Ο Jonny Greenwood των Radiohead μιλά για τη σχέση του με την κιθάρα, την καθημερινή εξάσκηση που τον έκανε να την αγαπήσει και τη μόνιμη αγωνία του να μάθει περισσότερα χωρίς να μείνει στην επιφάνεια.
Ο Jonny Greenwood σήμερα κάθεται και παίζει κιθάρα κάθε μέρα. Κάποτε, όμως, ήταν κάτι που απέφευγε, δεν εμπιστευόταν την τεχνική άνεση και, όπως παραδέχεται τώρα, στα πρώτα χρόνια των Radiohead ένιωθε ότι ήταν «άτσαλος κιθαρίστας» και ταυτόχρονα «τεμπέλης».
Σε συνέντευξή του στον Independent, ο 54χρονος κιθαρίστας μίλησε για το πώς άλλαξε η σχέση του με το όργανο μέσα στα χρόνια. «Θα κάτσω και θα παίξω κιθάρα κάθε μέρα τώρα», είπε.
Η αλλαγή αυτή δεν ήρθε επειδή από μικρός ήθελε να γίνει δεξιοτέχνης της κιθάρας. Αντίθετα, ο Greenwood εξηγεί ότι για πολύ καιρό ένιωθε καχυποψία απέναντι στην ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να παίζει τεχνικά απαιτητικά πράγματα.
«Είναι αστείο. Είναι κάτι που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήθελα να κάνω. Παλιά δεν εμπιστευόμουν αυτού του είδους την άνεση και πίστευα ότι συνδεόταν με μια επίδειξη τεχνικής», εξήγησε.
Με τα χρόνια, όμως, άρχισε να βλέπει διαφορετικά αυτό που μπορούν να κάνουν τα χέρια του πάνω στην κιθάρα. «Τώρα αισθάνομαι διαφορετικά γι’ αυτό. Και νιώθω τυχερός που τα δάχτυλά μου μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα».
Ο Greenwood αναγνωρίζει ότι διαθέτει μια φυσική ευκολία στο όργανο και αποφάσισε να μην την αντιμετωπίζει πλέον με καχυποψία. «Έχω μια κάποια ευχέρεια με την κιθάρα, οπότε αποφάσισα να το αποδεχτώ και συνειδητοποίησα ότι πραγματικά αγαπώ να παίζω κιθάρα», πρόσθεσε.
Από εκεί και πέρα, η επανάληψη έκανε τα υπόλοιπα. «Στα πρώτα χρόνια των Radiohead πάντα ένιωθα ότι ήμουν άτσαλος κιθαρίστας και ήμουν πάντα τεμπέλης», παραδέχθηκε.
Τώρα, η ίδια διαδικασία έχει σχεδόν αντίστροφη μορφή. «Απλώς, μέσα από την επανάληψη, κόλλησα. Εθίστηκα και θέλω να παίζω όλη την ώρα», είπε.
Η κιθάρα, πάντως, είναι μόνο ένα μέρος της μουσικής ζωής του Greenwood. Παράλληλα με τους Radiohead, έχει δουλέψει εκτενώς σε μουσική για κινηματογράφο και έχει στραφεί όλο και περισσότερο σε κλασικά έργα, μια πλευρά της δουλειάς του που συνεχίζει να τον τραβά, αλλά ταυτόχρονα του δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν έχει μάθει ακόμη αρκετά.
«Δεν αισθάνομαι ότι έχω μάθει αρκετά», είπε. Η αγωνία του δεν αφορά τόσο το αν θα αποκτήσει περισσότερες γνώσεις, όσο το πώς θα το κάνει χωρίς να σκορπίσει την προσοχή του προς πάρα πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις.
«Πάντα διχάζομαι ανάμεσα στο να θέλω άπληστα να καταβροχθίσω όλα αυτά τα πράγματα και να τα καταλάβω, αλλά και στο να ξέρω ότι είναι λάθος να αντιμετωπίζω τα πάντα σαν άνθρωπος που κάνει λίγο απ’ όλα», εξήγησε.
Στο μυαλό του, το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο: όταν κάποιος θέλει να μάθει τα πάντα ταυτόχρονα, υπάρχει ο κίνδυνος να μη γνωρίσει πραγματικά βαθιά τίποτα. «Απλώς σημαίνει ότι δεν αποκτάς βαθιά κατανόηση για κανένα από αυτά. Νιώθω μόνιμα σαν να βρίσκομαι σε έναν πανικό ανάμεσα στα δύο», συμπλήρωσε.
Η σχέση του Greenwood με τους Radiohead ξεκίνησε ήδη από το 1985, όταν εντάχθηκε στο συγκρότημα μαζί με τον Thom Yorke, τον Ed O’Brien, τον Philip Selway και τον αδελφό του Colin Greenwood. Η μπάντα που θα εξελισσόταν σε ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα των δεκαετιών που ακολούθησαν άρχισε να γνωρίζει ευρύτερη επιτυχία στις αρχές των ’90s, μετά τη συμφωνία της με την EMI.
Το πρώτο άλμπουμ των Radiohead, «Pablo Honey», κυκλοφόρησε το 1993 και έφερε το συγκρότημα σε παγκόσμιο κοινό, κυρίως χάρη στο «Creep», που εξελίχθηκε σε τεράστια επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα, το «The Bends» έδειξε ότι οι Radiohead δεν είχαν σκοπό να μείνουν στον ίδιο ήχο, ενώ το «OK Computer» του 1997 πήγε αυτή την αλλαγή ακόμη πιο μακριά και θεωρείται κομβικό άλμπουμ για τη σύγχρονη μουσική.
Την ίδια περίοδο, ο Greenwood άρχισε να εξελίσσει όλο και περισσότερο τον δικό του τρόπο χρήσης της κιθάρας, κάτι που σήμερα αντιμετωπίζει σχεδόν σαν καθημερινή ανάγκη. Η ειρωνεία είναι ότι αυτό το όργανο που κάποτε αντιμετώπιζε με επιφύλαξη έχει πλέον εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικές του αγάπες.
Οι Radiohead, άλλωστε, έχουν ξαναβρεθεί στο επίκεντρο και συναυλιακά. Το συγκρότημα επέστρεψε πέρυσι για συναυλίες σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη, στην πρώτη σειρά εμφανίσεων από το 2018, παίζοντας σε πέντε διαφορετικές πόλεις και πραγματοποιώντας τέσσερις συναυλίες στο O2 του Λονδίνου.
Πλέον έχουν ανακοινώσει νέες εμφανίσεις στην Αυστραλία και την Ιαπωνία για την επόμενη χρονιά. Αρχικά, ο Ed O’Brien είχε αναφέρει τον Μάρτιο ότι το συγκρότημα σχεδιάζει κάθε χρόνο να επισκέπτεται διαφορετική ήπειρο και να δίνει 20 συναυλίες, ούτε περισσότερες ούτε λιγότερες, όμως το νέο πρόγραμμα περιλαμβάνει τελικά 21 εμφανίσεις σε Περθ, Μελβούρνη και Σίδνεϊ, πριν από συναυλίες στη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας.
Το μέλλον ενός νέου άλμπουμ των Radiohead, αντίθετα, παραμένει πολύ πιο αβέβαιο. Ο O’Brien είπε στο NME ότι το συγκρότημα «δεν έχει καν συζητήσει» την πιθανότητα ενός ακόμη δίσκου και γέλασε όταν ρωτήθηκε αν οι συναυλίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέα τραγούδια.
«Από πού σας ήρθε η ιδέα ότι υπάρχει άλλος δίσκος των Radiohead;» απάντησε. Στη συνέχεια εξήγησε ότι καταλαβαίνει από πού προέρχεται η επιθυμία του κοινού, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή μια νέα ηχογράφηση.
«Ξέρω ότι είναι αστείο και ότι προέρχεται από καλό μέρος. Ο κόσμος θέλει να ακούσει άλλον δίσκο των Radiohead», είπε. «Εγώ δεν μπορώ καν να το φανταστώ, γιατί δεν έχουμε συζητήσει καν για άλλον δίσκο».
Ο O’Brien συνέδεσε αυτή την επιφύλαξη με το πόσο δύσκολη ήταν η διαδικασία πίσω από το «A Moon Shaped Pool», το τελευταίο άλμπουμ των Radiohead.
«Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή ο τελευταίος δίσκος ήταν γαμημένα απαίσιος ως προς το πόσο δύσκολο ήταν να τον φτιάξουμε. Η ιστορία αυτού του δίσκου είναι γαμημένα σκοτεινή. Ρίχνει μεγάλη σκιά», είπε, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο να αλλάξει γνώμη στο μέλλον.
Την ίδια στιγμή, ο Greenwood συνεχίζει κανονικά τη δική του δουλειά έξω από τους Radiohead, με την επόμενη εμφάνισή του να είναι η συναυλία «Steve Reich at 90: London Sinfonietta and Jonny Greenwood» στο Royal Festival Hall. Παράλληλα, παραμένει μέλος των The Smile μαζί με τον Thom Yorke και τον ντράμερ Tom Skinner.
Για τον Jonny Greenwood, λοιπόν, η κιθάρα έχει περάσει από την αμηχανία και την άρνηση στην καθημερινή συνήθεια που πλέον δεν θέλει να εγκαταλείψει. Και όσο οι Radiohead αφήνουν ανοιχτό το ερώτημα για έναν νέο δίσκο, εκείνος συνεχίζει να επιστρέφει στο όργανο που κάποτε θεωρούσε το πιο δύσκολο κομμάτι του εαυτού του.
