τους στίχους στον επιμελητή του Rock and Roll Hall of Fame, Craig Inciardi, και στον έμπορο ροκ αναμνηστικών, Edward Kosinski, το 2012. Ο Henley ενεπλάκη όταν οι δυο τους προσπάθησαν να βγάλουν κάποιους στίχους σε δημοπρασία. Μέχρι τότε, επέμεινε ο Horowitz, η σχέση του με τους στίχους είχε «τερματιστεί» και «δεν επρόκειτο ποτέ να αναληφθεί ξανά».
Τα επόμενα χρόνια, οι Kosinski και Inciardi προσπάθησαν να πουλήσουν αποσπάσματα των στίχων σε αρκετές περιπτώσεις, και ο Henley συνέχιζε να προσπαθεί να τους σταματήσει. Σε ένα σημείο, ο Horowitz ισχυρίστηκε ότι ο Henley κατέθεσε αναφορά στην Αστυνομία του Λος Άντζελες «στην οποία ψευδώς ισχυριζόταν» ότι τα έγγραφα «αποτελούσαν κλεμμένη περιουσία». Και το 2016, ενεπλάκη η Εισαγγελία του Μανχάταν.
Ο Horowitz υποστήριξε ότι ο Henley «γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει» ότι η προηγούμενη κατοχή και πώληση των στίχων από τον ίδιο ήταν «νόμιμη». Παρόλα αυτά, ο τραγουδιστής «επιδίωξε και βοήθησε ουσιαστικά στην έναρξη και συνέχιση της ποινικής διαδικασίας εναντίον του [Horowitz] κάνοντας ψευδείς δηλώσεις στις αρχές».
Ωστόσο, απορρίπτοντας την αγωγή του, η δικαστής Waterman-Marshall δήλωσε ότι η «αναφορά του Henley στις αρχές επιβολής του νόμου ότι η περιουσία του είχε κλαπεί δεν συνιστά το είδος της εξωφρενικής συμπεριφοράς» που νομικά θα θεωρούνταν σκόπιμη πρόκληση συναισθηματικής δυσφορίας.
Από την πλευρά του, ο Henley υποστηρίζει σταθερά ότι τα σημειωματάρια ήταν ιδιοκτησία του. Ισχυρίζεται ότι το συμβόλαιο που υπέγραψε ο Sanders για τη συγγραφή του βιβλίου όριζε ρητά ότι όλα τα «υλικά» που του δόθηκαν για την έρευνά του παρέμεναν ιδιοκτησία των Eagles, πράγμα που σήμαινε ότι δεν είχε κανένα δικαίωμα να τα πουλήσει.
Πέρα από την ξεχωριστή υπόθεση του Horowitz κατά της πόλης της Νέας Υόρκης, ο Henley έχει και μία δική του εκκρεμή αγωγή στη Νέα Υόρκη, καθώς επιδιώκει να ανακτήσει τα φύλλα με τους στίχους. Οι χειρόγραφες σημειώσεις παραμένουν υπό την επιμέλεια της Εισαγγελίας του Μανχάταν από την ολοκλήρωση της ποινικής δίκης, εν αναμονή μίας απόφασης για τον νόμιμο ιδιοκτήτη τους.
Στο τέλος, η δικαστική νίκη του Don Henley δεν κλείνει οριστικά την υπόθεση, αλλά προσθέτει μία ακόμη ρωγμή στο μυστήριο που περιβάλλει αυτά τα ιστορικά χειρόγραφα. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η νομική δικαίωση, αλλά η ίδια η κληρονομιά και η φυσική υπόσταση ενός έργου που καθόρισε μία ολόκληρη εποχή.
Μέχρι την τελική απόφαση, οι στίχοι του «Hotel California» παραμένουν σιωπηλοί μάρτυρες μίας περίπλοκης ιστορίας για τη μουσική, την ιδιοκτησία και τη μνήμη.
