Από τον Liam Gallagher και τον David Beckham μέχρι τον Paul Weller, η αφρόκρεμα της βρετανικής μουσικής και αθλητικής σκηνής συγκεντρώθηκε για το στερνό αντίο στον Gary «Mani» Mounfield, τον θρυλικό μπασίστα των Stone Roses και των Primal Scream.
Η καρδιά του Μάντσεστερ χτύπησε πένθιμα τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου, καθώς η πόλη αποχαιρέτησε ένα από τα πιο αγαπημένα της τέκνα. Ο Gary «Mani» Mounfield, ο εμβληματικός μπασίστας που καθόρισε τον ήχο μιας ολόκληρης γενιάς με τους Stone Roses και αργότερα με τους Primal Scream, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία σε ηλικία 63 ετών.
Ο μουσικός έφυγε από τη ζωή ειρηνικά στον ύπνο του στις 20 Νοεμβρίου, νικημένος από αναπνευστικά προβλήματα που συνδέονταν με τη μακροχρόνια μάχη του με το εμφύσημα.
Η κηδεία του στον Καθεδρικό Ναό του Μάντσεστερ δεν ήταν απλώς μία τελετή, αλλά μία άτυπη σύνοδος κορυφής της βρετανικής μουσικής ιστορίας. Φίλοι, συνοδοιπόροι και συνεργάτες έδωσαν το παρών, δημιουργώντας ένα ψηφιδωτό από πρόσωπα που έχουν γράψει χρυσές σελίδες στη rock και pop κουλτούρα.
Ανάμεσά τους ξεχώρισαν οι Liam Gallagher, Ian Brown, John Squire, Reni, Bobby Gillespie, Paul Weller, Peter Hook, Tim Burgess, Guy Garvey και Paul «Bonehead» Arthurs. Τον φόρο τιμής τους απέτισαν επίσης θρύλοι της Manchester United, της αγαπημένης ομάδας του Mani, όπως ο David Beckham και ο Gary Neville.
Η πομπή διένυσε μία απόσταση 13 χιλιομέτρων από το σπίτι του μουσικού στο Heaton Moor του Stockport μέχρι τον Καθεδρικό Ναό του Μάντσεστερ.
Στους δρόμους, πλήθος θαυμαστών είχε συγκεντρωθεί για να τιμήσει τον ήρωά του. Πολλοί ήταν ντυμένοι στα μαύρα, ενώ άλλοι φορούσαν μπλουζάκια των Stone Roses και τα χαρακτηριστικά bucket hats, σύμβολο της εποχής του «Madchester».
Το φέρετρο του Mani ήταν καλυμμένο με το εικαστικό έργο τέχνης που κοσμεί το ιστορικό πρώτο άλμπουμ των Stone Roses του 1989 —επηρεασμένο από τον Jackson Pollock— και στολισμένο με λουλούδια που σχημάτιζαν τις λέξεις «Mani» και «R Kid».
Μέσα στον ναό, η συγκίνηση κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια των επικήδειων λόγων.
Ο Ian Brown, frontman των Stone Roses και στενός φίλος του εκλιπόντος, μίλησε από καρδιάς: «Ο Mani ήταν σαν αδελφός για μένα, ένας μουσικός σύντροφος», είπε στο εκκλησίασμα. «Μια όμορφη ψυχή και πνεύμα. Ο Mani ήταν ικανός να γελάσει μέσα σε κάθε σκοτάδι. Ήταν η ζωή και η ψυχή σε όποιο δωμάτιο κι αν βρισκόταν», είπε.
Μάλιστα, πρότεινε να στηθεί ένα χρυσό άγαλμα ύψους 15 μέτρων προς τιμήν του στο Μάντσεστερ, πρόταση που έγινε δεκτή με θερμό χειροκρότημα. «Ο Mani δεν θα ήθελε να είμαστε συντετριμμένοι, αλλά είμαστε», κατέληξε.
Στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και ο Bobby Gillespie των Primal Scream, ο οποίος τόνισε τη μοναδική ικανότητα του Mani να γειώνει την αλαζονεία. «Ο ζεστός και φιλόξενος τρόπος του Mani, το ότι με αντιμετώπιζε ως ίσο, με έκανε να νιώθω υπέροχα και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Κανείς δεν ήταν τόσο σημαντικός ώστε να γλιτώσει από την ικανότητά του να “κόβει” τους επιτηδευμένους και τους αλαζόνες, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου», ανέφερε.
Συγκρίνοντας την αύρα του με εκείνη του θρύλου της Manchester United, Eric Cantona, ο Gillespie είπε χαρακτηριστικά: «Ο Mani δεν πέθανε, απλώς έφυγε. Θα ζει για πάντα στην ψυχή και το μυαλό μου».
Πριν την τελετή, ο Bez των Happy Mondays δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι ο Mani «θα λείψει πραγματικά» και πως ήταν «ένας γνήσιος τύπος, όλοι τον αγαπούσαν», προσθέτοντας πως αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κληρονομιάς του Μάντσεστερ.
Καθώς η τελετή ολοκληρωνόταν, οι Liam Gallagher, Reni και John Squire ήταν ανάμεσα σε εκείνους που μετέφεραν το φέρετρο έξω από τον καθεδρικό ναό, σε μία εικόνα βαθιάς ενότητας της μουσικής σκηνής της πόλης.
Σημειώθηκε επίσης ένα μεμονωμένο περιστατικό, καθώς σύμφωνα με τη Manchester Evening News, μία γυναίκα φέρεται να συνελήφθη από την αστυνομία και να της πέρασαν χειροπέδες έξω από τον Καθεδρικό Ναό, αν και οι συνθήκες παραμένουν αδιευκρίνιστες.
Ο αδελφός του Mani, Greg, είχε περιγράψει την προηγούμενη εβδομάδα τον μπασίστα ως έναν «αγαπημένο σύζυγο της αείμνηστης Imelda και τον πολυαγαπημένο πατέρα των George, Gene και Joe», καθώς και ως έναν άνθρωπο που υπήρξε καλός φίλος για πολλούς.
Η απώλεια του Gary «Mani» Mounfield σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, αλλά και την επιβεβαίωση της αθανασίας που προσφέρει η τέχνη. Δεν ήταν μόνο οι νότες του μπάσου του που καθόρισαν τον ρυθμό μιας γενιάς, αλλά και το πνεύμα του —αυθεντικό, ασεβές και βαθιά ανθρώπινο— που ενσάρκωνε την ψυχή του Μάντσεστερ.
Καθώς η πόλη και ο μουσικός κόσμος τον αποχαιρετούν, τα λόγια του Bobby Gillespie αντηχούν ως η μόνη αλήθεια: ο Mani δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Θα βρίσκεται πάντα εκεί, σε κάθε ακροατή που βάζει να παίξει εκείνο το πρώτο άλμπουμ, υπενθυμίζοντάς μας ότι η μουσική, όπως και η αγάπη, δεν γνωρίζει τέλος.
