Ο εμβληματικός ερμηνευτής Γιώργος Νταλάρας συναντά τον σπουδαίο συνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη σε ένα τραγούδι – απολογισμό για τις προδοσίες, την αντοχή και μία ζωή που παίζεται στα άκρα.
Υπάρχουν συναντήσεις στη μουσική που δεν είναι απλώς συνεργασίες, αλλά γεγονότα. Στιγμές όπου δύο παράλληλες, αυτόφωτες πορείες διασταυρώνονται για να δημιουργήσουν κάτι που φέρει το βάρος και την ιστορία και των δύο. Ο Γιώργος Νταλάρας και ο Σταμάτης Κραουνάκης, μέσα από τη σύμπραξή τους στο νέο τραγούδι «Παίξε Ρε Φίλε Μπάλα», προσφέρουν ακριβώς μία τέτοια στιγμή. Ένα ζεϊμπέκικο στιβαρό, βιωματικό, που μοιάζει να γεννήθηκε από τις πιο ατόφιες πρώτες ύλες του ελληνικού τραγουδιού: τον πόνο, τη μαγκιά, την προδοσία και την αέναη πάλη με μία «παλιοζωή δασκάλα».
Στο νέο αυτό τραγούδι, που κυκλοφορεί από τη Minos EMI, a Universal Music Company, η χαρακτηριστική, κοφτή και γεμάτη δραματουργική ένταση γραφή του Σταμάτη Κραουνάκη βρίσκει τον ιδανικό της εκφραστή στο πρόσωπο του Γιώργου Νταλάρα.
Η ερμηνεία του είναι μία κατάθεση ψυχής. Κάθε λέξη ζυγίζεται, κάθε στίχος αποκτά το ειδικό του βάρος, καθώς ξεδιπλώνει την ιστορία ενός ανθρώπου που τα έζησε όλα. Ενός ανθρώπου που ανέβηκε ψηλά χάρη σε μία «μοίρα μάγισσα», που γνώρισε την απόλυτη παράδοση —«καρδιά, κορμί κι αισθήματα»— και την απόλυτη προδοσία, όταν παραδόθηκε εύκολα «στα παραπεταμένα».
Η μουσική και οι στίχοι του Σταμάτη Κραουνάκη πλέκουν έναν κόσμο γνώριμο και ταυτόχρονα βαθιά προσωπικό. Είναι η ιστορία της αντοχής απέναντι σε μία σκληρή καταγωγή και μία ζωή με τα «βάσανα στρατό». Είναι ο απόηχος μιας ζωής που δεν έκανε πίσω, που δεν «σάλεψε», αλλά που πλήρωσε το τίμημα της αφοσίωσης, βλέποντας τα όνειρά της να τυλίγονται «στα νύχια τα βαμμένα».
Το ρεφρέν λειτουργεί σαν ξέσπασμα, σαν ένας τελικός απολογισμός μπροστά σε έναν αόρατο δικαστή: «Αυτά αυτά αυτά δεν έχω άλλα». Μια δήλωση παραίτησης αλλά και περηφάνιας, η κραυγή κάποιου που, παρά τα χτυπήματα, δηλώνει πως «δεν έκλαψε μία στάλα».
Το ζεϊμπέκικο, ως φόρμα, είναι ο χορός της μοναξιάς, της εσωτερικής αναμέτρησης, ο καθρέφτης της ψυχής του άντρα που γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, ζυγίζοντας τις απώλειες και τις νίκες του. Ο Γιώργος Νταλάρας, με την τεράστια πείρα του στο λαϊκό τραγούδι, γίνεται η φωνή που χορεύει το ζεϊμπέκικο, κουβαλώντας όλη την πίκρα, τη λεβεντιά και τη στωικότητα που απαιτεί ο ρυθμός των εννέα ογδόων.
Την ατμόσφαιρα αυτή έρχεται να συμπληρώσει το music video, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Τσαουσόπουλου, το οποίο δεν περιγράφει απλώς, αλλά εμβαθύνει στο συναίσθημα, δίνοντας σάρκα και οστά σε αυτόν τον κόσμο της νύχτας και της αφιλτράριστης αλήθειας.
Σε μία εποχή που συχνά η μουσική φλερτάρει με το εφήμερο, η συνάντηση του Γιώργου Νταλάρα με τον Σταμάτη Κραουνάκη στο «Παίξε Ρε Φίλε Μπάλα» είναι η απόδειξη ότι οι μεγάλες ιστορίες, αυτές που μιλούν για την ανθρώπινη συνθήκη χωρίς εκπτώσεις και ωραιοποιήσεις, θα βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους προς την καρδιά μας, αρκεί να ειπωθούν με αλήθεια και ψυχή. Και αυτό το τραγούδι, έχει και από τα δύο σε αφθονία.
