Μια εξομολόγηση από τη Hayley Williams σε εικόνες και μελωδίες που μυρίζουν παρελθόν και μέλλον μαζί.
Η Hayley Williams δεν έκανε απλώς τα επόμενο βήμα στη σόλο καριέρα της με μία σειρά από νέα τραγούδια, αλλά με έναν καταιγισμό εσωτερικών εικόνων που μοιάζουν με σελίδες από ένα προσωπικό ημερολόγιο.
Στα τέλη Ιουλίου, η frontwoman των Paramore αιφνιδίασε τους ακροατές της όταν ανάρτησε 17 ολοκαίνουρια τραγούδια σε μία λιτή ιστοσελίδα, συνδέοντας απρόσμενα τη μουσική με την εταιρεία προϊόντων περιποίησης μαλλιών που διατηρεί. Μέσα σε λίγες ημέρες, αυτά τα τραγούδια μεταφέρθηκαν στις πλατφόρμες streaming ως αυτόνομα singles, σαν 17 αυτόφωτες φλόγες, καθεμία με τον δικό της πυρήνα και χρώμα.
Ανάμεσά τους, το «Glum» απέκτησε το δικό του οπτικό σύμπαν, ένα μουσικό βίντεο γυρισμένο σε φιλμ 35 mm Kodak.
Σε σκηνοθεσία του Zac Farro, συνοδοιπόρο της Williams στους Paramore, μαζί με τον AJ Gibboney, το βίντεο μεταφέρει μία αύρα από τα τέλη των ’90s, γεμάτη σωματική ζεστασιά, ντελικάτη μελαγχολία και εικόνες που εναλλάσσονται σαν κορνίζες μιας αλλοτινής εποχής.
Η Hayley Williams, με τη φωτεινή κίτρινη κόμη της, περπατά ανάμεσα σε κήπους, σιωπά καθισμένη σε μία σοφίτα, περιπλανιέται σε ένα ανακαινιζόμενο σπίτι και, σε έναν διάδρομο που μοιάζει με σιωπηλή αρτηρία μνήμης, κρατά κιθάρα και ψιθυρίζει μελωδίες.
Όλα θυμίζουν μία απόπειρα επιστροφής, σαν μία αγκαλιά προς το σπίτι που όλοι κουβαλάμε μέσα μας.
Η κυκλοφορία αυτών των 17 singles —μέσα από την ανεξάρτητη εταιρεία Post Atlantic — είναι το επόμενο σόλο εγχείρημα της Williams μετά το «Flowers for Vases/Descansos» του 2021.
Η ίδια, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ομολόγησε μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ότι ακόμη πλάθει τον καμβά ενός πιθανού νέου άλμπουμ.
«Ήθελα απλώς να πω ευχαριστώ», σημείωσε σε μία ανάρτησή της, αφηγούμενη πώς τη βρήκε ο ύπνος να προσπαθεί να αποφασίσει για τη σειρά των τραγουδιών, συγκρίνοντας τη δυσκολία της διαδικασίας με την αποθαρρυντικά χαοτική αποστολή ενός photodump.
Υπάρχει σε αυτό κάτι τρυφερά γήινο, μία καλλιτέχνιδα που, πίσω από τα φώτα της σκηνής, παλεύει με την ίδια ανθρώπινη αμηχανία που γνωρίζουμε όλοι.
Δεν είναι τυχαίο ότι λίγο πριν από το «Glum», έδωσε εικόνα και στο «Ego Death At A Bachelorette Party», ένα video clip που τη συλλαμβάνει να χορεύει μαζί με τον εκπρόσωπο του Νάσβιλ, Justin Jones.
Εκείνο το βίντεο ήταν χορογραφημένος αυθορμητισμός – το «Glum» είναι εσωτερική σιωπή. Οι δύο όψεις, ωστόσο, αποκαλύπτουν το ίδιο πρόσωπο: μία ζωγράφο συναισθημάτων, που με ρυθμούς και χρώματα προσκαλεί τον θεατή όχι μόνο να ακούσει, αλλά να κατοικήσει μέσα στο τραγούδι.
Η αλήθεια είναι πως αυτά τα φαινομενικά ασύνδετα στιγμιότυπα —ο κήπος, η σοφίτα, η ανολοκλήρωτη οικία, η κιθάρα στον διάδρομο— λειτουργούν σαν ανοιχτές πληγές που θεραπεύονται με το βλέμμα.
Το σπίτι, μολονότι μισοσκότεινο, γίνεται το σχήμα της νοσταλγίας. Το τραγούδι, αν και εμποτισμένο με θλίψη, γίνεται η οδός της επιστροφής. Εκεί βρίσκεται η δύναμη της Williams: η ικανότητα να μετατρέπει την αδυναμία σε τραγούδι και τη μοναξιά σε συλλογική εμπειρία.
Όπως κάθε καλλιτέχνης που μας κλείνει το μάτι μέσα από την αλήθεια του, έτσι και η Hayley Williams μάς υπενθυμίζει ότι η μουσική δεν είναι μόνο διασκέδαση, αλλά ένα καταφύγιο από το οποίο κοιτάζουμε ξανά μέσα μας με θαυμασμό και συγκίνηση.
Η Hayley Williams μοιράζεται μαζί μας κάτι περισσότερο από τραγούδια: Μας προσκαλεί να περιπλανηθούμε στο εσωτερικό της τοπίο, να ανακαλύψουμε πώς η ομορφιά γεννιέται μέσα από την αβεβαιότητα και πώς κάθε νότα μπορεί να γίνει γέφυρα προς την ελπίδα.
Μέσα από το «Glum» και τις υπόλοιπες δημιουργίες της, μας δείχνει ότι το σπίτι που αναζητούμε ίσως δεν είναι τόπος, αλλά η ίδια η στιγμή που ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας.
