Με το «Honora», ο Flea των Red Hot Chili Peppers καταθέτει την πιο προσωπική και θαρραλέα δουλειά της καριέρας του, αφήνοντας για λίγο το μπάσο για χάρη της τρομπέτας.
Ο Flea δεν υπήρξε ποτέ ένας συμβατικός καλλιτέχνης. Από τις εκρηκτικές του εμφανίσεις στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου μέχρι τις ιδιαίτερες ενδυματολογικές του επιλογές, ο Michael Balzary παραμένει μία από τις πιο εκκεντρικές και αγαπητές παρουσίες της σύγχρονης μουσικής. Ως η ρυθμική ραχοκοκαλιά των Red Hot Chili Peppers, μας συνήθισε σε έναν καταιγισμό από funk ενέργεια, όμως στο πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο «Honora», που κυκλοφορεί από τη Nonesuch Records, επιλέγει να χαμηλώσει τα φώτα.
Το «Honora» αποτελεί μία στροφή προς την εσωτερικότητα. Είναι ένας δίσκος αναστοχασμού που αποκαλύπτει μία πλευρά του καλλιτέχνη που παρέμενε για χρόνια στη σκιά της δόξας των σταδίων. Εδώ, ο Flea δεν αναζητά την ένταση, αλλά την αυθεντικότητα μίας τέχνης που τον καθόρισε πριν ακόμα ανακαλύψει το ηλεκτρικό μπάσο.
Η σχέση του με τη jazz δεν είναι μία όψιμη αγάπη. Μεγαλωμένος από έναν πατριό που λάτρευε το είδος, ο μικρός τότε Michael βυθίστηκε στον κόσμο του Miles Davis, του Louis Armstrong και του Chet Baker. Η τρομπέτα ήταν το πρώτο του όργανο, η πρώτη του διέξοδος. Πριν από δεκαετίες, το 1991, στα γυρίσματα της ταινίας «My Own Private Idaho» του Gus Van Sant, είχε εκμυστηρευτεί σε έναν φίλο του: «Θέλω να φτιάξω έναν ορχηστρικό δίσκο με βαθιά υπνωτικά grooves και τριπαριστές μελωδίες».
Χρειάστηκε να φτάσει κοντά στα εξήντα του για να συνειδητοποιήσει πως αν δεν έπιανε ξανά την τρομπέτα τώρα, ίσως να μην το έκανε ποτέ. Παρά το εξαντλητικό πρόγραμμα των περιοδειών με τους Red Hot Chili Peppers και τις οικογενειακές υποχρεώσεις με ένα νεογέννητο στο σπίτι, δεσμεύτηκε να μελετά καθημερινά για δύο χρόνια. Το αποτέλεσμα αυτής της πειθαρχημένης αναζήτησης είναι το «Honora», ένας δίσκος που πήρε το όνομά του από ένα αγαπημένο πρόσωπο της οικογένειάς του.
Στη διαδικασία αυτή, ο Flea δεν ήταν μόνος, αν και το άγχος του ήταν πρωτόγνωρο. Παρά τη διεθνή του αναγνώριση, φοβόταν την κριτική των συνεργατών του. «Φοβόμουν μήπως νομίζουν ότι είμαι ένας άσχετος, ένας τσαρλατάνος, ένας rock ποζέρης ή απλώς ένας θαυμαστής», εξομολογείται ο ίδιος. Η πραγματικότητα όμως τον διέψευσε, καθώς περιτρίγυρίστηκε από μία ελίτ οραματιστών της σύγχρονης μουσικής που αγκάλιασαν το όραμά του.
Το σχήμα που τον πλαισιώνει περιλαμβάνει τον παραγωγό και σαξοφωνίστα Josh Johnson, τον κιθαρίστα Jeff Parker, την μπασίστρια Anna Butterss και τον ντράμερ Deantoni Parks. «Το να κάθομαι σε ένα δωμάτιο και να παίζω μουσική μαζί τους με έκανε να νιώθω σαν να είμαι υπό την επήρεια ναρκωτικών. Πετούσα μέσα στο στούντιο. Τους αγαπώ, έδωσαν πραγματικά τον εαυτό τους», αναφέρει χαρακτηριστικά, εκφράζοντας τον βαθύ σεβασμό του για τη γενναιοδωρία τους.
Ο δίσκος ανοίγει με το «Golden Wingship», μία χαοτική αλλά απόλυτα συγκροτημένη εισαγωγή που θυμίζει τη χημεία που έχει ο Flea με τον John Frusciante. Στη συνέχεια, το «A Plea» μας μεταφέρει απευθείας στις jazz ρίζες του, με τα πνευστά να πλέκονται πάνω σε μία στιβαρή μπασογραμμή. Στο κομμάτι αυτό, ο Flea εκφράζει και τις πολιτικές του ανησυχίες: «Υπάρχει μίσος παντού… Άνθρωποι, είμαστε εδώ μαζί», ακούγεται να λέει με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Οι συνεργασίες του άλμπουμ είναι εξίσου εντυπωσιακές. Στο «Traffic Lights», ο Thom Yorke των Radiohead προσθέτει τη δική του απόκοσμη αύρα με φωνητικά και πιάνο. Ο Flea θυμάται τη στιγμή της δημιουργίας: «Κάτι σε αυτό μου θύμισε τους ATOMS FOR PEACE, οπότε το έστειλε στον Thom. Είναι ο πιο ζεστός και ελεύθερος τύπος που ξέρω», λέει για τον Yorke, ο οποίος στιχουργικά καταπιάνεται με τη δυσκολία του να βρεις νόημα σε έναν κόσμο γεμάτο ψεύτικες πληροφορίες.
Ιδιαίτερη στιγμή αποτελεί και η συμμετοχή του Nick Cave στο «Wichita Lineman», όπου η βαθιά βαρύτονη φωνή του γλιστρά πάνω από ένα βελούδινο κοντραμπάσο. Ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης ευρηματικές διασκευές, όπως το «Thinkin Bout You» του Frank Ocean, το οποίο απογυμνώνεται και μένει μόνο με μία μελαγχολική γραμμή τρομπέτας, αλλά και το «Maggot Brain» των George Clinton και Eddie Hazel, που προσεγγίζεται μέσα από έναν διαλογιστικό φακό.
Το «Honora» δεν είναι ένα ακόμη side project για τον Flea. Είναι ένας ναός της αμερικανικής κουλτούρας που πραγματεύεται θέματα ειρήνης, αγάπης και κοινωνικής συνοχής. Από τον ψυχεδελικό ηλεκτρονικό ήχο του «Frailed» μέχρι τη νυχτερινή ατμόσφαιρα του «Morning Cry», ο Flea αποδεικνύει ότι η μουσική του παιδεία είναι βαθιά και πολυεπίπεδη.
Το άλμπουμ κλείνει με το «Free As I Want To Be», μία δημιουργία που καθρεφτίζει την πορεία της ζωής του: από την ταραγμένη νεότητα και τις καταχρήσεις της δόξας, στην καθαρότητα και την προσωπική ολοκλήρωση. «Όταν είδα jazz για πρώτη φορά ως παιδί, κατάλαβα ότι υπήρχαν ανώτερα πράγματα σε αυτή τη γη, πολύ πάνω από τις μικρότητες που με αποθάρρυναν», θυμάται.
Αυτή την περίοδο, ο Flea και η μπάντα του προετοιμάζονται για μία διεθνή περιοδεία σε μικρούς, ατμοσφαιρικούς χώρους σε Βόρεια Αμερική και Ευρώπη, έχοντας ήδη κάνει μία εντυπωσιακή τηλεοπτική εμφάνιση στο «The Tonight Show Starring Jimmy Fallon». Για τον ίδιο, η επιστροφή στην τρομπέτα ήταν μία διαδικασία μάθησης που τον γέμισε ευτυχία.
Στο «Honora», ο Flea δεν βρήκε απλώς τον παλιό του εαυτό, αλλά μία νέα γλώσσα για να επικοινωνήσει όλα όσα νιώθει στην πιο ώριμη φάση της ζωής του.
