Ο Drake παραδέχεται τις ευαισθησίες του και απαντά στις κατηγορίες που τον συνοδεύουν.
Ο Drake ξέρει καλά πώς να βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης: άλλοτε μέσα από τις μουσικές κυκλοφορίες του, άλλοτε μέσα από τα σχόλια και τις συνεντεύξεις του.
Σε μία νέα συνέντευξή του στο podcast «Not This Again» με την Bobbi Althoff, ο ράπερ από το Τορόντο μίλησε ανοιχτά για την παλιά παρεξήγησή τους, τις φήμες ότι έχει ψεύτικους κοιλιακούς, τις εντάσεις του με τον Rick Ross, αλλά και για μία ταμπέλα που τον βαραίνει τα τελευταία χρόνια: τον χαρακτηρισμό «culture vulture» (εκμεταλλευτής της κουλτούρας).
Η σχέση του Drake με την Althoff δεν ήταν χωρίς δράματα. Μετά την πρώτη viral συνέντευξή τους, οδηγήθηκαν σε ρήξη, με τον ράπερ να μπλοκάρει την παρουσιάστρια και να ζητά να κατέβει το αρχικό βίντεο. Ό
πως εξήγησε τώρα, ένιωσε πως η Althoff «τον παρουσίαζε σαν πηγή όλων των προβλημάτων της», παρά το γεγονός ότι —όπως υποστήριξε— οι προθέσεις του ήταν απλά ειλικρινείς. «Στη ζωή μου έχω πολλούς που με κάνουν να νιώθω ενοχές· πάντα μου λένε “εσύ φταις”» είπε χαρακτηριστικά.
Η συζήτηση σύντομα πέρασε σε μίας μορφής déjà vu: την κατηγορία ότι ο Drake «εκμεταλλεύεται» κουλτούρες και καλλιτέχνες, έναν ισχυρισμό που τον ακολουθεί εδώ και χρόνια. Ο ίδιος, με μία απογυxμνωμένη ειλικρίνεια, είπε: «Πονάω πραγματικά όταν με αποκαλούν culture vulture».
Για τον Drake, το να συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες, να στρέφει τους προβολείς προς εκείνους και να δημιουργεί μαζί τους τραγούδια, δεν έχει καμία σχέση με ιδιοτέλεια. Το αντιμετωπίζει ως πράξη στήριξης κι ενότητας.
Ωστόσο, όπως παραδέχτηκε, το κοινό συχνά «βάζει μία αρνητική ετικέτα» σε αυτές τις κινήσεις, λέγοντας ότι το κάνει μόνο για προσωπικό κέρδος.
Το ζήτημα της «καλλιτεχνικής εκμετάλλευσης» από τον Drake δεν είναι καινούριο. Πέρυσι, οι στίχοι του Kendrick Lamar στα «Euphoria» και «Not Like Us» έριξαν ακόμη περισσότερο λάδι στη φωτιά, υπογραμμίζοντας την ένταση ανάμεσα στους δύο ράπερ.
Αλλά και πιο πριν, το 2019, ο Βρετανός grime καλλιτέχνης Wiley είχε εκτοξεύσει παρόμοιες κατηγορίες, με τον Drake να απαντά δημόσια: «Τι σημαίνει καν αυτό; Θα προτιμούσες να αγνοώ τη σκηνή και να μη στηρίζω;»
Ο τόνος του τότε, όπως και τώρα, δεν έκρυβε τον εκνευρισμό του. Για εκείνον, το να δίνεις χώρο και φωνή σε ανερχόμενους καλλιτέχνες θα έπρεπε να θεωρείται αξιέπαινο. «Δεν θα καταλάβω ποτέ πώς το να στηρίζεις ή να συνδέεσαι έτσι με κάποιον μπορεί να διαβάζεται σαν κάτι αρνητικό», είχε σημειώσει.
Ίσως αυτό είναι και το μεγάλο παράδοξο στην καριέρα του: ο Drake είναι ταυτόχρονα το απόλυτο mainstream είδωλο και ο άνθρωπος που έχει ανοίξει δρόμους για καλλιτέχνες που διαφορετικά δεν θα είχαν τέτοια προβολή.
Αυτό, όμως, στο μάτι του κοινού, μπορεί να μοιάζει και σαν παρασιτική δύναμη. Το όριο μεταξύ στήριξης και ιδιοτέλειας παραμένει θολό — και ο Drake, με το χαρακτηριστικό του αφοπλιστικό στυλ, δεν κρύβει ότι αυτό τον πονά.
Σε μία εποχή όπου οι σταρ χτίζουν συχνά θωράκιση γύρω από τις προσωπικότητές τους, ο Drake δείχνει κάτι διαφορετικό: μία ευαλωτότητα σχεδόν αποκαλυπτική.
Το γεγονός ότι παραδέχεται πως πληγώνεται όταν αμφισβητούν τις προθέσεις του, αλλά και ότι συναντήθηκε ξανά με την Bobbi Althoff παρά το παρελθόν τους, δείχνει έναν καλλιτέχνη που, παρά την παγκόσμια φήμη του, παλεύει με πολύ ανθρώπινα διλήμματα.
